บทลงโทษของเด็กดื้อ

เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ดูเหมือนจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่ออุณหภูมิรอบตัวถูกแผดเผาด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ครับ... พีทเหรอ ว่าไง" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจเอ่ยออกมาช้าๆ ของทศกัณฐ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์ไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด น้ำนิ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ ปากอิบานที่มักจะหาคำมาเถียงเขาได้ตลอดเวลาตอนนี้กลับเม้มแน่นสนิท สันกรามคมของร่างสูงบดเข้าหากันเบาๆ ยามที่ปลายสายกรอกเสียงลอดผ่านมา แม้จะไม่ได้เปิดสปีกเกอร์โฟน แต่ความเงียบในห้องทำให้ได้ยินเสียงทุ้มของคนที่ชื่อ 'พีท' เล็ดลอดออกมาอย่างชัดเจน *(น้ำนิ่งอยู่กับนายหรือเปล่าทศ... ฉันโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติด เป็นห่วงมันเลยโทรมาเช็ค)* ประโยคนั้น... ประโยคที่แสดงความห่วงใยอย่างไร้ระยะห่างจากไอ้เพื่อนสนิทตัวดี ทำให้สันจมูกโด่งเป็นสันของทศกัณฐ์กระตุกวูบ ความหึงหวงที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตั้งแต่เห็นไอ้เด็กดื้อนี่เดินออกจากร้านกาแฟกับมันเมื่อช่วงบ่าย พังทลายลงในวินาทีที่ได้ยินเสียงของมันผ่านโทรศัพท์ ทศกัณฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียง 'หึ' นั้นเย็นเยียบจนน้ำนิ่งรู้สึกสันหลังวาบ "อ๋อ... อยู่สครับ อยู่ด้วยกันนี่แหละ" ทศกัณฐ์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ด้วยกัน' ให้ลึกซึ้ง ดวงตาดุดันเลื่อนกลับมามองหน้าเด็กหนุ่มที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ตรงหน้า ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าหาช้าๆ ทว่ากดดันจนน้ำนิ่งต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ "เขากำลังสนุกกับการคุยกับผมจนลืมโทรศัพท์มือถือตัวเองเลยล่ะครับ... ไว้ว่างๆ ค่อยโทรมาใหม่นะ" ติ๊ด! นิ้วเรียวกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโยนโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโซฟาตัวยาวด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านจนน้ำนิ่งต้องเงยหน้าขึ้นสู้สายตา ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามเหมือนกลองเพล "คุณ... คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" น้ำนิ่งหลุดปากเสียงดัง มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทศกัณฐ์กลับนิ่งสนิท ราวกับแรงผลักแค่นั้นเป็นเพียงสัมผัสจากลูกแมว "นั่นสิครับ... ผมกำลังทำบ้าอะไรอยู่" ทศกัณฐ์ทวนคำ เสียงกระซิบแหบพร่าอยู่ชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววหยอกเย้าเหมือนทุกที มีเพียงความดิบเถื่อนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาภายใต้หน้ากากนักธุรกิจผู้เยือกเย็น "บอกผมหน่อยดีกว่า... ว่าเด็กดื้ออย่างคุณ เอาความกล้ามาจากไหน ถึงกล้าไปไหนมาไหนสองต่อสองกับมัน ทั้งๆ ที่รู้ว่าสถานะระหว่างเราคืออะไร" "สถานะอะไรล่ะครับ! พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!" น้ำนิ่งเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับ แม้ข้างในจะหวั่นไหวกับแววตาวาวโรจน์คู่นั้นจนแทบสิ้นฤทธิ์ "ผมจะมีเพื่อน มีสังคม มีคนที่สนิทด้วย มันก็เรื่องส่วนตัวของผม คุณไม่มีสิทธิ์มา..." "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" ทศกัณฐ์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันน่ากลัวกว่าครั้งแรกเสียอีก มือหนาเอื้อม4ไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนน้ำนิ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปแนบชิดจนแผ่นอกกระแทกัน แรงบีบที่เอวไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะประกาศกรวดว่าเขาจะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายดิ้นหลุดไปไหนเด็ดขาด "จำไม่ได้เหรอครับ... ว่าเมื่อคืนใครเป็นคนร้องขอให้ผมหยุดที่เตียง หรือว่าความจำสั้นจนต้องให้ผมทบทวนความทรงจำให้ใหม่ ตั้งแต่หัวจรดเท้า" คำพูดกำกวมที่มาพร้อมกับสายตาโลมเลียที่กวาดมองลงมาทำให้น้ำนิ่งหน้าร้อนผ่าว ลามไปถึงใบหูขาวจัด ความอายผสมผสานกับความโกรธทำให้มือเรียวระดมทุบลงที่อกอีกฝ่ายไม่ยั้ง "คนฉวยโอกาส! คนเผด็จการ! ปล่อยผมนะ!" "ใช่... ผมมันเผด็จการ" ทศกัณฐ์ยอมรับอย่างไร้ความละอาย มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอยมนไว้ ไม่ยอมให้ใบหน้าหวานเบี่ยงหลบสายตา "และคนเผด็จการคนนี้ ก็เกลียดที่สุดเวลามีใครมามอง 'ของของตัวเอง' ด้วยสายตาแบบที่ไอ้พีทมันมองคุณ!" "ผมไม่ใช่ข้าวของของคุณนะ!" "ถ้าไม่ใช่... ทำไมคุณถึงหายใจเข้าออกเป็นผม ทำไมเวลาผมเข้าใกล้ คุณถึงได้ตัวสั่นขนาดนี้ล่ะครับ หื้ม?" นิ้วโป้งหนาเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนน้ำนิ่งสะท้านเฮือก ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ริมแก้ม ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันคุกกรุ่นและอารมณ์หึงหวงที่พุ่งสูงจนทะลุขีดจำกัด ทศกัณฐ์ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บด ริมฝีปากอิ่มด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ เพื่อลงโทษเด็กดื้อที่บังaอาจไปยิ้มแย้มและใช้เวลาร่วมกับผู้ชายคนอื่น น้ำนิ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบประท้วง แต่เรียวปากหนากลับรุกไล่ตักตวงความหวานอย่างช่ำชอง มือหนาที่ล็อกท้ายทอยไว้บังคับให้รับสัมผัสร้อนแรงนี้อย่างจำยอม ความโกรธ ความหึง และความหลงใหลหลอมรวมกันเป็นรสจูบที่ทั้งดุดันและเย้ายวนจนสติของน้ำนิ่งกระเจิง แทบจะหลอมละลายคาอ้อมอกแกร่ง สัมผัสที่จาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยความหวงแหนทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ร่างกายที่เคยต่อต้านค่อยๆ อ่อนปวกเปียกไร้เรียวแรงในเวลาอันรวดเร็ว ความซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายทำให้ลืมสิ้นทุกคำต่อว่า ลืมแม้กระทั่งความโกรธเคืองที่มีก่อนหน้านี้ ทศกัณฐ์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้ร่างบางหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างน่าสงสาร ดวงตาคมกริบมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ยามที่นิ้วเรียวไล่เกลี่ยเช็ดคราบความชื้นที่มุมปากให้อย่างเบามือ "ทีนี้... ยังจะกล้าพูดอีกไหมครับ ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" น้ำเสียงทุ้มกระซิบชิดริมใบหูที่แดงก่ำ น้ำนิ่งเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก สมองขาวโพลนจนหาคำมาเถียงไม่ได้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศสุดวาบหวามในห้องทำงานอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ขณะที่น้ำนิ่งสะดุ้งสุดตัวราวกับคนทำความผิด "ท่านประธานครับ... เอกสารด่วนจากห้องประชุมใหญ่ พร้อมแล้วครับ" เสียงเลขานุการดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ทศกัณฐ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ เขายอมปล่อยเอวบางให้เป็นอิสระ แต่สายตายังคงจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำให้น้ำนิ่งไม่กล้าสบตา "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่ครับ... เด็กดื้อ" ทศกัณฐ์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนจะหมุนตัวเดินผละไปยังโต๊ะทำงานเพื่อเตรียมตัวรับเอกสาร น้ำนิ่งยกมือขึ้นแตบแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง หัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ขาทั้งสองข้างแทบจะก้าวไม่ออกด้วยซ้ำกับเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะถอนหายใจโล่งอกที่รอดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนั้น ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทอยู่กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ จากด้านนอก ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มคุ้นตา ทำให้น้ำนิ่งต้องชะงักกึก และทำให้ทศกัณฐ์ที่กำลังก้มอ่านเอกสารต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาดุดันยิ่งกว่าเดิม ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามและกำลังใจที่มีให้กันเสมอมานะครับ!