ของขวัญวันครบรอบดีล?

“เอกสารด่วนครับคุณทศกัณฐ์... เอ่อ ผมไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญใช่ไหมครับ?” เสียงของเลขาหนุ่มหน้าห้องดังแทรกบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลขึ้นอย่างน่าเสียดาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของผมกับทศกัณฐ์ที่ห่างกันแค่คืบถูกบังคับให้แยกออกจากกันอย่างกะทันหัน ทศกัณฐ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตจนเลขาหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน “วางไว้บนโต๊ะแล้วออกไป” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง “เอ่อ... ครับท่าน” เลขารีบปฏิบัติหน้าที่อย่างลนลาน วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วถอยหลังกรูดออกจากห้องไปในเวลาไม่ถึงสามวินาที พร้อมกับบานประตูที่ปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องรับแขกวีไอพีอีกหน แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบเมื่อครู่ ความตึงเครียดเจือความเสียดายลอยวนอยู่ในอากาศ น้ำนิ่งขยับตัวถอยหลังเว้นระยะห่างทันที หัวใจยังคงเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกปนประหม่า เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนอาการเคอะเขิน “หมดอารมณ์เลยครับ” ทศกัณฐ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงติดงอนนิด ๆ แบบที่คนมาดนิ่งไม่ค่อยแสดงออกบ่อยนัก ดวงตาคมมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเสียดายที่แผนการถูกขัดจังหวะ “ใครใช้ให้คุณเล่นไม่รู้เวลากล่าวล่ะครับ งานการไม่ทำ” น้ำนิ่งลอยหน้าลอยตาตอบกลับทันที พยายามสร้างกำแพงความกวนประสาทขึ้นมาบังหน้าเพื่อซ่อนรอยแดงเรื่อที่ลามเลียพวงแก้ม “นี่ผมกำลังทำหน้าที่สามี... อ้อ ไม่ใช่ สรุปเราอยู่ในสถานะอะไรกันแน่นะ ดีลเลอร์ตัวแสบ” ทศกัณฐ์หรี่ตามองพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ น้ำนิ่งก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาคุกรุ่นอีกรอบ สายตาของน้ำนิ่งก็เหลือบไปเห็นกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทขนาดกะทัดรัดที่ถูกซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะ มันแอบโผล่ออกมาครึ่งหนึ่งเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ “นั่นอะไรครับ?” น้ำนิ่งเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาก่อนที่ทศกัณฐ์จะคว้าทัน “ดะ...เดี๋ยวน้ำนิ่ง!” ทศกัณฐ์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าที่เคยเยือกเย็นราบเรียบกลับปรากฏร่องรอยความประหม่าจาง ๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง “อะไรเนี่ย ซ่อนอะไรไว้?” น้ำนิ่งเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัย พลางพลิกกล่องในมือไปมา “หรือว่าระเบิดเวลา? หรือเอกสารลับฉบับใหม่ที่เราต้องเซ็นเพิ่มในดีล?” “ไม่ใช่เรื่องเล่นน่า ส่งคืนมา” ทศกัณฐ์ยื่นมือมาแย่ง แต่รวดเร็วไม่พอน้ำนิ่งเปิดฝากล่องออกเสียก่อน ภายใต้กำมะหยี่สีดำสนิท คือสร้อยข้อมือทองคำขาวดีไซน์เรียบหรู ทว่าสะดุดตาด้วยจี้รูปกุญแจขนาดเล็กฝังเพชรน้ำงามระยิบระยับ มันดูงดงามและมีรสนิยมจนคนมองถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ น้ำนิ่งกะพริบตาปริบ ๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว วันนี้วันที่เท่าไหร่? วันครบรอบอะไรหรือเปล่า? หรือว่า... “อ๋อ...” น้ำนิ่งลากเสียงยาว แววตาที่มองกลับมาเปลี่ยนเป็นความขบขันเจือความประชดประชัน “ของขวัญวันครบรอบดีลสินะครับ? คุณนี่หัวearning การตลาดเป็นเลิศจริงๆ ถึงกับมีโบนัสพิเศษให้ลูกจ้างจำเป็นด้วย” ทศกัณฐ์ที่กำลังจะอ้าปากอธิบายชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินคำพูดตีความไปคนละand ของเด็กหนุ่ม “น้ำนิ่ง คุณกำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะ” “เข้าใจผิดตรงไหนล่ะครับ?” น้ำนิ่งแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ วางกล่องเครื่องประดับลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับมันเป็นแค่กระดาษทิชชูใช้แล้ว “ครบรอบสามเดือนที่เราเซ็นสัญญาตกเป็นเบี้ยล่างของคุณไงครับ ผมจำได้แม่นเลยล่ะ คุณนี่ช่างสรรหาของกำนัลมาผูกมัดผมไว้ไม่ให้หลุดมือจริงๆ สมกับเป็นนักธุรกิจเคี่ยวลากดิน” “นี่คุณคิดว่าผมซื้อนี่ให้เพราะเรื่อง ‘ดีลบ้าบอ’ นั่นจริงๆ งั้นเหรอ?” ทศกัณฐ์กัดฟันกรอด ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อความตั้งใจดีทั้งหมดถูกมองเป็นแค่เรื่องธุรกิจ “แล้วจะให้ผมคิดเป็นอื่นได้ยังไงล่ะครับ?” น้ำนิ่งเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุดันอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกหวائไหวกับประกายตาที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย “ในเมื่อเราเริ่มต้นกันด้วยผลประโยชน์ สัญญาบ้าๆ นั่น และสถานะที่ถูกบังคับ...” “หุบปากเถอะน่า!” ทศกัณฐ์หมดความอดทน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ร่างของน้ำนิ่งแนบชิดกับแผงอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความโกรธปนน้อยใจที่ฉายชัดในดวงตาคู่คม “ปล่อยนะครับคุณทศกัณฐ์ เจ็บนะ!” น้ำนิ่งดิ้นขัดขืน แต่แรงผู้ชายหรือจะสู้แรงของนักธุรกิจหนุ่มที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ทศกัณฐ์ตรึงข้อมือเขาไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา “ฟังให้ดีนะน้ำนิ่ง...” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันเต็มไปด้วยความอัดอั้น “ผมไม่ได้ซื้อนี่ให้เพราะดีลเฮงซวยอะไรนั่น... และผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นแค่ลูกจ้าง” น้ำนิ่งชะงัก หัวใจกระตุกวูบกับน้ำเสียงจริงจังที่สั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมคายที่ตอนนี้ไม่มีคราบความเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย มีเพียงความร้อนรนและความจริงใจที่ส่งผ่านมาทางแววตา “ถ้าไม่ใช่... แล้วมันคืออะไรล่ะครับ?” น้ำนิ่งถามเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ความพยศเมื่อครู่หายวับไปกับตา “มันคือของขวัญ... วันเกิดคุณต่างหากเล่า เจ้าเด็กโง่” น้ำนิ่งเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง สมองนิ่งสนิทไปชั่วขณะ วันเกิดเขาเหรอ? อ่า... เขาลืมมันไปเสียสนิทเลยตั้งแต่แม่เสียชีวิตไป ชีวิตช่วงหลังมานี้ไม่มีใครใส่ใจวันเกิดอีกเลยจนเขาเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันนี้คือวันเกิดของตัวเอง ทศกัณฐ์ถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อเห็นท่าทางใบ้กินของคนในอ้อมแขน นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มนุ่มเบาๆ อย่างทะนุถนอม ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเอ็นดูและความโล่งใจที่ได้พูดออกไป “จำไม่ได้ล่ะสิ” ทศกัณฐ์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างเหลือเชื่อ “ผมสืบประวัติคุณทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตผม... และผมตั้งใจจะให้มันตอนเที่ยงคืน แต่เพราะคุณดันพูดจาชวนโมโหเสียก่อน แผนผมเลยรวนไปหมด” ใบหน้าน้ำนิ่งร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอก เขาเพิ่งจะไปประชดประชันใส่คนที่อุตส่าห์จำวันเกิดและเตรียมของขวัญให้อย่างตั้งใจเนี่ยนะ? ช่างน่าขายหน้าสิ้นดี “ผม... ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้...” น้ำนิ่งหลบสายตา ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงความเก้อเขินที่ทำตัวไม่ถูก “รู้แล้วก็ชดใช้ด้วยการยอมให้ผมสวมสร้อยเส้นนี้ให้ซะดีๆ” ทศกัณฐ์อมยิ้มมุมปาก ยอมปล่อยมือจากการตรึงข้อมือเปลี่ยนเป็นหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาแทน น้ำนิ่งเม้มริมฝีปากแน่น ยอมยืนนิ่งๆ ให้คนตัวโตกว่าสวมสร้อยข้อมือทองคำขาวให้ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่แตะลงบนข้อมือทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ บรรยากาศรอบตัวหวานเชื่อมจนน่าประหลาดใจ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งขัดจังหวะความโรแมนติกที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเป็นรอบที่สอง ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหัวเสียรอบใหม่ “ใครวะ!” เสียงทวาดกร้าวตะโกนออกไปอย่างหมดความอดทน ประตูห้องเปิดผางออกทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทศกัณฐ์และน้ำนิ่งเย็นเฉียบลงพร้อมกัน “คุณทศกัณฐ์ครับ! แย่แล้วครับ... คุณพีทบุกมาที่ล็อบบี้บริษัทแล้วครับ แถมยังบอกว่าจะมาพาน้ำนิ่งกลับบ้านด้วย!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ!