ม่านหมอกแห่งอดีต

กลิ่นอายของหมึกชาดชั้นดีผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษคดีเก่าคละคลุ้งไปทั่วห้องหนังสือลับใต้เรือนพักรับรอง แสงจากตะเกียงน้ำมันสำริดไหววูบตามจังหวะลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างเงียบเชเชียบ บนโต๊ะไม้จันทน์แดง กองแฟ้มคดีฆาตกรรมตระกูลมู่หรงเมื่อสิบปีก่อนถูกคลี่ออกจนหมดสิ้น ทุกตัวอักษรที่ถูกบันทึกด้วยลายมือราชการล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความอยุติธรรมที่ถูกอำพรางไว้ภายใต้คำว่า "หลักฐานสมบูรณ์" หลี่ชิงฮั่นไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดของเจ้ากรมอาญายังคงจดจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย ซึ่งเป็นรายชื่อผู้ลงนามอนุมัติคำสั่งประหารชีวิต ลายมือชื่อนั้นเด็ดขาดและไร้ความปราณี... เป็นลายมือเดียวกับที่เขาเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันในราชสำนัก "ใต้เท้าหลี่คิดว่า ตัวเลขจำนวนเจ็ดสิบเอ็ดชีวิตที่ถูกสังหารล้างตระกูลในคืนเดียว เป็นราคาที่ยุติธรรมพอสำหรับความผิดฐานสมคบคิดกับกบฏแล้วหรือยังคะ" เสียงของมู่หรงหว่านราบเรียบ แต่มันบาดลึกราวกับคมดาบที่กรีดลงบนผืนผ้าไหมเนื้อดี นางยืนกอดอกพิงชั้นตำรา เงาของร่างระหงทอดonพื้นเป็นแนวยาวภายใต้แสงไฟสลัว ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มเย้ยหยันไว้เสมอ บัดนี้กลับว่าง ญี่ปุ่น ไร้ซึ่งประกายใดๆ เหลือเพียงความว่างเปล่าอันหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบ หลี่ชิงฮั่นเงยหน้าขึ้น ช้าๆ เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ผู้ซึ่งใช้เวลาแรมเดือนในการสืบสวนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาในฐานะ "ผู้ตรวจสอบคดีหน้าใหม่" แต่ทุกย่างก้าว ทุกคดีที่นางเลือกสะกิดแผลเน่าเฟะของขุนนางใหญ่ ล้วนพุ่งตรงไปยังเป้าหมายเดียวกัน... การล้างมลทินให้ตระกูลมู่หรง "กฎหมายไม่เคยผิดพลาด มู่หรงหว่าน... แต่ 'คน' ต่างหากที่บิดเบือนกฎหมาย" หลี่ชิงฮั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานและหนักแน่น "ในเวลานั้น ข้ายังเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยที่ไม่มีอำนาจพอจะคัดค้านราชโองการ เจ้าก็รู้ดีว่าเบื้องหลังคดีนั้นคือใคร... องค์ชายสาม และอำนาจมืดที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องทรงหลับตาข้างหนึ่ง" "ท่านพูดราวกับว่าความตายของคนเจ็ดสิบเอ็ดคน รวมถึงบิดาและมารดาของข้า เป็นเพียงความผิดพลาดของกลไกราชสำนักอย่างนั้นสินะคะ!" มู่หรงหว่านแค่นหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วย แต่นางไม่ยอมปล่อยให้มันร่วงหล่นลงมาแม้แต่หยดเดียว นางก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางกดลงบนกองแฟ้มคดี ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับทศวรรษ "ท่านผู้ตรวจการหลี่ ผู้ผดุงความยุติธรรมผู้ไร้พ่าย ท่านบอกข้าซิว่า ระหว่างกฎหมายที่ท่านเทิดทูน กับความจริงที่ถูกฝังกลบอยู่ใต้ดินตระกูลมู่หรง สิ่งใดกันแน่ที่สกปรกกว่ากัน!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงลมหายใจ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ หลี่ชิงฮั่นไม่หลบสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและร้าวรานนั้น เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็ก... เด็กชายที่ต้องยืนมองมารดาถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏโดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแก้ต่าง ความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้หน้าที่และอำนาจ ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งผ่านแผลในใจของหญิงสาวตรงหน้า หลี่ชิงฮั่นลุกขึ้นยืน ช้าๆ ความสูงของเขาทำให้อากาศรอบตัวมู่หรงหว่านเหมือนจะเบาบางลง เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านจากการจับดาบแตะเบาๆ ที่หางตาของนาง ซึ่งมีคราบน้ำตาซึมอยู่เพียงเล็กน้อย มู่หรงหว่านชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก นางไม่ได้ถอยหนี แต่ดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ "ข้าไม่เคยบอกว่ามันยุติธรรม" หลี่ชิงฮั่นกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน "สิ่งที่ข้าทำมาตลอดชีวิต คือการไต่เต้าขึ้นมาสู่จุดนี้... จุดที่อำนาจอยู่ในมือข้า เพื่อที่วันหนึ่ง ข้าจะสามารถพิพากษาคนที่อยู่เบื้องหลังคดีของตระกูลเจ้าได้ด้วยมือของข้าเอง" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของมู่หรงหว่าน ความเกรี้ยวกราดที่แผดเผาเมื่อครู่พลันมอดลง เหลือเพียงความตื่นตะลึง นางมองลึกลงไปในดวงตาคู่สีเข้มของบุรุษตรงหน้า และพบว่ามันไม่ได้มีความเยือกเย็นชาหรือความถือดีอย่างที่เคยเป็น... มีเพียงความมืดมนอันล้ำลึกและพันธะสัญญาอันเงียบงันที่พวกเขามีร่วมกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก มือของหลี่ชิงฮั่นเลื่อนลงมาจับข้อมือเรียวของนางเบาๆ ไม่ได้ใช้อำนาจกดขี่ แต่เป็นการยึดเหนี่ยว "เจ้าไม่ได้สูญเสียอยู่คนเดียว หว่านเอ๋อร์... รอยแผลของตระกูลเจ้า คือรอยแผลเดียวกับที่แผ่นดินนี้พยายามปกปิด และข้า... จะไม่ยอมให้มันถูกลืมเลือนไปเด็ดขาด" ชื่อเล่นที่เขาเอ่ยออกมาเป็นครั้งแรก ทำให้หัวใจของมู่หรงหว่านกระตุกวูบ เคมีสีเทาและความฉลาดเป็นกรดที่เคยใช้เข้าหักเหลี่ยมเฉือนคมกันมาตลอด พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความเปราะบางที่ทั้งสองฝ่ายต่างซ่อนไว้ใต้หน้ากากของหน้าที่การงาน แต่ก่อนที่บรรยากาศลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสองจะได้แปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบยามวิกาลก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดจากทางระเบียงด้านนอก! *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะสามครั้งตามด้วยรหัสลับที่ใช้เฉพาะหน่วยลับของกรมอาญา ทำให้หลี่ชิงฮั่นชักมือกลับอย่างรวดเร็ว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในทันที มู่หรงหว่านดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางกวาดเอกสารบนโต๊ะรวบเก็บเข้าที่ซ่อนอย่างคล่องแคล่ว หลี่ชิงฮั่นเดินไปเปิดประตูห้องลับออกครึ่งหนึ่ง ลมยามดึกพัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่สวมชุดดำสนิทปิดบังใบหน้า แต่อกเสื้อมีรอยปักรูป "ดอกเหมยโลหิต" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์รักษ์เงาที่ควรจะประจำการอยู่หน้าตำหนักขององค์ชายสาม ผู้มาใหม่ทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างรุนแรง ราวกับเพิ่งหนีตายมาไกล แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ "เรียน... ใต้เท้าหลี่... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ..." เสียงของสายลับสั่นพร่า ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต "เมื่อครู่... หน่วยสืบสวนลับที่ท่านส่งไปตรวจสอบคลังอาวุธลับขององค์ชายสามที่ชานเมือง... ถูกฆ่าล้างบางทั้งหมด... และ... และสิ่งที่เราพบในที่เกิดเหตุ คือตราประทับประจำตัวของ..." สายลับยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างทั้งร่างก็กระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพ้าง ลูกธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาปักเข้าที่กลางหลังของเขาอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ทะลุผ่านหน้าอกร่วงลงสิ้นใจตายคาที่ก่อนจะได้เอ่ยชื่อผู้บงการ! หลี่ชิงฮั่นพุ่งตัวออกไปที่ระเบียงพร้อมกับกระชับกระบี่ข้างกาย ดวงตาสาดประกายสังหารกวาดมองไปในความมืดมิดยามวิกาล ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหลังคาตรงข้าม กลับไม่ใช่เงาของมือสังหาร แต่เป็น... พู่กันขนหมาป่าด้ามหนึ่งที่ชุ่มไปด้วยหมึกสีชาด สลักสัญลักษณ์ประจำตระกูล "มู่หรง" ปักคาอยู่บนแผ่นกระเบื้องอย่างจงใจเย้ยหยัน! มู่หรงหว่านก้าวตามออกมา นางมองพู่กันด้ามนั้นด้วยดวงตาที่หรี่แคบลง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วจากปลายนิ้วขึ้นสู่ขั้วหัวใจ เมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... *มีคนรู้ตัวตนที่แท้จริงของนางแล้ว และกำลังใช้มันเป็นเหยื่อล่อเพื่อฆ่าตัดตอนคนรอบตัวทีละคน!* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลึกลับนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — หมอกเหมยปลายฤดู