ขอไปพักสมองได้ไหม

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนกราฟหุ้นสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาอย่างน่าใจหาย แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคมกริบของทศกัณฐ์ในวินาทีนี้ หาใช่ตัวเลขความเสียหายหลักสลึงหรือพันล้านไม่... หากแต่เป็นความว่างเปล่าอันเย็นเยียบของโซฟาตัวยาวที่ไร้เงาร่างโปร่งของใครบางคน "คุณทศกัณฐ์ครับ! หุ้นกลุ่มโลจิสติกส์ของเราโดนเทขายอย่างหนัก สื่อสายเศรษฐกิจเริ่มโยงข่าวเรื่องดีลลับที่เราเพิ่งเจรจากันเมื่อวานแล้วครับ แรงกระแทกนี้ทำให้ความเชื่อมั่นนักลงทุนสั่นคลอนในวงกว้าง... เราจะเอายังไงต่อดีครับ" เสียงรายงานสถานการณ์ของเลขาฯ หนุ่มดังลอยเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา ทศกัณฐ์ไม่ได้เบนสายตาไปมองหน้าจอที่กำลังกระพริบเตือนวิกฤตแม้แต่น้อย สันกรามคมชัดขึ้นเป็นรูปนูนขณะที่มือหนากำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ปัญหาทางธุรกิจระดับชาติที่คนอื่นมองว่าใหญ่โตมโหฬาร กลับกลายเป็นเพียงเรื่องไร้สาระไปถนัดตา เมื่อเทียบกับการที่เขาตื่นมาแล้วพบว่าห้องนอนเพนต์เฮาส์หรูไร้ซึ่งร่องรอยของคนปากเก่ง น้ำนิ่งไม่อยู่แล้ว เด็กหนุ่มผู้สร้างความปั่นป่วนให้หัวใจเขาทำงานหนักมาตลอดหลายสัปดาห์ ตัดสินใจเก็บกระเป๋าแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและโน้ตกระดาษแผ่นเล็กแปะไว้หน้าตู้เย็นว่า *‘ขอไปพักสมองสักพัก อย่าตาม’* พักสมอง? ให้เขาพักสมองกลางกองเพลิงวิกฤตหุ้นเนี่ยนะ! "ปล่อยให้พวกมันกระหน่ำขายไปก่อน" ทศกัณฐ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลอดไรฟันที่ขบเข้าหากันแน่นจนได้ยินเสียงกรอด "ส่วนเรื่องข่าว วงเงินสำรองสิบล้านล้านก็ซื้อหุ้นคืนให้หมด อย่าให้เหลือเศษ แล้วสืบมา... ว่าตอนนี้เด็กนั่นอยู่ที่ไหน" เลขาฯ หนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ "เอ่อ... เท่าที่สายรายงานมา น้องน้ำนิ่งนั่งรถทัวร์กลับบ้านเกิดที่ต่างจังหวัดแล้วครับ และ... ดูเหมือนจะเดินทางไปกับคุณพีทด้วยครับ" กริ๊ง! เสียงวัตถุบางอย่างร่วงกระแทกพื้น ปากกาหมึกซึมราคาแพงหักคามือหนาที่บดขยี้มันลงบนโต๊ะทำงานจนพังยับเยิน ทศกัณฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายความหึงหวงและเกรี้ยวกราดจนน่ากลัว ดี... กล้ามากนะน้ำนิ่ง หนีปัญหาเรื่องหัวใจแถมยังหนีไปกับไอ้ศัตรูหัวใจตัวฉกาจอย่างพีทอย่างนั้นหรือ คิดว่าหนีพ้นมือเขาไปได้สักกี่น้ำกัน ในขณะเดียวกัน ณ บ้านไม้เก่าแก่ปลายนาในจังหวัดสุพรรณบุรี สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านทุ่งนาสีเขียวขจี กลิ่นอินทรีย์และดินโคลนช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าในเมืองกรุงออกไปได้บ้าง แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจของน้ำนิ่งสงบลงเลยสักนิด "แน่ใจนะว่าคิดถูกที่หนีเสือปะจระเข้มาแบบนี้" เสียงทุ้มของพีทเพื่อนสนิทที่ขับรถพาเขาข้ามจังหวัดดังขึ้น พร้อมกับยื่นแก้วน้ำมะพร้าวหอมหวานให้ น้ำนิ่งรับมาถือไว้ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เขาสวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงผ้าสบายๆ ใบหน้าหวานดูอิดโรยเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืน "กูไม่ได้หนี แค่มาพักผ่อน... มึงก็รู้ว่าช่วงนี้ตระกูลทศกัณฐ์ทำตัวน่ารำคาญแค่ไหน ไหนจะสื่อ ไหนจะสายตาคนรอบข้าง กูแค่อยากมาอยู่เงียบๆ ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักแค่นั้นเอง" น้ำนิ่งถอนหายใจยาวเหยียด พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้าน "แต่สายตาสื่อสารมวลชนตอนนี้กำลังบอกว่า มหาเศรษฐีหนุ่มฉายาสิงห์คลั่งกำลังประกาศกร้าวว่าจะพลิกแผ่นดินตามล่าเด็กดื้อคนหนึ่งนะเว้ย" พีทหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก แม้ลึกๆ จะแอบเป็นห่วงเพื่อนไม่น้อย "มึงคิดว่าคนอย่างทศกัณฐ์จะปล่อยให้มึงมานอนรับลมชิลๆ แบบนี้เหรอวะ" "เขาไม่มีทางรู้หรอกว่ากูอยู่ที่นี่..." น้ำนิ่งพูดได้แค่นั้น เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ราคาแพงระยับที่ดังคำรามแหวกความเงียบสงบของหมู่บ้านชนบทเข้ามา ก็ทำให้คำพูดทั้งหมดกลืนหายไปในลำคอ บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ฝุ่นตลบอบอวลจากล้อรถยนต์ที่เบรกกะทันหันหน้าบ้านไม้หลังเก่า รถยนต์เอสยูวีสีดำสนิทรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่ไม่มีทางพบเห็นได้ทั่วไปในแถบนี้ จอดนิ่งสนิทขวางทางเข้าออกอย่างไร้มารยาท หัวใจของน้ำนิ่งกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่น ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มที่ไม่ผูกเนกไท เม็ดกระดุมบนถูกปลดออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและผิวเนื้อรำไร ทศกัณฐ์ก้าวขาลงมาจากรถด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ทว่าดวงตากลับแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอนและเพลิงโทสะที่ลุกโชน สายตาดุร้ายคู่นั้นกวาดมองมาที่พีทแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างโปร่งของน้ำนิ่งที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ "เก่งมากนะ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ดังขึ้น ทศกัณฐ์ก้าวเท้าเดินเข้าหาช้าๆ แต่ละย่างก้าวเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "หนีมาไกลถึงนี่... คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ น้ำนิ่ง" พีทขยับตัวจะก้าวมาบังเพื่อนสนิท แต่ทศกัณฐ์กลับส่งสายตาดุดั่งพญามารจนพีทต้องชะงักฝีเท้า "คุณ... คุณมาที่นี่ได้ยังไง" น้ำนิ่งลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะออร่าความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากร่างสูงที่ประชิดเข้ามาใกล้ทุกที "คิดว่าซ่อนตัวอยู่ในรูหนูแล้วฉันจะหาไม่เจอหรือไง?" ทศกัณฐ์หยุดยืนตรงหน้า ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นกายหรูหราปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของน้ำนิ่งไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายถอยหนีแม้แต่น้อย "กลับบ้าน" "ผมไม่กลับ! ผมบอกแล้วไงว่าขอเวลาส่วนตัว!" น้ำนิ่งสะบัดข้อมือหนีสุดแรงเกิด ปากก็เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณจะบ้าหรือไง งานการที่บริษัทไม่ทำรึไงถึงตามมาถึงต่างจังหวัดแบบนี้!" "บริษัทเหรอ? หุ้นจะตกนรกหมกไหม้ยังไงฉันไม่สนทั้งนั้น..." ทศกัณฐ์ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด เสียงทุ้มพร่าแหบสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งหึง และโหยหา "ในเมื่อเธอกล้าดีเดาะหนีฉันมา... เตรียมตัวรับบทลงโทษบนเตียงยาวๆ สามวันสามคืนได้เลย น้ำนิ่ง" น้ำนิ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดต้นคอ ทว่า ในจังหวะที่ทศกัณฐ์กำลังจะดึงตัวร่างโปร่งให้ขึ้นรถเพื่อลากกลับกรุงเทพฯ นั้นเอง เสียงกุญแจรถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ และเสียงตะโกนทักทายจากชายวัยกลางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าบ้าน "อ้าว! ไอ้นิ่ง ลูกชายยายศรี พาใครมาวะเนี่ย หน้าตาดูดุยังกะโจรกลับใจ!" ทศกัณฐ์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด ขณะที่น้ำนิ่งอาศัยจังหวะชุลมุนนี้สะบัดหลุดจากพันธนาการ แล้วถอยหลังกรูดไปหลบหลังเสาบ้านทันที ชายวัยกลางคนเดินถือพร้าเล่มโตเข้ามาใกล้ พร้อมกับจ้องหน้ามหาเศรษฐีหนุ่มชุดสูทเนี้ยบหัวจรดเท้าด้วยสายตาจับผิด "เอ่อ... น้าเดชครับ คนนี้เขา..." น้ำนิ่งละล่ำละลักจะอธิบาย แต่ทศกัณฐ์กลับไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวน้ำนิ่งอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะกระชากเอวบางเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างแรงจนน้ำนิ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ "สวัสดีครับพ่อตา..." ทศกัณฐ์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทำเอาทั้งนิ่งและพีทอ้าปากค้างไปตามๆ กัน "ผมมารับภรรยาหนีเที่ยว... กลับบ้านเราครับที่รัก" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักแบบไม่พักของบอสใหญ่ของเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!