ทำไมต้องดุ?

“ปล่อยผมนะคุณทศกัณฐ์! นี่มันกลางร้านกาแฟ เพื่อนผมยังอยู่ข้างนอกนั่น!” น้ำนิ่งกระชากข้อมือตัวเองออกจากมือหนาที่เกาะกุมแน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้าย แต่มันหนักแน่นและทรงอำนาจจนคนตัวเล็กกว่ารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ทศกัณฐ์ไม่สะทกสะท้าน เขายังคงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนววู้ดดี้จางๆ ปะทะเข้ากับจมูกของน้ำนิ่ง มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความเย็นชาและไร้ซึ่งความปรานีของชายตรงหน้า ทศกัณฐ์หรี่ตาลง มองคนปากเก่งที่เวลานี้แก้มใสกำลังระเรื่อด้วยความโกรธจัด เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าประชิดตัวจนหลังของน้ำนิ่งชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์ไม้เนื้อแข็ง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจของเด็กหนุ่ม “กลัวเพื่อนเห็น... หรือกลัวว่าเพื่อนจะรู้ว่า ‘คนอย่างผม’ มีสิทธิ์ในตัวคุณแค่ไหนกันแน่ครับ?” เสียงทุ้มต่ำพร่าของทศกัณฐ์กระซิบชิดใบหู น้ำนิ่งสะดุ้งสุดตัว มือบางพยายามดันแผงอกแกร่งออก แต่กลับพบว่ามันแข็งราวกับกำแพงหิน “คุณไม่มีสิทธิ์! เราตกลงกันแค่เรื่องงาน... เรื่องที่บ้านคุณ เรื่องหนี้สิน ไม่ใช่เรื่องที่จะมาทำตัวรุ่มร่ามกับผมแบบนี้!” น้ำนิ่งโต้กลับ เสียงสั่นด้วยอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความกลัว ความเกลียด และความหวั่นไหวที่เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ดันรู้สึกขึ้นมาจริงๆ ทศกัณฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูหยันหยามแต่แฝงไปด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก มือหนาเอื้อมไปแตะปลายคางมนของน้ำนิ่งอย่างแผ่วเบา ทว่ามันกลับเป็นสัมผัสที่บังคับให้คนตัวเล็กต้องสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “น้ำนิ่ง... คุณมันซื่อบื้อหรือแกล้งโง่กันแน่” เขากดเสียงต่ำ “ในโลกของผม ‘ดีล’ มันไม่มีคำว่าแค่เรื่องงานหรอกนะครับ ทุกอย่างที่ผมจ่ายเงินซื้อมา มันย่อมเป็นสิทธิ์ขาดของผม... รวมทั้งตัวคุณด้วย” “คุณมันก็แค่คนเผด็จการ...” น้ำนิ่งกัดฟันกรอด “ทำไมต้องดุ? ทำไมต้องเย็นชากับผมขนาดนี้ ถ้าคุณเกลียดผมนัก ก็ปล่อยผมไปสิ! จะรั้งผมไว้ให้เสียเวลาทำไม!” ทศกัณฐ์นิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขาเลื่อนมือจากปลายคางมาจับท้ายทอยของน้ำนิ่งเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้าจนน้ำนิ่งเผลอกลั้นหายใจ “ที่ผมดุ... ก็เพราะคุณมันดื้อไงครับ” ทศกัณฐ์กระซิบชิดริมฝีปาก “และที่ผมเย็นชา... เพราะผมกำลังพยายามอย่างหนัก ที่จะไม่ทำอะไรไปมากกว่าแค่ ‘การกอด’ คุณในตอนนี้” คำตอบนั้นทำเอาน้ำนิ่งหัวใจเต้นผิดจังหวะ สายตาคมกริบของทศกัณฐ์ไม่ได้ดูดุร้ายอย่างที่ปากว่า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาบางอย่างที่เขารู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่แฝงอยู่เบื้องหลัง “คุณทศกัณฐ์... ผม...” “ไม่ต้องพูดครับ” ทศกัณฐ์แทรกขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบเย็นชาเหมือนเดิมราวกับสับสวิตช์ “ออกไปหาเพื่อนของคุณซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วลากคุณเข้าห้องส่วนตัวข้างหลังนี้แทน” น้ำนิ่งเม้มปากแน่น เขาจ้องหน้าชายหนุ่มคนนี้ด้วยความสับสน ก่อนจะตัดสินใจสะบัดหน้าหนีและเดินกึ่งวิ่งออกไปจากโซนบาร์ ทิ้งให้ทศกัณฐ์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ เขาหันมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือการควบคุมอารมณ์ที่ใกล้จะถึงขีดจำกัด แต่ทว่า ในจังหวะที่น้ำนิ่งกำลังจะก้าวพ้นประตูร้านออกไปหาพีทที่ยืนรออยู่หน้าร้านด้วยสีหน้ากระวนกระวาย ทันใดนั้น... เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของทศกัณฐ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันในใจ เขาก้มมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนที่ใบหน้าคมสันจะเปลี่ยนเป็นเรียบตึงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ข้อความที่ส่งมาจากเลขาส่วนตัวทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง *‘คุณทศกัณฐ์ครับ... ทางฝั่งของครอบครัวคุณน้ำนิ่งเพิ่งเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งหมดไปให้คุณพีทเมื่อห้านาทีที่แล้วครับ ตอนนี้ทุกอย่างตกเป็นของเขาหมดแล้วครับนาย’* ทศกัณฐ์เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของน้ำนิ่งที่กำลังยิ้มรับการทักทายจากพีทอย่างสนิทสนม โดยที่ไม่รู้เลยว่า ‘เพื่อนรัก’ ของเขาเพิ่งฉกฉวยเอาทุกอย่างที่เขากำลังปกป้องไปอยู่ใต้เงื้อมมือคนละคน... ทศกัณฐ์ก้าวฉับๆ ตรงไปหาน้ำนิ่งทันทีโดยไม่รอช้า เขาคว้าแขนเรียวไว้ก่อนจะดึงร่างบางกลับมาแนบตัวท่ามกลางสายตาตกใจของพีท “น้ำนิ่ง... กลับบ้านกับผมเดี๋ยวนี้” ทศกัณฐ์ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ “เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... คุณไม่มีที่ให้ไปอีกแล้วนอกจากที่เตียงของผม” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ผลงานชิ้นนี้ของ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" นะครับ