ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

รอยยิ้มขององค์ชายสามฉีฟ่านไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายหน้ากากหยกสลักที่เคลือบด้วยพิษร้ายแรง กลิ่นคาวเลือดของซากศพเบื้องหน้ายังไม่จางหาย แต่บรรยากาศภายในห้องลับกลับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออกด้วยสายตาคู่คมที่กวาดมองร่างของหลี่ชิงฮั่นและมู่หรงหว่าน มู่หรงหว่านไม่แม้แต่จะขยับตัวถอยหนี นางยังคงยืนอยู่ภายใต้เงาปกคลุมของร่างสูงตระหง่านที่กักตัวนางไว้กับผนัง ปลายเรียวนิ้วของหลี่ชิงฮั่นที่ยังแตะอยู่บนคางของนางไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย ขณะที่ดวงตาคู่เย็นชาคู่นั้นตวัดกลับไปสบกับองค์ชายสามอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี "ใต้เท้าหลี่ช่างมีงานอดิเรกที่แปลกประหลาดนัก ในสถานที่สังหารหมู่เช่นนี้... ยังมีอารมณ์มาตรวจค้น 'หลักฐาน' ละเอียดลออถึงเพียงนี้เชียวหรือ" ฉีฟ่านเอ่ยเย้า น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววคุกคามชัดเจน เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นสุราชาดและกลิ่นอายอำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้สูงศักดิ์ หลี่ชิงฮั่นค่อยๆ ลดมือลงอย่างใจเย็น ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามจังหวะการเคลื่อนไหวราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังขยับกายในอาณาเขตของตนเอง "องค์ชายทรงเข้าใจผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันเพียงแต่กำลังสอนวิธีทำงานให้แก่ 'ผู้ตรวจการมู่' ผู้มาใหม่ เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดในการสืบสวนคดีสะเทือนขวัญเช่นนี้" คำแก้ตัวที่แนบเนียนแต่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทำให้มุมปากของฉีฟ่านกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าหลี่ชิงฮั่นคือสุนัขล่าเนื้อที่ดุร้ายที่สุดของฮ่องเต้ และเป็นคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ฝ่ายใดง่ายๆ ทว่าในสายตาขององค์ชายสาม ทุกคนย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ... รวมถึงขุนนางผู้ไร้พ่ายผู้นี้ด้วย "เช่นนั้นหรือ..." ฉีฟ่านทอดเสียงยาว ปรายตามองมู่หรงหว่านที่นิ่งเงียบมาตลอด "ผู้ตรวจการมู่... สตรีผู้ลึกลับที่อยู่ๆ ก็โผล่มาไขคดีตระกูลหลินได้ในชั่วข้ามคืน เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับ 'หลักฐาน' ที่ใต้เท้าหลี่กำลังแสดงให้ดูเล่า?" มู่หรงหว่านเงยหน้าขึ้น สบตากับองค์ชายสามตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นใสกระจ่างราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำไว้มหาศาล นางแย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่สุภาพและไร้พิษภัย แต่กลับทำให้ผู้มองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ทูลองค์ชายสาม หม่อมฉันเป็นเพียงขุนนางผู้น้อย ย่อมมองเห็นสิ่งต่างๆ ตามกรอบของกฎหมายและหลักฐานที่ปรากฏตรงหน้าเพคะ หากใต้เท้าหลี่จะมีวิธีการตรวจสอบที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนทั่วไป ย่อมเป็นประโยชน์ต่อกรมอาญาในการทวงความยุติธรรมให้ผู้ตายอย่างแน่นอนเพคะ" คำตอบที่ไร้รอยต่อและฉลาดเป็นกรดทำเอาฉีฟ่านหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ดี... ช่างเป็นขุนนางคู่ซี้ที่ฝีปากกล้าหาญยิ่งนัก ถ้าอย่างนั้น... เรามารอดูกันดีกว่าว่าใต้เท้าหลี่กับผู้ตรวจการมู่ จะสามารถถอดรหัสปริศนาในคดีนี้ได้ทันก่อนที่ 'เงา' เบื้องหลังจะกลืนกินพวกท่านไปเสียก่อนหรือไม่" สิ้นคำพูด องค์ชายสามก็สะบัดชายเสื้อหันหลังเดินกลับออกไปจากห้องลับ ทิ้งให้ความเงียบงันที่หนักอึ้งกลับมาปกคลุมคนทั้งสองอีกครั้ง บรรยากาศผ่อนคลายลงชั่วพริบตา หลี่ชิงฮั่นหันกลับมามองสตรีตรงหน้า แววตาคมกริบฉายประกายวิเคราะห์อย่างไม่ปิดบัง "ฝีปากกล้าหาญไม่เบานี่ แม่นางมู่... เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับองค์ชายสามผู้ทะเยอทะยานถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าหัวบนบ่าจะหลุดออกจากตัวก่อนจะได้สะสางบัญชีแค้นของตระกูลตนเองหรือ" มู่หรงหว่านถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย นางปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนชายเสื้อด้วยท่าทีสบายๆ ตรงกันข้ามกับความตึงเครียดเมื่อครู่ "ใต้เท้าหลี่เองก็คงไม่ต่างจากหม่อมฉันกระมังเจ้าคะ ใช้ความเฉยชาและคมดาบเป็นเกราะกำบังตนเองในวังหลวงแห่งนี้ หากหม่อมฉันไม่มีความกล้าพอที่จะเหยียบย่างลงมาในเกมกระดานนี้ คงไม่ยืนอยู่ตรงจุดนี้ให้ท่านขู่ขวัญเล่นหรอกเจ้าคะ" รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของหลี่ชิงฮั่น เขากลับคืนสู่โหมดนักกฎหมายผู้ไร้ความปรานี ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนาง ราวกับต้องการค้นหาความลับทั้งหมดที่นางซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากผู้ตรวจการ "เจ้าอยากได้บัญชีรายชื่อขุนนางที่พัวพันกับการทุจริตในคดีเหมืองเหล็กโบราณใช่ไหม" หลี่ชิงฮั่นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยประเด็นที่ทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อย ทว่ายังคงควบคุมสีหน้าได้เป็นอย่างดี มู่หรงหว่านหรี่ตาลง "ใต้เท้าหลี่หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?" "ข้ารู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงที่เจ้าปลอมตัวเข้ามาในกรมอาญา ไม่ใช่แค่การไขคดีฆาตกรรมตระกูลหลิน แต่เจ้าต้องการหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคอเสนาบดีหลิวลงจากอำนาจ... ซึ่งบังเอิญว่า หลักฐานชิ้นนั้นอยู่กับข้า" หลี่ชิงฮั่นกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอย่างยิ่ง หัวใจของมู่หรงหว่านกระตุกวูบ ข้อมูลนี้มีเพียงนางและคนสนิทไม่กี่คนที่ตายไปแล้วเท่านั้นที่รู้เหตุใดเขาจึงล่วงรู้ได้เร็วถึงเพียงนี้ หรือว่า... เขาจับตาดูกลุ่มคนของนางมาตั้งแต่แรกแล้ว? "ท่านต้องการอะไร" มู่หรงหว่านเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ ความระแวดระวังพุ่งขึ้นสูงสุด มือเรียวภายใต้แขนเสื้อเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ หลี่ชิงฮั่นก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีช่องว่างให้หลบหนี กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นหมึกจางๆ ลอยเข้ามาชวนให้สับสน เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ "เข้ามาเป็น 'ที่ปรึกษาเงา' ส่วนตัวของข้า ไขคดีปริศนาชุดนี้ให้กระจ่างในเจ็ดวัน แล้วข้าจะมอบบัญชีรายชื่อนั้นให้เจ้า... และเปิดทางให้เจ้าได้ชำระแค้นตามที่ใจปรารถนา" นั่นคือข้อเสนอที่สมบูรณ์แบบจนน่ากลัว มันคือการยืมมือ และในขณะเดียวกันก็เป็นการผูกมัดนางไว้กับปีศาจแห่งกรมอาญาผู้นี้ มู่หรงหว่านแหงนหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของนาง "ใต้เท้าหลี่ไม่กลัวหรือว่า สตรีที่ท่านดึงเข้ามาใกล้ชิด อาจจะถือมีดแทงข้างหลังท่านเสียเองเมื่อหมดประโยชน์" "ถ้าเจ้าเก่งกาจพอที่จะแทงข้าได้..." หลี่ชิงฮั่นกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น "ข้าก็ยินดีจะยอมตายด้วยมือของเจ้า... ว่าอย่างไรล่ะ แม่นางมู่ รับข้อเสนอนี้หรือไม่" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง สติปัญญาและเล่ห์กลของคนทั้งสองปะทะกันกลางอากาศจนเกิดประกายไฟเงียบงัน มู่หรงหว่านสูดหายใจเข้าลึก นางกำลังจะเอដคำตอบตกลงเพื่อก้าวเข้าสู่เกมอันตรายนี้ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของนางจะได้ขยับเอื้อIนคำพูด เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของรองเท้าหนังบูทจำนวนมากก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากทางเดินเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกขององครักษ์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ใต้เท้าหลี่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ศพของพยานปากเอกในคดีเหมืองเหล็ก... ถูกพบว่าแขวนคอตายปริศนาอยู่ที่หอระฆังกลางเมืองหลวง และที่หน้าอกของศพ... มีสัญลักษณ์ประหลาดที่ท่านเคยตามหาอยู่!" หลี่ชิงฮั่นผละตัวออกจากมู่หรงหว่านทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที ขณะที่มู่หรงหว่านหันไปมองทางเดินมืดมิดด้วยความตกใจ สัญลักษณ์ประหลาดนั้น... นางจำได้แม่นยำ มันคือรอยตราประทับเดียวกับที่ปรากฏบนศพของคนในตระกูลนางเมื่อสิบปีก่อน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันลึกล้ำนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!