ก้าวข้ามเส้นที่ขีดไว้

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายฝนที่เพิ่งซาลงไปหมาดๆ แต่บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด กลับไม่ได้สงบเยือกเย็นตามสภาพอากาศภายนอกเลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ ทศกัณฐ์" เสียงของน้ำนิ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ที่ดูหลวมโคร่งกว่าตัวยืนกอดอกพิงขอบกระจกใส กวาดสายตามองเอกสารสัญญาฉบับใหม่บนโต๊ะทำงานด้วยแววตาระแวดระวัง แม้ปากจะต่อว่า แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ถูกดวงตาคมกริบของคนตัวโตกว่าจ้องมองตรงๆ ทศกัณฐ์ไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สองมือประสานกันวางไว้บนตัก รอยยิ้มมุมปากที่มักปรากฏเวลาต้องการยั่วโมโหถูกแทนที่ด้วยความนิ่งงันที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ทุกอณูบนใบหน้าของคนตรงหน้า ราวกับกำลังประเมินว่าควรจะจัดการกับความดื้อรั้นนี้อย่างไรดี "เกมธุรกิจ... หรือเกมหัวใจ คุณเลือกเอาเองสิครับ น้ำนิ่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบอย่างไม่รีบร้อน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิดจนระยะห่างระหว่างกันเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ ความกดดันบางเบาแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่ม รุกรานพื้นที่ส่วนตัวจนน้ำนิ่งต้องเผลอกลั้นหายใจ "อย่ามาพูดจาเลอะเทอะนะ เราตกลงกันไว้แค่เรื่องหุ้นส่วนบริษัท ไม่ใช่เรื่อง... เรื่องไร้สาระแบบนี้" น้ำนิ่งเบี่ยงสายตาหนี พยายามถอยหลังจนสะโพชนิดติดกับขอบกระจก แต่ทศกัณฐ์กลับใช้แขนข้างหนึ่งยันกระจกไว้ เป็นการกักขังเขาไว้ในวงแขนโดยสมบูรณ์ "ไร้สาระงั้นเหรอ?" ทศกัณฐ์โน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้ตเปปเปอร์มิ้นต์ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส "วันที่คุณไปนั่งดื่มกับไอ้พีทจนดึกดื่น แล้วให้มันมาส่งหน้าคอนโด... นั่นก็ไร้สาระในสายตาคุณด้วยไหมครับ" น้ำนิ่งชะงัก ประกายตาไหววับด้วยความตกใจ "นี่คุณ... แอบตามผม?" "ผมไม่ได้ตาม ผมแค่มีตาและมีหูที่ดีพอ" ทศกัณฐ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไม่ให้แสดงออกมากเกินไป แต่แววตากลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังหงุดหงิดแค่ไหน "จำไว้ว่าคุณอยู่ในฐานะอะไร และกำลังยืนอยู่ใกล้ใคร" "ผมไม่ใช่สมบัติของคุณนะ ทศกัณฐ์!" น้ำนิ่งเงยหน้าขึ้นเถียงทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววทิฐิไม่ยอมแพ้ "ผมมีสิทธิ์ที่จะไปไหนมาไหนกับใครก็ได้ พีทเป็นเพื่อนสนิทผม..." "เพื่อนสนิท?" ทศกัณฐ์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ แต่ไร้ซึ่งความขบขัน "เพื่อนสนิทที่ไหนเขาจ้องจะกินตับเพื่อนตัวเองตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยครับ ผมไม่ใช่คนโง่นะน้ำนิ่ง และผมก็เกลียดการแบ่งปันที่สุด" บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีที่ฟาดฟันกันมาตลอดหลายสัปดาห์เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองเจือความเย้ายวนที่อัดแน่นอยู่ในอก ทำให้ไม่มีใครยอมหลบสายตาใคร ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้หัวใจของทั้งสองดวงเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอก น้ำนิ่งเม้มริมฝีปากแน่น ความถือดีพยายามค้ำจุนสติที่เริ่มกระเจิง "ถ้าไม่พอใจนัก... งั้นก็ยกเลิกสัญญาซะสิครับ ฉีกมันทิ้งไปเลย เราจะได้ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันอีก!" พูดจบ น้ำนิ่งก็สะบัดหน้าหนี เตรียมจะมุดตัวลอดผ่านวงแขนหนีไปให้พ้นทาง แต่ทศกัณฐ์เร็วกว่า มือหนาคว้าเข้าที่เอวบางแล้วรั้งเข้ามาประชิดตัวในคราวเดียว แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งเซเข้าไปซบกับแผงอกกว้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ปล่อยนะ!" "ไม่ปล่อย" ทศกัณฐ์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนคนฟังถึงกับขนลุกชัน "ผมไม่เคยปล่อยของที่กว่าจะหามาได้ยากขนาดนี้... หรอกนะ" ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนผิดคาดทำให้น้ำนิ่งนิ่งงันไป สมองที่เคยประมวลผลคำตอบโต้กลับหยุดทำงานลงชั่วขณะ ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่ด้านชามานาน ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เติบโตขึ้นเงียบๆ ตลอดช่วงเวลาที่ต้องร่วมมือกันทำธุรกิจบัดนี้พุ่งทะยานจนเกินจะควบคุม ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ... และไม่ใช่แค่เกมแก้แค้น น้ำนิ่งเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูง ดวงตาคู่คมที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเยชาเย็น บัดนี้กลับสะท้อนภาพของเขาคนเดียว เต็มไปด้วยความปรารถนาและความหวงแหนที่ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันและกัน ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างทำให้เสียงหัวใจของทั้งคู่ดังประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาอย่างเชื่องช้า ให้เวลาอีกฝ่ายได้ปฏิเสธ แต่ทว่าน้ำนิ่งกลับนิ่งค้าง... ปล่อยให้ความลังเลพ่ายแพ้ต่อแรงดึงดูดอันมหาศาล ริมฝีปากอุ่นแนบชิดลงบนกลีบปากนุ่มอย่างแผ่วเบาในคราแรก ราวกับเป็นการทดสอบความอดทนที่สะสมมานาน ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามอารมณ์ที่โหยหา น้ำนิ่งเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความตกใจ เปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนล้ำเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่ทั้งดื้อรั้นและเย้ายวนในคราวเดียวกัน มือเรียวเผลอขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่อ่อนระทยวูบวาบราวกับยืนอยู่บนปุยเมฆ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยการประท้วงและการปะทะคารม กลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่หลอมรวมความรู้สึกทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน ความเย่อหยิ่งทิฐิถูกละลายหายไปในสัมผัสที่เร่าร้อนและอ่อนหวาน ทศกัณฐ์ประคองท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้มั่น ราวกับกลัวว่าภาพฝันตรงหน้าจะสลายหายไปหากเขาเผลอคลายอ้อมกอด ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างไร้รอยต่อ และหัวใจสองดวงกำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตที่ขีดไว้ด้วยกันอย่างถาวร... *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศสีชมพูฉาบด้วยความเร่าร้อนนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ เขายังคงไม่ยอมผละริมฝีปากออก จนกระทั่งหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับชื่อผู้โทรเข้าที่ปรากฏหราอยู่บนนั้น... *['พีท' กำลังโทรเข้า]* ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มเดือดดาลขึ้นทุกทีแล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ