แตกหักกลางกองเพลิง

กลิ่นอายความอึดอัดในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ไม่ได้มาจากฝุ่นผงของอาคารเก่าที่กำลังถูกรื้อถอน แต่มาจากแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ต่างหาก ทศกัณฐ์ยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนเนื้อตัวของน้ำนิ่งด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันมั่วซุม ระหว่างความเป็นห่วงเป็นใยจนแทบคลั่ง กับความโกรธขึงที่อีกฝ่ายเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเคียงข้างไอ้เด็กพิมพ์นิยมอย่างพีท "เลิกทำตัวเป็นฮีโร่ตกยากสักทีได้ไหม น้ำนิ่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงนั้นห้วนกระด้างและเปี่ยมด้วยการประชดประชันอย่างเหลืออด คนฟังที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาสดๆ ร้อนๆ ถึงกับชะงัก ร่างเพรียวที่พิงผนังอยู่สะดุ้งน้อยๆ ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจระคนตัดพ้อ ความเหนื่อยล้าทางร่างกายถูกแทนที่ด้วยคลื่นความน้อยใจที่ซัดเข้าใส่หน้าอกอย่างจัง "คุณพูดบ้าอะไรของ คุณ..." น้ำนิ่งเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามยันกายลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า แม้เรียวขาจะสั่นเทา "ผมไม่ได้อยากเป็นฮีโร่ และผมไม่ได้ขอให้คุณมาทำเป็นเดือดร้อนแทนผมด้วยซ้ำ!" "เหอะ!" ทศกัณฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ไม่ขอเหรอ? แล้วที่วิ่งโร่ไปเสี่ยงตายกับไอ้พีทเมื่อคืนมันคืออะไร หรือว่าการทำตัวน่าสงสาร วิ่งไปให้ผู้ชายคนอื่นปกป้อง มันคืองานอดิเรกที่คุณถนัดอยู่แล้ว?" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้วากดังสนั่นห้องแคบๆ ทศกัณฐ์หน้าหันไปตามแรงอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาชาหนึบ แต่สิ่งที่ชามากกว่าคือความรู้สึกข้างใน น้ำนิ่งหอบหายใจหนักหน่วง หยดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยดวงตาคู่สวย แต่เจ้าตัวกลับกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดไม่ไหว ไม่ยอมให้หยดน้ำใสๆ นั้นร่วงหล่นลงมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ "ใช่ส and... ผมมันก็แค่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า จะไปเทียบอะไรกับคุณ ทศกัณฐ์ คนสูงส่งอย่างคุณจะมาเข้าใจอะไร" น้ำนิ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความพยศ "ในเมื่อคุณมองผมเป็นแค่วัตถุไร้ค่า เป็นภาระที่คุณแค่อยากเอาชนะ แล้วคุณจะมายืนเสวนาหาพระแสงอะไรตรงนี้ เชิญกลับคฤหาสน์ของคุณไปสิครับ!" ทศกัณฐ์ค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ นัยน์ตาคมกروบที่เคยฉายแววห่วงหา บัดนี้กลับมืดสนิทราวกับก้นเหว ความโกรธที่ถูกตบหน้าผสานกับความหึงหวงที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ทำให้สติสัมปชัญญะขาดผึ่ง "ปากเก่งดีนี่... คิดว่าทำตัวเรียกร้องความสนใจแบบนี้แล้วผมจะวิ่งตามง้อเหรอ?" ทศกัณฐ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบีบแน่นจนน้ำนิ่งนิ้วหน้าด้วยความเจ็บ "ตื่นจากความฝันได้แล้วน้ำนิ่ง! คุณก็เป็นแค่เด็กใจแตกที่วิ่งตามผู้ชายไปวันๆ คนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่มีค่าพอให้ผมต้องมาลดตัวใส่ใจจริงจังหรอก!" ประโยคนั้น... ราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงกลางใจ น้ำนิ่งนิ่งงันไปทั้งร่าง สมองขาวโพลน คำพูดที่ว่า 'ไม่มีค่าพอให้ใส่ใจ' วนเวียนก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกอุ่นวาบที่เคยมีให้กันยามเมื่ออีกฝ่ายปกป้อง พังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงเศษซากความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจจนชาดิก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หลุดร่วงลงมาเงียบๆ น้ำนิ่งไม่ได้ดิ้นรนสะบัดแขนออกอีกต่อไป ร่างกายโปร่งบางหยุดนิ่งราวกับรูปปั้น ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อปากต่อคำ ดวงตากลมโตมองทะลุผ่านร่างสูงตรงหน้าไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าปกคลุมบรรยากาศ ทศกัณฐ์ชะงักกึกเมื่อเห็นหยาดน้ำตาหยดแรกไหลอาบแก้มเนียน ความรู้สึกผิดพุ่งพลานเข้ามาในอกจนหายใจไม่ออก สมองเริ่มประมวลผลได้ว่าตัวเองเพิ่งพูดจาร้ายกาจแค่นไหนออกไป "น้ำนิ่ง... ผมไม่ได้หมายความว่า..." ทศกัณฐ์อ้าปากจะแก้ตัว มือที่บีบแขนอีกฝ่ายคลายออกโดยอัตโนมัติ "ปล่อย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากที่สั่นระริกของน้ำนิ่ง "แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตผมซะที" ยังไม่ทันที่ทศกัณฐ์จะได้เอื้อnคำใดต่อ ประตูห้องที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของพีทที่พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือท่อนเหล็กในมือแน่น "ไอ้เวรนี่! มึงทำอะไรเพื่อนกู!" พีทตะโกนลั่น เงื้อท่อนเหล็กขึ้นหมายจะพุ่งเข้าใส่ทศกัณฐ์ทันทีโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ บรรยากาศในห้องพุ่งทะยานสู่จุดแตกหักในเสี้ยววินาที ทศกัณฐ์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดร้ายดั่งพญาเสือที่ถูกขัดจังหวะการขย้ำเหยื่อ ขณะที่น้ำนิ่งเบือนหน้าหนี ปิดเปลือกตาลงรับความพังทลายทั้งหมดโดยไม่คิดจะห้ามปรามอะไรอีกต่อไปแล้ว --- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ