ความจริงที่ถูกเปิดโปง

บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบจะติดลบในเสี้ยววินาที สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของทศกัณฐ์ไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าบุคคลที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาจะเป็น "พีท" เพื่อนสนิทผู้กุมความลับทุกอย่างของน้ำนิ่ง ร่างสูงใหญ่ของเจ้านายหนุ่มผละออกจากร่างบางช้าๆ อย่างเสียดาย ทว่ามือหนายังคงแตะอยู่ที่เอวบางของน้ำนิ่งราวกับต้องการประกาศอาณาเขตและย้ำเตือนให้คนมาใหม่รู้ว่าใครคือเจ้าของพื้นที่ตรงนี้ "ผมคิดว่าผมคงมาผิดเวลาสินะครับ?" พีทเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตสลับมองระหว่างเจ้านายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกับเพื่อนสนิทที่ใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก "รู้ตัวก็ดีครับ" ทศกัณฐ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และเปี่ยมด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากระชับร่างของน้ำนิ่งให้เข้ามาชิดอีกนิดอย่างจงใจ ก่อนจะปรายตามองเพื่อนสนิทของอีกฝ่ายด้วยแววตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ "แต่การเสียมารยาทพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวโดยไม่เคาะประตู... ดูเหมือนคุณพีทจะต้องทบทวนเรื่องมารยาททางธุรกิจใหม่อีกรอบนะครับ" น้ำนิ่งรีบดันอกแกร่งของทศกัณฐ์ออกเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายปนระคนตกใจ เขาถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งเพื่อรักษาระยะห่าง ก่อนจะหันไปดุเพื่อนสนิทเสียงเขียวเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "พีท! แกเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูวะ แล้วดูสภาพแกซิ หน้าตาตื่นมาเชียว มีเรื่องอะไรรึเปล่า?" พีทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาไม่ได้โง่—ภาพที่เห็นก่อนหน้านี้ ร่างกายที่แนบชิด ลมหายใจที่รดริน และแววตาหวง100%ของท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจ มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพยนตร์ความคมชัดระดับ 4K "คืองี้..." พีทสูดหายใจเข้าลึก 100% ตั้งสติ พยายามละสายตาจากรัศมีอันตรายของทศกัณฐ์ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลา... เอ่อ... เวลาสวีท... เอ้ย! เวลาคุยงานของพวกแกหรอกนะ แต่ข้างล่างน่ะสิ บรรยากาศมันประหลาดมาก" ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไง?" "ก็ฝ่ายบุคคลกับพวกผู้จัดการแผนกการตลาดน่ะสิครับท่านประธาน" พีทหันไปตอบเจ้านายหนุ่มด้วยท่าทีนอบน้อมขึ้นโดยสัญชาตญาณ "พวกเขากำลังจับกลุ่มซุบซิบกันใหญ่เรื่อง... เรื่องของพวกคุณสองคน" น้ำนิ่งสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบ "เรื่อง... เรื่องอะไรของพวกฉัน?" "ก็เรื่องที่แกสองคนสนิทกันเกินเหตุไงน้ำนิ่ง!" พีทโพล่งออกมาอย่างลืมตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "มีคนตาดีเห็นท่านประธานเดินมาส่งแกที่แผนกเมื่อเช้าแถมยังถือกระเป๋าเอกสารให้อีก แล้วไหนจะเรื่องที่แกหายเข้ามาในห้องนี้นานสองนานโดยไม่ยอมออกไปร่วมประชุมโปรเจกต์ใหญ่ ทั้งตึกเขาเม้าท์กันสนั่นแล้วนะเว้ยว่าเด็กฝึกงานคนนี้ใช้เส้นสายหรือใช้เตียงไต่เต้ากันแน่!" คำว่า *'ใช้เตียงไต่เต้า'* ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทศกัณฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนາ ทว่าดวงตากลับคมกริบไร้ซึ่งความขบขัน "ใครเป็นคนพูด?" พีทชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเจอพลังกดดันจากประธานหนุ่ม "เอ่อ... คือ... พี่วิภา หัวหน้าฝ่ายบุคคลครับ แล้วก็..." "ไม่ต้องพูดต่อแล้วครับ" ทศกัณฐ์ยกมือขึ้นตัดบท น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ เขากวาดสายตามองหน้าน้ำนิ่งที่ตอนนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความภาคภูมิใจในศักดิ์ศรีของเด็กหนุ่มสู้ชีวิตกำลังถูกเหยียบย่ำด้วยคำนินทาไร้สาระของคนอื่น น้ำนิ่งกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจตีAรวนขึ้นมาในอก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามพิสูจน์ตัวเองด้วยความสามารถ ไม่เคยคิดจะอาศัยอภิสิทธิ์ใดๆ จากใคร แต่สุดท้าย... ขี้ปากคนก็ยังคงตีตราเขาว่าเป็นแค่เด็กเส้นของผู้บริหารอยู่ดี ทศกัณฐ์เหลือบมองมือที่กำแน่นของคนตัวเล็ก หัวใจของพ่อค้าวาณิชย์หนุ่มกระตุกวูบ เขารู้ดีว่าน้ำนิ่งเป็นคนทิฐิสูงและรักศักดิ์ศรีมากแค่ไหน การปล่อยให้คนพวกนั้นเอาไปนินทาสสนุกปากมีแต่จะทำลายความมั่นใจของคนของเขา "กลัวเหรอครับ?" ทศกัณฐ์ก้าวเข้าไปใกล้น้ำนิ่งอีกครั้ง มือหนาเอื้อมไปแบมือบางออกเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือเนียนเพื่อปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน ซึ่งเป็นภาพที่ทำเอาพีทอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เพราะไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งอย่างทศกัณฐ์จะมีมุมแบบนี้กับใคร น้ำนิ่งเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูง ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยความไหวระริก "ผมไม่ได้กลัว... แต่ผมรำคาญ ผมไม่อยากให้ใครมาดูถูกผม ทศกัณฐ์..." "ใครกล้าดูถูกคุณ ผมไล่ออกให้หมดแน่" ทศกัณฐ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจัง สายตาที่มองน้ำนิ่งเต็มไปด้วยความคลั่งรักและปกป้องอย่างเปิดเผย "อยากรู้ไหมครับว่าคนเราจะหยุดข่าวลือได้ด้วยวิธีไหน?" น้ำนิ่งขมวดคิ้ว "วิธีไหนล่ะครับ?" "ก็แค่ทำให้มันเป็นเรื่องจริงซะก็สิ้นเรื่อง" "ห๊ะ!?" พีทอุทานลั่นห้องด้วยความตกใจ ทศกัณฐ์ไม่ได้สนใจเสียงท้วงติงของเพื่อนสนิทน้ำนิ่งแม้แต่น้อย มือหนาโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวตรงไปยังประตูใหญ่ โดยมีน้ำนิ่งที่พยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงของคนตัวโตกว่าไม่ได้ถูกดึงให้เดินตามออกไปด้วย "นี่! ทศกัณฐ์ คุณจะพาผมไปไหน ปล่อยนะ!" น้ำนิ่งกระซิบเสียงลอดไรฟันขณะที่เดินผ่านห้องโถงหน้าสำนักงานเลขา "ไปประกาศให้โลกรู้ว่าคุณเป็นของใคร จะได้ไม่มีใครกล้าปากดีใส่คุณอีก" ทศกัณฐ์ตอบหน้าตาย ทว่าก้าวเดินมั่นคงและทรงพลัง พีทวิ่งตามหลังมาติดๆ ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! จะทำอะไร ใจเย็นๆ ก่อนครับ นั่นมันกลางออฟฟิศนะ!" ทศกัณฐ์ผลักประตูห้องประชุมใหญ่ที่กำลังมีการประชุมย่อยของเหล่าผู้บริหารและหัวหน้าแผนกเปิดออกเสียงดัง *ปัง!* ท่ามกลางสายตานับสิบชีวิตที่หันมามองเป็นตาเดียวด้วยความตกใจ ภายในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยืนกุมมืออยู่กับเด็กฝึกงานหน้าหวานอย่างน้ำนิ่ง โดยมีพีทวิ่งหน้าตื่นตามหลังมาติดๆ ทศกัณฐ์กวาดสายตาคมกริบมองไปยัง "พี่วิภา" หัวหน้าฝ่ายบุคคลที่นั่งหน้าซีดอยู่ริมโต๊ะประชุม ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น... แต่มันคือนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ในเมื่อทุกคนดูจะสนใจเรื่องส่วนตัวของผมกับคุณน้ำนิ่งกันเหลือเกิน..." ทศกัณฐ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานทรงพลัง กวาดสายตามองทุกคนในห้องประชุมทีละคน "ผมคิดว่าผมควรจะชี้แจงให้ชัดเจนตรงนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องไปเสียเวลาซุบซิบกันลับหลังอีก" น้ำนิ่งหัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เขาพยายามดึงมือออกแต่ทศกัณฐ์กลับบีบกระชับไว้แน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ท่านประธาน... จะทำอะไรครับ..." น้ำนิ่งกระซิบเสียงสั่น ทศกัณฐ์ก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนใกล้เคียงได้ยินชัดเจน "ผมแค่อยากแสดงความบริสุทธิ์ใจ... ว่าที่คุณได้เข้ามาทำงานที่นี่ ไม่ใช่เพราะเส้นสาย..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยรังสีความเจ้าเล่ห์และคลั่งรักออกมาเต็มพิกัด ก่อนจะประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนในห้องประชุม "...แต่เป็นเพราะผม **'จีบ'** เขามาเป็นแฟนผมต่างหากล่ะครับ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสูดหายใจเข้าพร้อมกันของเหล่าผู้บริหารจะดังขึ้นราวกับนัดกันไว้! -------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ จากใจ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" ครับ