ตื่นในร่างนางร้าย

"ถ้าแกยังกล้าส่งเสียงกรีดร้องน่ารำคาญแบบนี้ในบ้านสกุลฉินอีกแม้แต่ครึ่งคำ ฉันจะให้ฉินหลางเขียนหนังสือหย่าแล้วเตะแกออกไปไसยทาสข้างถนนซะ! ลูกสะใภ้จัญไรอย่างแก มันผลาญได้แม้กระทั่งข้าวเปลือกในยุ้งฉาง!" เสียงตบโต๊ะไม้ดังป้าดจนถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นสะเทือน น้ำชาอุ่นๆ กระเซ็นเปรอะเปื้อนหลังมือเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนของนางจาง ผู้เป็นแม่สามี หลิวอวี้จินกะพริบตาช้าๆ เพื่อขับไล่ความมืดมัวที่ปกคลุมดวงตา ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ขมับซ้ายค่อยๆบรรเทาลง แทนที่ด้วยความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองดั่งเขื่อนแตก... ยุค 80 ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารยังฝืดเคือง ผู้คนต้องใช้คูปองปันส่วน และเธอก็คือ 'หลิวอวี้จิน' หญิงสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจ ปากร้าย และเพิ่งอาละวาดทำลายข้าวของเพราะไม่ได้เงินไปซื้อเสื้อผ้าแฟชั่นจากตัวอำเภอ "มองหน้าฉันทำไม? นึกว่าสายตาโง่เง่าของแกจะทำให้ฉันกลัวหรือไงวะ?" นางจางแผดเสียงแหลมสูงด้วยความโมโหจัด สองมือเท้าสะเอว ร่างท้วมในชุดผ้าฝ้ายสีมอๆ สั่นเทาด้วยความโกรธ ในอดีต เจ้าของร่างเดิมคงจะกรี๊ดกราดลงไปดิ้นกับพื้น ขว้างปาข้าวของจนบ้านแตกสาាយสาแหรกไปแล้ว แต่นี่คือ 'หลิวอวี้จิน' คนใหม่ ผู้เคยผ่านสมรภูมิธุรกิจพันล้านและการบริหารบริษัทข้ามชาติมาแล้ว เธอเหยียดมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าที่แม้จะซีดเซียวแต่ยังคงความงามหยาดเยิ้มไว้อย่างครบถ้วน ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องโถงคับแคบ ฝาผนังดินปั้นเก่าๆ โต๊ะไม้เนื้อหยาบ และกลิ่นอับของความยากจนที่ลอยอบอวล ช่างน่าขันสิ้นดี... จากผู้บริหารสาวมือทองที่ใช้ชีวิตบนเพนต์เฮาส์หรูหรา กลับต้องมาติดอยู่ในร่างของภรรยาชาวนาที่สามีเป็นนายทหารชั้นประทวนผู้เย็นชา แถมยังเกลียดชังเธอเข้าไส้ "แม่พูดถูกค่ะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่ราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน นางจางที่อ้าปากเตรียมจะด่าทอประโยคต่อไป ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ปฏิกิริยาของลูกสะใภ้คนนี้ผิดแปลกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ไร้ซึ่งน้ำตาแห่งความคับแคบ มีเพียงแววตานิ่งสงบราวกับบ่อน้ำลึกที่มองทะลุปรโปร่งทุกสิ่ง "แก... แกพูดว่าอะไรนะ?" แม่สามีถามเสียงตะกุกตะกัก ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงสงสัยชั่วขณะ "ฉันบอกว่าแม่พูดถูกทุกประการค่ะ" อวี้จินลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นตามชายเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ของตนเองอย่างไม่ี่ใส่ใจ "การที่ฉันอาละวาดเมื่อครู่มันเป็นเรื่องที่งี่เง่าและไร้เหตุผลจริงๆ ฉันขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้แม่ต้องโมโหจนความดันขึ้น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ น้องสาวสามีที่แอบมองอยู่หลังประตูก็ถึงกับอ้าปากค้าง หลิวอวี้จินผีเข้าหรืออย่างไร? ทำไมวันนี้ถึงยอมอ่อนข้อให้ง่ายดายนัก? "ฮึ! รู้ตัวก็ดี..." นางจางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ปรับสีหน้าให้กลับมาวางก้ามตามเดิม "ถ้าสำนึกได้ ก็ไสหัวไปทำความสะอาดลานบ้านแล้วตักน้ำใส่โอ่งให้เต็มซะ! อย่าคิดว่าทำตัวน่าสงสารแล้วฉันจะใจอ่อนเรื่องเงินซื้อเสื้อผ้า แกไม่มีสิทธิ์ได้แม้แต่สตางค์แดงเดียว!" "เรื่องเงินซื้อเสื้อผ้า ฉันไม่ขอแล้วค่ะ" อวี้จินตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกขนลุกแปลกๆ "แต่เรื่องตักน้ำและทำความสะอาด ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ พอดีว่าตอนนี้... ฉันมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ" พูดจบ เธอก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปากด่าทอต่อ ร่างเพรียวบางก้าวเดินออกจากห้องโถงอย่างสง่างามราวกับกำลังเดินอยู่บนแคทวอล์ก ไม่ใช่บ้านไร่ชนบทที่ยากจนข้นแค้น ทิ้งให้นางจางยืนอึ้งค้างอยู่กับความงุนงงที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด หลิวอวี้จินปิดประตูห้องนอนทรุดตัวลงพิงบานไม้เก่าๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ สมองอันเฉียบคมเริ่มประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันทันที ในยุค 80 นี้ การพึ่งพาเงินเดือนอันน้อยนิดของสามีทหารหรือหวังพึ่งครอบครัวสามีรังแต่จะทำให้เธอต้องตกเป็นเบี้ยล่างไปตลอดกาล ทางรอดเดียวคือการสร้างความมั่งคั่งด้วยมือของตัวเอง และโชคดีเหลือเกินที่จิตวิญญาณแห่งนักธุรกิจของเธอดันติด 'มิติพิเศษ' ซึ่งเป็นโกดังสินค้าอัจฉริยะและระบบคลังสมุนไพรจากโลกอนาคตติดตัวมาด้วย! ทว่า ท้องที่ส่งเสียงร้องโครกคราออกมาอย่างประจักษ์ชัด ทำให้เธอต้องตระหนักถึงปัญหาเฉพาะหน้า ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป อาหารในบ้านสกุลฉินมีเพียงแป้งหยาบและผักดองเค็มๆ ซึ่งไม่อาจหล่อเลี้ยงเซลล์สมองที่ต้องการพลังงานในการวางแผนธุรกิจได้เลย อวี้จินหลับตาลงตั้งสจิตระหนักถึงมิติในห้วงสำนึก วินาทีต่อมา กล่องพลาสติกใสบรรจุเนื้อหมูสามชั้นหมักเครื่องเทศสูตรลับ และแป้งพายกรอบหอมกรุ่นจากโลกอนาคตก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้เก่าๆ กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศและเนื้อย่างโชยคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนทันที กลิ่นหอมอันแปลกประหลาดและล้ำเลิศเกินกว่าวิถีชีวิตชาวนาจะจินตนาการได้ ลอยเล็ดลอดผ่านรอยแตกของประตูไม้ ออกไปอบอวลอยู่ทั่วบริเวณบ้านสกุลฉิน ที่หน้าประตูลานบ้าน ฉินหลาง สามีหนุ่มนายทหารผู้เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมทางทหารด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและหยาดเหงื่อเต็มกรอบหน้า ชะงักฝีเท้าลงทันที จมูกโด่งคมสันสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยมาปะทะเข้าอย่างจัง ดวงตาสนิทเข้มหรี่ลงเล็กด้วยความฉงนสนเท่ห์... กลิ่นเนื้อหอมหวานเย้ายวนใจเช่นนี้ ไม่เคยมีทางเกิดขึ้นในบ้านสกุลฉินมานับสิบปี แล้วภรรยาตัวแสบของเขาไปเอาอะไรมาทำกินกันแน่? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปพร้อมกับความแซ่บนี้ด้วยนะคะ!