ร่องรอยบนกระดาษสา

กลิ่นอับชื้นของกระดาษสาหมักครามและน้ำหมึกชั้นดีคละคลุ้งอบอวลอยู่ในห้องหนังสือทึบแสง แสงเทียนสีส้มวับแวมสาดส่องกระทบสันกรามคมสันของหลี่ชิงฮั่นที่กำลังนิ่งเงียบราวกับรูปสลักหิน ปลายนิ้วเรียวยาวสวมแหวนหยกมันแพรวพับคีบแผ่นกระดาษสาชิ้นบางขึ้นมาส่องกับแสงไฟอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าหากเขาออกแรงบีบมากกว่านี้ ความลับที่ซุกซ่อนอยู่บนเยื่อกระดาษอาจสลายกลายเป็นผุยผงไปต่อหน้าต่อตา มู่หรงหว่านยืนอยู่ห่างออกไปเพียงช่วงตัว นางกอดอกมองท่าทีสุขุมเยือกเย็นนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ทุกอณูความเคลื่อนไหวของบุรุษตรงหน้าอย่างไม่ลดละ "ใต้ฝ่าบาท หรือท่านเจ้ากรมหลี่... กำลังค้นหาลายนิ้วมือของผู้ตาย หรือกำลังมองหากลอุบายของฆาตกรที่จงใจทิ้งร่องรอยนี้ไว้เพื่อตบตากันแน่เจ้าคะ" น้ำเสียงหวานใสกังวานราดรดลงบนความเงียบงัน หลี่ชิงฮั่นไม่แม้แต่จะชายตามองนาง ดวงตาคมปลาบยังคงจดจ้องอยู่บนรอยหมึกที่จางหายครึ่งหนึ่งบนแผ่นกระดาษ "คุณหนูมู่... ดูเหมือนท่านจะตื่นเต้นเกินกว่าวิสัยของผู้ตรวจการคดีทั่วไปเสียแล้วกระมัง" หลี่ชิงฮั่นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวานและเย็นชา "กระดาษสาแผ่นนี้ทำมาจากเปลือกสอจากมณฑลเจ้อเจียง เนื้อกระดาษหนาแน่นแต่เปราะบางยามโดนความชื้น ทว่า... รอยพับตรงมุมซ้ายล่างนี้หาได้เกิดจากความชื้นตามธรรมชาติไม่ มันถูกกดทับด้วยของแข็งน้ำหนักราวสามตำลึง... ของสิ่งนั้นคือตราประทับของขุนนางขั้นสี่" มู่หรงหว่านหุบยิ้มลงทันที ดวงตาคมกริบวับวาวขึ้นชั่วขณะ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้จันทน์อีกก้าวหนึ่ง จนกลิ่นกายหอมละมุนดั่งดอกเหมยยามปลายฤดูโชยปะทะนาสิกของบุรุษร่างสูง หลี่ชิงฮั่นชะงักไปเล็กน้อย สันจมูกโด่งคมขยับสูดกลิ่นนั้นโดยไม่รู้ตัว ทว่าสีหน้ายังคงรักษาความเรียบเฉยไว้อย่างแนบเนียน "ใต้รับสั่งขององค์ชายสามฉีฟ่าน ขุนนางขั้นสี่ในเมืองหลวงมีไม่ถึงสิบคน" มู่หรงหว่านกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนแทบจะกลืนไปกับเสียงของเปลวเทียนที่ไหววูบ "แต่ขุนนางที่ใช้กระดาษสาจากเจ้อเจียงและครอบครองตราประทับน้ำหนักสามตำลึง... มีเพียงคนเดียว... คือใต้เท้าสวี รองเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้กุมบัญชีลับการค้าเกลือ" หลี่ชิงฮั่นหันขวับมามองสตรีตรงหน้า แววตาคู่นั้นฉายประกายความระแวงระวังผสมความทึ่งอย่างปิดไม่มิด สตรีผู้นี้อ่านเกมขาดเกินกว่าที่เขาประเมินไว้ นางไม่ได้เป็นเพียงผู้ช่วยตรวจสอบคดีธรรมดา แต่มีหมากในมือที่พร้อมจะวางลงบนกระดานแห่งอำนาจตลอดเวลา "ท่านกำลังใช้มือของข้า... เป็นเครื่องมือถอนรากถอนโคนคนขององค์ชายสามสินะ" หลี่ชิงฮั่นกดเสียงต่ำลง คุกคามด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ "ใต้เท้าหลี่เข้าใจผิดแล้ว เจ้าค่ะ" มู่หรงหว่านแย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "ข้ามิได้ใช้ท่านเป็นเครื่องมือ... แต่เรากำลัง ‘แลกเปลี่ยน’ ผลประโยชน์บนกองเลือดของผู้บริสุทธิ์ต่างหากเล่า ท่านต้องการความยุติธรรมให้กฎหมายบ้านเมือง ส่วนข้า... ต้องการทวงคืนความบริสุทธิ์ให้ตระกูลมู่... เราต่างมีหนี้เลือดที่ต้องชำระมิใช่หรือเจ้าคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหนังสืออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้อบอวลไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด ความฉลาดหลักแหลมของทั้งคู่ปะทะกันราวกับกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น อุดมการณ์ที่แตกต่างและการเดินหมากที่ไร้ความปรานีทำให้พวกเขาเป็นทั้ง "พันธมิตรที่อันตรายที่สุด" และ "ศัตรูที่เข้าใจกันมากที่สุด" ในเวลาเดียวกัน ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ทำลายสมาธิอันตึงเครียดในห้องลงอย่างเฉียบพลัน อาเฉิง องครักษ์เงาคนสนิทพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า แสดงถึงความตื่นตระหนกที่หาได้ยากยิ่ง "ใต้เท้าขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ที่จวนรองเสนาบดีสวี..." อาเฉิงหอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนจะเหลือบมองมู่หรงหว่านชั่วขณะ "ร่างของใต้เท้าสวีถูกพบเป็นศพแขวนคออยู่กลางห้องโถง... และบนโต๊ะทำงานของเขา มีจดหมายผนึกตราประทับลับ... ที่จ่าหน้าซองถึง... ถึงท่านเจ้ากรมหลี่และคุณหนูมู่โดยเฉพาะขอรับ!" หลี่ชิงฮั่นและมู่หรงหว่านหันมาสบตากันทันที รอยยิ้มบนมุมปากของหญิงสาวเลือนหายไป เหลือไว้เพียงความตระหนักรู้ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก... นี่ไม่ใช่การฆ่าปิดปากธรรมดา แต่มันคือ "คำท้าทาย" จากเงื้อมมือมืดที่กำลังรอต้อนรับพวกเขาสู่หลุมพรางที่ขุดไว้ล่วงหน้าแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันลึกล้ำนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!