ห้างสรรพสินค้าในกำมือ

"ถ้าเจ้ายังคิดจะเอาเงินก้อนสุดท้ายของครอบครัวไปละลายกับไอ้กิจการขายของชำกระจอกๆ นั่นอีก ก็จงไสหัวออกจากบ้านตระกูลฉินไปเสียวันนี้!" เสียงแผดกร้าวของแม่สามีดังสะท้อนก้องทั่วห้องโถงไม้เก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นเหม็นหืนจากกองฟืนชื้นแฉะทำให้นางอยากจะอาเจียน หลิวอวี้จินยืนนิ่ง มือเรียวบางที่เคยหยิบจับเครื่องเพชรในชีวิตก่อน บัดนี้กลับสากระคายจากการทำงานหนัก นางกระชับผ้ากันเปื้อนที่ผูกไว้รอบเอวแน่น สบสายตาคมปลาบของหญิงชราตรงหน้าโดยไม่มีแววหวาดเกรงเหมือนดั่งวันวาน "แม่คะ" อวี้จินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอย่างประหลาด "เงินนั่นเป็นเงินเดือนของฉินหลางที่เขาส่งให้ลูกเก็บไว้เพื่ออนาคต ไม่ใช่เงินของแม่ที่จะเอาไปปรนเปรอพี่ชายของสามีที่เอาแต่เล่นการพนันนะคะ" "นังตัวดี! แกกล้าด่าพี่ผัวเรอะ!" แม่สามีถลันเข้ามาหมายจะตบหน้าคนตรงหน้า หากแต่มือของอวี้จินกลับคว้าข้อมือเหี่ยวหย่นนั้นไว้ได้ทันท่วงที สายตาของนางเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกจนอีกฝ่ายชะงักงัน "ลูกไม่ขออนุญาตให้ใครมาแตะตัวลูกอีกเป็นครั้งที่สอง" อวี้จินผลักมือแม่สามีออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินดุ่มๆ เข้าห้องนอน ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ทันทีที่แผ่นหลังแตะขอบเตียง หอบหายใจเบาๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อน ภาพความทรงจำที่บีบคั้นก็เลือนหายไป สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนที่กลับเป็น ‘หน้าจอโปร่งแสง’ ที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—มิติลับที่นางเพิ่งค้นพบจากการตั้งสมาธิเมื่อคืน *ยินดีต้อนรับสู่: ระบบห้างสรรพสินค้าไร้พรมแดน* ดวงตาของอวี้จินวาวโรจน์ หน้าจอแสดงรายการสินค้ามหาศาลจากศตวรรษที่ 21 ทั้งสบู่หอม กาแฟสำเร็จรูป เครื่องปรุงรสที่ไม่เคยปรากฏในยุค 80 นี้ และสิ่งของจิปาถะที่นางสามารถ ‘แลกเปลี่ยน’ ได้ด้วยแต้มพลังงานที่ได้จากการจัดการปัญหาในบ้าน นิ้วเรียวแตะไปที่หมวดเครื่องปรุงรส กลิ่นหอมฟุ้งของพริกหม่าล่าและซีอิ๊วขาวเกรดพรีเมียมโชยแตะจมูก ราวกับมีโรงงานผลิตอาหารระดับโลกตั้งอยู่ในห้องนอนแคบๆ แห่งนี้ "นี่แหละ... อาวุธที่จะเปลี่ยนชีวิตที่ตกต่ำนี้ให้กลายเป็นอาณาจักร" นางเริ่มกดเลือกรายการสินค้า 'ผงปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับทำหมูพะโล้' และ 'น้ำตาลทรายแดงบริสุทธิ์' ของล้ำค่าที่ในยุคนี้แม้แต่คนรวยในเมืองหลวงยังแทบจะหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นรัวๆ และเสียงของฉินหลางที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมทหารดังแทรกเข้ามา "อวี้จิน! เปิดประตู... เกิดอะไรขึ้น?" นางลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินไปเปิดประตู ภาพของสามีหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อทำให้หัวใจนางเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ฉินหลางดูเหนื่อยล้า แต่แววตาที่เขามองนางนั้นกลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "ข้าไม่เป็นไรค่ะ" อวี้จินส่งยิ้มหวาน—รอยยิ้มที่ทำให้ชายชาติทหารอย่างเขาถึงกับชะงัก "ไปอาบน้ำก่อนนะคะ คืนนี้ฉันจะทำเมนูพิเศษให้ทาน... เมนูที่จะทำให้ท่านรู้ว่า การมีชีวิตอยู่ให้ดีที่สุด คือการเริ่มต้นด้วยการอิ่มท้อง" เย็นวันนั้น กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของหมูพะโล้ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม รสชาติกลมกล่อมที่เกิดจากเครื่องปรุงในมิติลับลอยอบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน ไม่เพียงแต่ฉินหลางที่นิ่งอึ้งกับรสชาติที่เหนือชั้นกว่าอาหารเหลาในเมือง แม้แต่แม่สามีที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ในห้องถัดไปก็ยังต้องกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ "อวี้จิน... รสชาตินี้ เจ้าไปเอาสูตรมาจากไหน?" ฉินหลางถามพลางตักคำที่สองเข้าปาก แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเฉยชาเป็นความหลงใหล "มันคือความลับทางธุรกิจค่ะสามี" อวี้จินกระซิบเบาๆ ข้างหูเขา "และถ้าท่านอนุญาตให้ฉันลองขายของที่ตลาดมืดในวันพรุ่งนี้... ฉันรับรองว่าเราจะมีเงินเก็บมากกว่าเงินเดือนทหารของท่านสิบเท่า" ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้แทบพังทลาย "ฉินหลาง! ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้! ข้าได้ข่าวว่าเมียเจ้าแอบทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วหมู่บ้าน... พวกเจ้าคงจะแอบเก็บของดีไว้กินคนเดียวโดยไม่แบ่งให้ครอบครัวสินะ!" อวี้จินหรี่ตาลง แววตาแห่งนักสู้ในตัวนางเริ่มทำงาน นี่ไม่ใช่แม่สามี แต่นี่คือ 'หัวหน้าหมู่บ้าน' ที่กำลังหิวโหยอำนาจและผลประโยชน์ นางหันไปมองฉินหลางที่กำลังจะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ ก่อนจะคว้ามือเขาไว้แน่น "นั่งลงค่ะ... คืนนี้ เรามาดูละครสนุกๆ กันดีกว่า" นางยิ้มมุมปาก พลางกดสั่งสินค้าชิ้นสุดท้ายในมิติ—ชุดอุปกรณ์ส่องสว่างที่สว่างจ้าดั่งดวงอาทิตย์ เพื่อเปิดเผยให้ทุกคนเห็นความเน่าเฟะของคนที่อยู่หน้าประตูบ้าน ประตูบานนั้นเปิดออก พร้อมกับความลับที่อวี้จินเตรียมจะแฉให้ทุกคนได้รับรู้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สองด้วยกันนะคะ!