การตามล่าของมาเฟียขี้หึง

"สวัสดีครับพ่อตา..." ประโยคสั้นๆ ที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศประหนึ่งคมมีดที่ถูกเหวี่ยงมาตัดขาดความเงียบในห้องรับแขกสไตล์มินิมอลของคอนโดมิเนียมหรู ทำเอาบรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก น้ำนิ่งอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนตกใจจนแทบจะถลنหลุดออกจากเบ้า ขณะที่พีท—เพื่อนสนิทผู้รับบทเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาความพินาศในค่ำคืนนี้—ถึงกับสำลักน้ำส้มที่เพิ่งดื่มเข้าไปจนไอโขลงใหญ่หน้าดำหน้าแดง ทศกัณฐ์ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของใครทั้งสิ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ไร้รอยยับย่นก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและทรงพลัง กลิ่นอายความกดดันระดับมาเฟียแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบข้างหนาทึบขึ้นอย่างถนัดตา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยตวัดมองไปยังชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของห้อง ซึ่งนั่งหน้าตึงอยู่บนโซฟา ก่อนจะเคลื่อนสายตามาหยุดนิ่งที่ร่างบางของน้ำนิ่งราวกับสัตว์นักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "คุณ... คุณเข้ามาได้ยังไงวะเนี่ย!" พีทโพล่งขึ้นมาเสียงดังด้วยความตกใจ พยายามยืดอกยืนขวางระหว่างทศกัณฐ์กับเพื่อนสนิทของตัวเอง แม้ขาจะสั่นพับๆ ด้วยความเกรงกลัวรัศมีอำนาจที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาก็ตาม "ที่นี่คอนโดส่วนตัวนะเว้ย ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคุณ!" ทศกัณฐ์ปรายตามองพีทเพียงเสี้ยววินาที ราวกับมองฝุ่นผงที่เกาะอยู่บนรองเท้าหนังราคาแพง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เย็นเยียบจนคนฟังต้องสันหลังวาบ "ถ้าไม่อยากให้หุ้นบริษัทครอบครัวนายร่วงกราวรูดภายในสามนาทีนี้ กรุณาถอยไปป์" คำขู่ที่ไร้ซึ่งอารมณ์ขันแต่การันตีด้วยผลลัพธ์จริงทำให้พีทกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สมองคำนวณความเสียหายอย่างรวดเร็วก่อนจะตัดสินใจก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติอย่างเสียไม่ได้ เพื่อนรักก็รักอยู่หرอกครับ แต่กระเป๋าเงินและอนาคตของครอบครัวสำคัญกว่าโข น้ำนิ่งเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความตกใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคือง ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุดันของคนตัวโตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามด้วยความหวั่นไหวแปลกๆ ก็ตาม "คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำรุ่มร่ามแบบนี้!" น้ำนิ่งเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "แล้วเมื่อกี้... คุณพูดบ้าอะไรออกมา! ใครภรรยาคุณ! อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ!" ทศกัณฐ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนาชั่วแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็วจนน้ำนิ่งผงะถอยหลังไปชนกับพนักพิงโซฟา ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะเอื้อมไปกักตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยการวางมือค้ำพนักโซฟา ล้อมกรอบน้ำนิ่งให้อยู่ในอาณัติของเขาแต่เพียงผู้เดียว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของชายหนุ่มลอยเข้าเตะจมูกจนน้ำนิ่งเผลอกลั้นหายใจ "หูหนวกหรือไงครับ ถึงไม่ได้ยินที่ผมพูด" ทศกัณฐ์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาขนลุกซู่ "ผมบอกว่า... ผมมารับภรรยาหนีเที่ยว กลับบ้านเราครับ... ที่รัก" คำว่า 'ที่รัก' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่แต่แฝงความดุดันเอาIไว้อย่างชัดเจน น้ำนิ่งหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธระคนเขินอาย ปากบางอ้าออกเตรียมจะสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามสไตล์ แต่ทศกัณฐ์กลับไวกว่า ร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเกือบจะชนกันอยู่รำไร "ปล่อยนะไอ้คนเผด็จการ!" น้ำนิ่งดิ้นขลุกขลัก พยายามดันแผงอกกว้างออกไป แต่แรงของเขากลับเหมือนมดที่ไต่0ตอมช้างเมื่อเทียบกับความกำยำของอีกฝ่าย "ผมไม่ได้แต่งงานกับคุณ! แล้วก็ไม่ได้อนุญาตให้คุณตามมาจุ้นจ้านเรื่องส่วนตัวด้วย!" "แต่คุณเซ็นสัญญาบ้าๆ นั่นแล้วครับน้ำนิ่ง" ทศกัณฐ์กระซิบตอบ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยว "ข้อตกลงในฐานะคู่หมั้น... มันมีข้อแม้ว่าห้ามออกไปไหนยามวิกาลกับผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะไอ้หมอนี่ที่จ้องจะเคลมคุณตั้งแต่สมัยเรียน" พีทที่ยืนลุ้นอยู่ห่างๆ ถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อโดนพาดพิง รีบยกมือขึ้นปฏิเสธเป็นพัลวัน "เฮ้ๆๆ เดี๋ยวสิครับคุณทศกัณฐ์ ผมกับนิ่งก็แค่เพื่อนสนิทกัน แค่มานั่งกินข้าวคุยกันตามประสา..." "เงียบไปเลยครับคุณเพื่อนสนิท" ทศกัณฐ์ตวัดสายตาดุๆ ไปปรามด้วยความหึงหวงระดับปรมาณูที่แผ่รังสีความร้อนออกมาลวกผิว ก่อนจะหันกลับมาโฟกัสที่คนในอ้อมแขนซึ่งกำลังจ้องเขาตาเขียวปั๊ด "ส่วนคุณ... เตรียมตัวรับโทษฐานขัดคำสั่งสามีได้เลยครับ" "สามีบ้าสามีบออะไรเล่า! ผมยังไม่ได้ตกลง..." น้ำนิ่งยังพูดไม่ทันจบประโยค ทศกัณฐ์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เถียงอีกต่อไป ร่างสูงจัดการรวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะช้อนตัวอุ้มขึ้นพาดบ่าราวกับแบกกระสอบทราย ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของน้ำนิ่งและเสียงอุทานลั่นของพีทที่พยายามจะพุ่งเข้ามาช่วยแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอนัยน์ตาพิฆาตส่งสัญญาณเตือนเป็นครั้งสุดท้าย "ปล่อยผมนะ! ไอ้บ้านี่! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" น้ำนิ่งทุบกำปั้นลงบนแผ่นหลังกว้างไม่ยั้ง มือไม้ปัดป่ายระnระเกะระกะด้วยความอับอายและโมโหจนหน้าดำหน้าแดง แต่ทศกัณฐ์กลับนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังตบก้นกลมกลึงเบาๆ เป็นการลงโทษเชิงหมั่นเขี้ยวไปหนึ่งทีจนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก "ดิ้นไปก็เท่านั้นครับ เก็บแรงไว้ไปเคลียร์กันบนเตียงที่บ้านดีกว่า" ทศกัณฐ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความต้องการที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ขายาวก้าวฉับๆ พาภรรยาจำเป็นเดินออกจากห้องพักส่วนตัว ทิ้งให้พีทได้แต่มองตามตาปริบๆ ด้วยความช่วยเหลืออะไรไม่ได้นอกจากยกมือขึ้นกุมขมับให้กับความดุดันเอาแต่ใจของพ่อมหาจำเริญคนนี้ ตลอดทางเดินยาวจนกระทั่งมาถึงลิฟต์ส่วนตัว น้ำนิ่งพยายามบิดเร้าตัวหนีและหาจังหวะหนีรอด แต่ทศกัณฐ์ก็กอดรัดไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก จนกระทั่งร่างบางถูกโยนเข้าไปในตัวลิฟต์อย่างนิ่มนวล และก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดสนิทเพื่อพาพวกเขาลงไปยังชั้นจอดรถ ทศกัณฐ์ก็กดปุ่มหยุดลิฟต์ค้างไว้ครู่หนึ่งเพื่อปิดกั้นโลกภายนอก ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวน้ำนิ่งที่กำลังพิงแผ่นหลังติดผนังลิฟต์ด้วยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่นระคนไม่ยอมแพ้เมื่อเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันจนสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่ก่อตัวขึ้นในพื้นที่แคบๆ "คุณจะทำอะไร..." น้ำนิ่งเสียงสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของอีกฝ่ายไล้เกลี่ยไปตามพวงแก้มเนียนแผ่วเบา ทศกัณฐ์ไม่ตอบ เขายกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ ปากหนาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มด้วยน้ำเสียงพร่าลึกที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและความดุดันในเวลาเดียวกัน "ทำโทษเด็กดื้อ... ให้หลาบจำยังไงล่ะครับ" ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทศกัณฐ์กำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมด เสียงแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ยอมผละใบหน้าออกห่างเพื่อหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูข้อความด่วน และทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจอ ร่างกายที่เคยผ่อนคลายด้วยอารมณ์เสน่หาเมื่อครู่ก็พลันแข็งทื่อขึ้นมาในทันที สีหน้าของทศกัณฐ์เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดุดันจนน่ากลัว ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพถ่ายบุคคลปริศนาที่ถูกส่งตรงเข้ามาพร้อมกับพิกัดล่าสุด —มันคือภาพของ "ใครบางคน" ที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... กำลังยืนรอพวกเขาอยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักของท่านประธานทศกัณฐ์นะครับ