เคลียร์ใจในห้องปิดตาย

ความมืดสลัวของลานจอดรถชั้นใต้ดินขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนน่าอึดอัด ไอเย็นชื้นจากพื้นคอนกรีตลอยปะทะผิวหน้าจนน้ำนิ่งต้องเผลอกลั้นหายใจ เมื่อเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงอยู่ข้างเสาปูนเปลือยขยับตัวช้าๆ แสงไฟนีออนกะพริบวูบวาบส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ "คิดว่าจะหนีพ้นเหรอครับ... น้ำนิ่ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทศกัณฐ์ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังถึงกับขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าหรี่ลงมองผู้มาเยือนอย่างไม่เป็นมิตร รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "นายมาทำอะไรที่นี่... พีท" น้ำนิ่งเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อพบว่าเพื่อนสนิทที่ควรจะแยกย้ายกันกลับบ้านตั้งแต่ชั่วโมงก่อน กลับมายืนดักรอพวกเขาอยู่ในมุมอับสายตาแบบนี้ พีทหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าออกจากเงาสลัวเข้ามาใกล้ทีละนิด สายตาคมกวาดมองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความหมายลึกซึ้ง "ก็มารอรับเพื่อนรักกลับบ้านน่ะสิครับ พอดีเห็นว่าคุณทศกัณฐ์เขาดูงานยุ่งจนไม่มีเวลาดูแลนาย ผมก็เลยต้องมาทำหน้าที่แทน... ในฐานะ 'เพื่อนสนิท' ที่รู้ใจที่สุด" คำว่าเพื่อนสนิทถูกเน้นเสียงหนักหน่วงเป็นพิเศษ ทศกัณฐ์แค่น 1 เสียงในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบังหน้าเด็กหนุ่มไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ แขนแกร่งเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสผ่านเนื้อผ้าทำให้รู้ว่าคนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆ แต่ไม่ได้ขัดขืน "คนของผม... ผมดูแลเองได้ครับ ไม่รบกวนภาระของคนนอกหรอก" ทศกัณฐ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา แต่แฝงด้วยกระแสความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ พีทเลิกคิ้วขึ้นสูง รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏบนมุมปาก "คนของคุุนเหรอครับ? หึ... แน่ใจเหรอว่าเขายังอยากอยู่เป็น 'คนของคุุน' จริงๆ หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น" บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนคุกรุ่นขึ้นมาทันที ราวกับมีประกายไฟสパークออกมาจากการปะทะสายตา น้ำนิ่งขมวดคิ้วมุ่น เริ่มรู้สึกปวดหัวตุบๆ กับความดื้อดึงของผู้ชายทั้งสองคนนี้เต็มที คนหนึ่งก็หึงไม่เข้าเรื่อง อีกคนก็ขยันหาเรื่องมาเติมเชื้อไฟอยู่เรื่อย "พอเลยทั้งคู่!" น้ำนิ่งสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของทศกัณฐ์ ก้าวมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างเสือสองตัวที่พร้อมจะขย้ำกันได้ทุกเมื่อ "นี่มันลานจอดรถนะเว้ย ไม่ใช่สนามประลอง ถ้าจะมาหาเรื่องกันก็เชิญกลับไปตีกันไกลๆ ฉันจะกลับห้อง เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว" พูดจบร่างบางก็หันหลังเดินลิ่วไปยังลิฟต์ส่วนตัวทันที ไม่รอให้ใครได้เอ่ยปากทักท้วง ทศกัณฐ์ส่งสายตาดุร้ายอาฆาตมาดร้ายให้พีทเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตามหลังเด็กดื้อของเขาไปติดๆ ปล่อยให้เพื่อนสนิทตัวแสบยืนยิ้มมุมปากมองตามหลังด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างเงียบเชเชียบ ภายในห้องชุดหรูหรากว้างขวางไร้ซึ่งเสียงพูดคุยใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจ ทศกัณฐ์เดินตามน้ำนิ่งเข้ามาโดยไม่พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดสนิท ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดตัวคนตัวเล็ก ดันแผ่นหลังบางให้แนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบโดยไม่มีช่องว่างให้ขยับหนี "โอ๊ย! อะไรของคุณเนี่ย ทศกัณฐ์!" น้ำนิ่งอุทานอย่างตกใจ มือเล็กดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่แรงปะทะกลับน้อยนิดเมื่อเทียบกับร่างกายกำยำที่ทาบทับลงมา "ห้ามพูดถึงมันอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมา แววตาของนักธุรกิจหนุ่มมาดนิ่งในตอนนี้เต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและหวาดหวั่นลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด "ห้ามไปไหนมาไหนกับมันสองคนอีก ห้ามแม้แต่จะชายตามอง... เข้าใจไหม?" น้ำนิ่งเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่กำลังแสดงอาการหวงก้างอย่างไม่ปิดบัง หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธค่อยๆ เปลี่ยนจังหวะเป็นความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ วิ่งพล่านไปทั่วอก แต่กระนั้น ปากเก่งๆ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยั่วโมโหคนตรงหน้า "ทำไมผมต้องเชื่อคุณด้วยล่ะครับ? พีทก็แค่เพื่อนสนิท..." "ผมไม่สนว่ามันจะเป็นใคร!" ทศกัณฐ์ตวาดเบาๆ อย่างเหลืออด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นประคองกรอบหน้าเรียวไว้มั่น นิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ "ผมสนแค่ว่า... นายเป็นของผม น้ำนิ่ง... นายไม่มีสิทธิ์ไปยิ้มให้ใครแบบนั้นอีก" ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย้ายวนชวนหลงใหล กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงของผู้ชายตรงหน้าทำให้น้ำนิ่งเผลอใจสั่น ความดุดันเมื่อครู่เริ่มละลายหายไป เหลือเพียงความเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเย็นชา "คนบ้า..." น้ำนิ่งพึมพำเบาๆ หลบสายตาวาววับที่มองตรงมา ทว่าคางมนกลับถูกเชยขึ้นบังคับให้ต้องรับยามมองความลึกซึ้งที่ฉายชัดในแววตานั้น "ใช่... ผมบ้า..." ทศกัณฐ์กระซิบชิดริมหีบปากบาง ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนขนลุกซู่ "บ้าเพราะนายคนเดียวเลย... รู้ตัวบ้างไหม" ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ จนแทบไม่มีอากาศกั้น ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบลงบนขมับบางแผ่วเบา เป็นการถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมาผ่านสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย น้ำนิ่งหลับตาลงรับสัมผัสอบอุ่นนั้นอย่างจำนน หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความดราม่าและพายุอารมณ์ตลอดทั้งวันที่ผ่านมามลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวานล้ำที่เอ่อล้นเข้ามาแทนที่ในพื้นที่หัวใจ ทศกัณฐ์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้าคนในอ้อมแขน รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่เขาจะโน้มลงมาประทับจูบซับความดื้อรั้นบนเรียวปากบางอย่างเนิบนาบ ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ได้รับการเติมเต็ม จนร่างบางต้องเผลอยกแขนขึ้นคล้องคอหนาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ปล่อยให้ค่ำคืนนี้โอบกอดพวกเขาไว้ด้วยความหวานหยดที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกห้องรับแขกก็ดังขึ้น 'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' ตามด้วยเสียงฝีเท้าและเงาร่างของใครบางคนที่ทาบทับเข้ามาผ่านกระจกฝ้า พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความหวาน... "คุณทศกัณฐ์ครับ เอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่... เอ๊ะ! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินนี้เสมอนะครับ