ปากแข็งได้อีกกี่น้ำ

กล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลเรียบสนิทขนาดเท่าฝ่ามือวางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะทำงานหินอ่อนราคาแพง ทว่าในสายตาของทศกัณฐ์เวลานี้ มันกลับดูคล้ายระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ อุณหภูมิรอบตัวชายหนุ่มลดฮวบลงจนเลขาฯ หนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ใครส่งมา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอดไรฟันที่ขบเข้าหากันแน่นจนกรามขึ้นสันชัดเจน มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการกดดันที่ทรงพลังพอจะทำให้คนตัวเล็กกว่าทรุดลงไปกองกับพื้นได้ น้ำนิ่งหรี่ตามองกล่องใสนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความตกใจระคนสงสัย แต่รอยยิ้มมุมปากกลับถูกยกขึ้นมาท้าทายตามสัญชาตญาณของการเป็นคนไม่ยอมคน เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายเกลียดอะไร และเขาก็ตั้งใจจะทำมันให้ครบทุกข้อ "จะไปรู้เหรอครับคุณทศกัณฐ์ ก็พัสดุจ่าหน้าถึงผม คนส่งเขาคงไม่ได้แปะเบอร์โทรศัพท์หรือสำเนาบัตรประชาชนแนบมาด้วยหรอกมั้งครับ" น้ำนิ่งลอยหน้าลอยตาตอบ พลางยื่นมือเรียวหมายจะคว้ากล่องนั้นมาเปิดดูให้หายคาใจ พรึบ! เร็วกว่าความคิด มือหนาของทศกัณฐ์คว้าข้อมือบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงจางๆ ทว่าน้ำนิ่งไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือน นัยน์ตากลมโตตวัดกลับไปมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนประชิดตัวด้วยความหงุดหงิดระคนคุกกรุ่น "ปล่อยนะครับคุณทศกัณฐ์ เจ็บนะ!" "ใครอนุญาตให้เธอรับของจากไอ้สารเลวที่ไหนก็ไม่รู้" ทศกัณฐ์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่กำลังแผดเผาจนสติแทบหลุดร่อน การได้ยินคำว่า 'คนในอดีต' ที่น้ำนิ่งกำลังตามหา วิ่งวนอยู่ในหัวเขาราวกับเสียงกรีดร้อง "กล้ามากนะน้ำนิ่ง ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้ามีลับลมคมในกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่!" "แล้วมันเรื่องอะไรที่ผมต้องมารายงานคุณด้วยล่ะครับ? เราเป็นอะไรกันเหรอ? แค่เจ้านายกับลูกจ้าง หรือ... คู่ค้าทางธุรกิจที่บังเอิญนอนเตียงเดียวกันเฉยๆ หรือเปล่า?" คำพูดประชดประชันที่ตั้งใจกรีดแทงใจดำ ทำเอาทศกัณฐ์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความโกรธจัดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ความหึงหวงที่สะสมมานานระเบิดตูมออกมาในวินาทีนั้น ชายหนุ่มกระชากข้อมือน้ำนิ่งให้เข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกแนบชิดกับแผ่นอก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวแผ่ซ่านจนน่าเวียนหัว "อยากรู้ใช่ไหมว่าเราเป็นอะไรกัน..." เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปากนุ่ม เต็มไปด้วยความอันตรายที่ทำให้น้ำนิ่งชะงักไปชั่วขณะ "งั้นฉันจะทบทวนความจำให้เธอใหม่ จะได้เลิกคิดไปเองว่าสถานะของเรามันแค่นั้น!" ร่างสูงไม่รอให้คนปากเก่งได้เอ่ยปฏิเสธ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากบางที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงทันที มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเพื่อเอาอกเอาใจ แต่เป็นการลงทัณฑ์ด้วยความหึงหวงและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้มานาน น้ำนิ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีแผ่นอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่ทศกัณฐ์กลับล็อกท้ายทอยและเอวบางไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้ขยับหนีแม้แต่นิตยสารแผ่นเดียว รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวทำให้สมองของน้ำนิ่งขาวโพลนไปชั่วขณะ ความเจือจางของกลิ่นสนิมจางๆ จากริมฝีปากที่ถูกขบเม้มอย่างไร้ความปรานีไม่ได้ทำให้เขายอมจำนน ทว่ากลับจุดประกายความพยศในตัวให้ลุกโชนขึ้นมาแทนที่ มือเรียวจิกเข้าที่ไหล่กว้างเพื่อระบายความอัดอั้น ก่อนจะตัดสินใจกัดลงที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างแรงเพื่อเป็นการเอาคืน คาวเลือดจางๆ คละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก ทศกัณฐ์ผละใบหน้าออกเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่นัยน์ตากลับยิ่งลุกโชนราวกับสัตว์ป่าที่ถูกยั่วโมโห หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงหายใจหอบกระชั้น เขามองหน้าเด็กหนุ่มที่ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งรัก และอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว "ปากเก่งดีนี่..." ทศกัณฐ์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความโมโหระคนเอ็นดูระคนกัน มือหนายกขึ้นเกลี่ยรอยแดงที่ริมฝีปากบางเบาๆ แม้สัมผัสจะแฝงความทะนุถนอม แต่น้ำเสียงกลับเยือกเย็นจนน่ากลัว "แต่อย่าคิดนะว่าจะรอดไปจากห้องนี้ได้ จนกว่าเธอจะอธิบายให้ฉันฟังว่าไอ้กล่องบ้านี่มันคืออะไร... และไอ้ 'คนในอดีต' ที่มันกล้าส่งของมาหาเธอ มันเป็นใคร!" น้ำนิ่งหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าคนที่ยืนค้ำหัวด้วยความไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากความกลัวผสมความหวั่นไหว แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงเค้นเสียงตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "ต่อให้ผมตาย... ผมก็ไม่บอกคุณหริหรอกครับ!" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น ในจังหวะที่ทศกัณฐ์กำลังจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเพื่อลงโทษคนดื้อรั้นให้อีกสักรอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้เวลานี้ "คุณทศกัณฐ์ครับ... คือผม..." พีท เพื่อนสนิทของน้ำนิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรักและเจ้านายหนุ่มที่ยืนหายใจรดต้นคอกันอยู่ "ผม... ผมคิดว่าผมคงมาผิดเวลาสินะครับ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ