วันแรกในรั้วบ้านคุณชาย

“ผมไม่ได้สมัครมาเป็นคนใช้ และต่อให้ได้รับเงินจ้างหลักล้าน ผมก็ไม่คิดจะเอาศักดิ์ศรีมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัวเพื่อชงกาแฟให้คุณหรอกนะครับ” น้ำนิ่งเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองคนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัวอยู่ เจ้าของร่างบางยืนเผชิญหน้ากับเครื่องชงกาแฟราคาเหยียบแสนด้วยท่าทีนิ่งเฉย เขาไม่ใช่คนหัวอ่อนที่จะยอมก้มหัวให้ใครเพียงเพราะอีกฝ่ายมีฐานะเหนือกว่า ยิ่งคนคนนั้นคือ ‘ทศกัณฐ์’ ผู้ชายที่มองเขาด้วยสายตาเย็นชาตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์หลังนี้ ทศกัณฐ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองแผ่นหลังของร่างบางที่กำลังตั้งท่าแข็งขืน เขาผละจากกรอบประตู ก้าวฉับๆ เข้าไปหาคนตัวเล็กด้วยระยะห่างที่บีบคั้นจนน้ำนิ่งสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย “ศักดิ์ศรี?” ทศกัณฐ์ทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “ในเมื่อเซ็นสัญญาเข้ามาแล้ว ฐานะของเธอในบ้านหลังนี้ก็ไม่ต่างจากเบี้ยตัวหนึ่ง น้ำนิ่ง... อย่าเล่นตัวให้มากนัก ผมไม่ชอบเสียเวลา” น้ำนิ่งหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนของทศกัณฐ์รดรินอยู่บริเวณขมับ เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะแค่นหัวเราะตอบโต้ “เบี้ยเหรอครับ? ดูเหมือนคุณจะประเมินผมต่ำไปนะคุณชายทศกัณฐ์ ผมมาที่นี่เพราะเหตุผลของผม และถ้างานของคุณคือการบงการชีวิตคนอื่นให้ทำตามใจชอบ ผมขอแนะนำให้คุณไปจ้างหุ่นยนต์น่าจะดีกว่า” มือหนาของทศกัณฐ์เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของน้ำนิ่งไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนน่าเกลียด แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดพอที่จะกักขังไม่ให้คนดื้อรั้นหนีไปไหนได้ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกับสันจมูกของคนตรงหน้า ดวงตาสองคู่ปะทะกันดุจกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านห้องครัวอันเงียบสงัด “หุ่นยนต์น่ะ มันตอบโต้ไม่ได้ แต่เธอ...” ทศกัณฐ์เว้นจังหวะ เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดใบหู “...ต่อปากต่อคำเก่งแบบนี้ ผมยิ่งอยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งผมทำให้เธอหมดแรงจนไม่มีเสียงจะมาเถียง ผมจะได้เห็นมุมที่น่ารักกว่านี้ไหม” “คนทุเรศ” น้ำนิ่งถ่มถ้อยคำใส่หน้าอีกฝ่าย ใบหน้าสวยร้อนผ่าวด้วยความโกรธปนอับอาย “หึ ทุเรศน่ะใช่ แต่ที่แน่ๆ คือผมเป็นเจ้าของสัญญาฉบับนั้น” ทศกัณฐ์ผละออกมาด้วยท่าทีนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหยิบถ้วยเซรามิกราคาแพงขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์ด้วยจังหวะที่นุ่มนวลอย่างประหลาด “สิบนาที... ถ้ากาแฟยังไม่วางอยู่ตรงหน้าผม หรือถ้าพีทเพื่อนสนิทจอมแส่ของเธอโผล่หัวมาที่หน้าคฤหาสน์นี้เพื่อรับเธอออกไปละก็... อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่อง ‘ดีลลับ’ ของเรา” คำขู่ที่อ้างถึงเพื่อนรักอย่าง ‘พีท’ ทำเอาน้ำนิ่งชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ พีทคือคนเดียวที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด และหากทศกัณฐ์คิดจะใช้เพื่อนของเขามาเป็นตัวประกันในการบีบบังคับ นี่คือสิ่งที่ยอมไม่ได้เด็ดขาด น้ำนิ่งขบกรามแน่น กำมือจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เขาจำต้องยอมหมุนตัวกลับไปหาเครื่องชงกาแฟอีกครั้ง เสียงกดปุ่มและเสียงน้ำร้อนไหลผ่านเมล็ดกาแฟดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดดัน ทศกัณฐ์ไม่ได้เดินจากไปไหน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของร่างบางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา บางครั้งความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นก็สั่นไหวไปกับความดื้อรั้นที่น่าดึงดูดของน้ำนิ่ง นี่ไม่ใช่แค่การเล่นเกมอำนาจ แต่สำหรับเขา... มันเหมือนการพยายามปราบม้าพยศที่เขาทั้งอยากจะขี่มันให้สิ้นฤทธิ์และอยากจะทนุถนอมไว้เป็นของตัวเองเพียงผู้เดียว น้ำนิ่งเลื่อนถ้วยกาแฟส่งไปตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าทันทีที่ทศกัณฐ์เอื้อมมือมารับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในห้องครัว “คุณทศกัณฐ์ครับ! มีแขกมาหาคุณน้ำนิ่งที่หน้าประตูรั้วครับ บอกว่าเป็นเพื่อนสนิท... ชื่อคุณพีทครับ” ทศกัณฐ์ชะงัก นิ้วเรียวยาวที่กำลังจะสัมผัสถ้วยกาแฟหยุดค้างไว้กลางอากาศ สายตาคมตวัดมองไปที่ประตูห้องครัวสลับกับใบหน้าที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดของน้ำนิ่ง รอยยิ้มที่มุมปากของทศกัณฐ์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก แต่มันน่าขนลุกยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยว เขาวางถ้วยกาแฟลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง ‘เคร้ง’ ก่อนจะก้าวเข้าไปชิดด้านหลังของน้ำนิ่งอีกครั้ง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนคนตัวเล็กต้องหดไหล่หนี “ดูเหมือนเพื่อนของเธอจะใจร้อนกว่าที่คิดนะ... น้ำนิ่ง” ทศกัณฐ์กระซิบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก “ในเมื่อเขากล้ามาหาถึงที่... งั้นเรามาดูกันว่า เธอจะเลือก ‘ปกป้อง’ เพื่อนคนนี้ หรือจะ ‘ทำตามสัญญา’ ที่เราตกลงกันไว้” ทศกัณฐ์เอื้อมมือไปล็อกเอวสอบของน้ำนิ่งไว้แน่น ก่อนจะหมุนตัวร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า ประตูห้องครัวถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดส่วนตัวที่ยืนรอคำสั่งอยู่ สายตาของคนทั้งบ้านต่างจับจ้องมาที่เหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ทศกัณฐ์โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแนบชิดกับแก้มใส ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของน้ำนิ่งเย็นวาบ “ไปบอกเขาสิ... ว่าคืนนี้เธอไม่ว่าง เพราะ ‘เจ้าของ’ ของเธอ... ต้องการเธอไว้ใช้บริการที่ห้องนอน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันเร่าร้อนของผมมาจนถึงบรรทัดนี้ครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับผม!