วันที่หัวใจว่างเปล่า

"หาคนของนายไม่เจอเหรอ... ทศกัณฐ์?" ประโยคคำถามเย้าแหย่ที่ทิ้งปมไว้เมื่อวินาทีแห่งการเผชิญหน้าในตอนที่แล้ว ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของชายหนุ่ม แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวในตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นความเงียบงันอันน่าอึดอัดของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ทศกัณฐ์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ราคาแพง นัยน์ตาสีเข้มทอดมองแก้ววิสกี้ในมือที่มีก้อนน้ำแข็งละลายช้าๆ ความเงียบสงบที่เขาเคยโหยหาและภาคภูมิใจนักหนาในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจทีละน้อย ตลอดหลายวันที่ไม่มีร่างโปร่งของใครบางคนเดินวนเวียนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีเสียงบ่นกระปอดกระแปดเรื่องการจัดวางรองเท้า ไม่มีรอยยิ้มหยันที่มุมปากเวลาที่เขาทำหน้าดุใส่ และไม่มีแม้แต่การปะทะคารมที่ทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิตชีวา มันเงียบ... เงียบจนน่ารำคาญ นิ้วเรียวเคาะลงกับแก้วน้ำเสียงดังเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ภายในอก ตั้งแต่วันที่น้ำนิ่งก้าวออกไปจากชีวิตเขาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ทศกัณฐ์ก็ค้นพบสัจธรรมข้อหนึ่งที่โหดร้ายที่สุดสำหรับคนปากแข็งอย่างเขา—โลกทั้งใบของเขาไม่ได้ขาดอะไรเลย ยกเว้น 'ตัวปัญหา' คนนั้น "บ้าชิบ" เสียงทุ้มต่ำสบถออกมาเบาๆ เมื่อภาพของน้ำนิ่งซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด ใบหน้าหวานที่มักเชิดขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทายทุกครั้งที่เถียงสู้ และริมฝีปากที่ชอบพ่นคำพูดแสบๆ คันๆ ออกมาเพื่อกวนประสาทเขา ทุกอิริยาบถเหล่านั้นถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจนในความทรงจำ ชัดเสียจนเขานึกเกลียดตัวเองที่ดันเผลอใส่ใจรายละเอียดของเด็กดื้อคนนั้นมากเกินไป เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะกระจกดังขึ้นทำลายความเงียบ ทศกัณฐ์ละสายตาจากแก้วในมือ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความคาดหวังที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... หน้าจอกลับปรากฏชื่อของเลขาคนสนิท ไม่ใช่ข้อความรายงานจากนักสืบที่เขาจ้างให้ตามหาตัวน้ำนิ่ง "ว่าไง ได้เรื่องไหม" ทศกัณฐ์กรอกเสียงลงไปทันทีโดยไม่เสียAเวลาทักทาย ความร้อนรนเจืออยู่ในน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบ (ยังเลยครับคุณทศ... ทางเราเช็คทุกที่ ที่คุณน้ำนิ่งเคยไปแล้ว ทั้งอพาร์ตเมนต์เก่า คาเฟ่ที่ชอบนั่ง หรือแม้แต่บ้านของเพื่อนสนิทอย่างคุณพีท ก็ไม่มีวี่แววเลยครับ เหมือนกับว่า...) "เหมือนกับว่าอะไร?" ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงกดต่ำลงจนน่ากลัว (เหมือนกับว่า... มีคนจงใจช่วยปกปิดร่องรอยไว้น่ะครับ ร่องรอยทุกอย่างถูกเคลียร์สะอาดหมดจด) สายถูกตัดไปพร้อมกับความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ทศกัณฐ์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว โลกใบนี้กว้างใหญ่แค่ไหนกันเชียว ทำไมการจะหาคนคนเดียวถึงได้ยากเย็นนัก หรือเพราะเขาเองที่เป็นคนผลักไสไล่ส่งอีกฝ่ายออกไปตั้งแต่วันนั้น... วันที่ความหึงหวงบดบังความรู้สึกที่แท้จริง จนเผลอพูดจาร้ายกาจใส่คนที่กุมหัวใจเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นย้อนกลับมาในหัว น้ำนิ่งยืนอยู่ตรงหน้า มองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและตัดพ้อ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งไว้เพียงความเยียบเย็นที่เกาะกุมห้องอกข้างซ้าย ทศกัณฐ์เพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่า 'หัวใจว่างเปล่า' ก็ในวันที่ไม่มีสายตาค้อนขวิดคอยมองมา ไม่มีเสียงเถียงคำไม่ตกฟาก และไม่มีคนกวนประสาทที่ทำให้เขาอยากจะดึงตัวมาลงโทษด้วยจูบคาดคั้นให้หายพยศ เขาไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายเย็นชาและรักความสงบอย่างทศกัณฐ์ จะเสพติดความวุ่นวายที่มีชื่อว่า 'น้ำนิ่ง' ได้มากขนาดนี้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ทศกัณฐ์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วเวลานี้จะไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวนเขาที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัว นอกเสียจาก... ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวตรงไปยังประตูด้วยความหวังที่วาบขึ้นมาในอกอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะด้วยความคาดหวังว่าคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูไม้นั่น อาจจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่เขากำลังตามหาแทบพลิกแผ่นดิน มือหนาบิดลูกบิดประตูแล้วกระชากเปิดออกอย่างรวดเร็ว "นายคิดว่าจะหนีฉันพ้นรึไง..." ทศกัณฐ์เอ่ยประโยคที่อัดอั้นอยู่ในใจออกไปทันทีโดยไม่รอให้แขกผู้มาเยือนได้ปริปาก ทว่าคำพูดที่เหลือกลับกลืนหายลงคอไปในทันที เมื่อนัยน์ตาคมกริบสบเข้ากับร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาทของน้ำนิ่ง... และไม่ใช่แววตาดื้อรั้นที่เขาโหยหา ทว่ากลับเป็นใบหน้าเรียบเฉยของพีท—เพื่อนสนิทของน้ำนิ่ง ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ "สวัสดีครับ คุณทศกัณฐ์... ดูเหมือนคุณจะรอผิดคนนะ" พีทเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้เจ้าตัวจริง พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารในมือมาตรงหน้าเขา "แต่ถ้าคุณกำลังมองหา 'คนของนาย' อยู่ล่ะก็... ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะครับ" ดวงตาคมของทศกัณฐ์หรี่ลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกเย็น พีทไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งแย้มยิ้มกว้างขึ้นราวกับสนุกสนานกับปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้า เกมการตามล่าตัวคนดื้อกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง... และครั้งนี้ ทศกัณฐ์จะไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาเด็ดขาด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความคลั่งรักของบอสใหญ่นะครับ