การมาเยือนของอดีตคนรัก

หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานราคาแพงลิบลิ่วสั่นครืดคราดยาวติดต่อกันเป็นครั้งที่สาม ชื่อของ 'พีท' สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์นลักชูรี่ ทศกัณฐ์ไม่ได้เอื้อมมือไปคว้ามัน แต่ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์กลับจ้องเขม็งไปยังหน้าจอเครื่องนั้นด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่งให้เป็นจุล เขารู้ดีว่าไอ้เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อคนนั้นกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ และเขาก็เกลียดการเล่นเกมที่คนอื่นถือไพ่เหนือกว่าเป็นที่สุด "ไม่คิดจะรับหน่อยเหรอครับ? เผื่อเพื่อนของคุณเขามีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรจะรายงาน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดระคนเย้ยหยัน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดร่างบางที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ น้ำนิ่งเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายโดยไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยง แม้ว่ารัศมีคุกคามจากผู้ชายตรงหน้าจะแผ่ขยายออกมารอบตัวจนอากาศเริ่มเบาบางลงก็ตาม "ถ้ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายจริง ๆ ป่านนี้เขาคงโทรเข้าเบอร์ผมแล้วล่ะครับคุณทศกัณฐ์... แต่นี่เขากดเบอร์บ้านคุณ แปลว่าเขาจงใจ" น้ำนิ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความกวนประสาททำให้ทศกัณฐ์นึกอยากจะก้มลงไปปิดปากดื้อด้านนั่นเสียให้เข็ด "หึง?" "หึ ฝันไปเถอะครับ คนอย่างน้ำนิ่งไม่มีวันเอาเวลามาสิ้นเปลืองกับความรู้สึกไร้สาระแบบนั้นหรอก" "ปากดี" ทศกัณฐ์สบถเบา ๆ ในลำคอ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าเอวบางเข้าหาตัวเพื่อลงโทษคนปากเก่งสักทีสองที แต่เสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียดเสียก่อน ทำให้จังหวะชีวิตของคนทั้งคู่ต้องสะดุดกึกลงทันที นิ้วกลึงที่กำลังจะแตะโดนเอวบางชะงักค้าง ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ใครกันที่กล้าอาจหาญมารบกวนเวลาส่วนตัวของเขาในยามวิกาลแบบนี้ ร่างสูงถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้าวเท้าฉับ ๆ เดินมุ่งหน้าไปยังประตูหน้าบ้านโดยมีสายตาพินิจพิเคราะห์ของน้ำนิ่งมองตามไปด้วยความสงสัย กลอนประตูดิจิทัลถูกปลดล็อกด้วยความหงุดหงิด บานประตูไม้สักทองหนาหนักค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกกว้าง... ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ร่างของใครบางคนยืนอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวนอกระเบียง ผิวขาวจัดตัดกับชุดสูทสีเข้มเข้ารูป ใบหน้าสวยหวานที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีเมื่อหลายปีก่อนกำลังส่งยิ้มบางเบามาให้ พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและเรื่องราวมากมายที่ยังไม่ได้สะสาง "สวัสดีครับทศ... ไม่คิดว่าผมจะกลับมาเร็วกว่ากำหนดใช่ไหมครับ?" เสียงหวานนุ่มที่เคยสลักลึกอยู่ในความทรงจำเอ่ยทักทายขึ้น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตาเดียว ทศกัณฐ์นิ่งงันไปอึดใจใหญ่ สมองที่เคยเฉียบคมและประมวลผลสถานการณ์ธุรกิจได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าลงอย่างกะทันหัน อดีคนรักที่ควรจะอยู่ไกลถึงซีกโลกอื่น กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้ พร้อมกับพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นในความเงียบ น้ำนิ่งที่ยืนรอฟังความเคลื่อนไหวอยู่ด้านใน เห็นความผิดปกติและท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดของเจ้าของบ้าน จึงก้าวเท้าช้า ๆ เดินออกมาสมทบเพื่อดูว่าแขกยามวิกาลคือใคร แต่เมื่อสายตาเรียเรี่ยวของเขาปะทะเข้ากับร่างของคนที่ยืนอยู่เคียงข้างทศกัณฐ์ รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากของน้ำนิ่งก็ค่อย ๆ เลือนหายไปในอากาศ โลกทั้งใบคล้ายจะหมุนคว่ำด้วยแรงเหวี่ยงที่รุนแรง เมื่อคนรักเก่าผู้เป็นดั่งแผลเป็นในอดีตของทศกัณฐ์ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของบ้านหลังนี้อย่างเต็มตัว พร้อมกับรอยยิ้มที่ประกาศสงครามเงียบ ๆ ให้กับทุกคนในบ้านหลังนี้โดยไม่ต้องเอ่ยปากสักคำเดียวครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ