ความห่วงใยที่เริ่มก่อตัว

"ถ้าสะใภ้รองอย่างหลินฮวายังกล้าก้าวเท้าเหยียบเข้าบ้านเก่าตระกูลโจวอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะเอาไม้กวาดฟาดหน้าให้เสียโฉม!" เสียงแหลมสูงของจางชุ่ยฮวาแผดลั่นทะลุกำแพงดินอัดแน่นออกไปไกลสามบ้านแปดบ้าน นางกำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กลางลานบ้าน พร้อมกับสาดน้ำล้างผักเน่าๆ ลงบนพื้นเพื่อประกาศศักดา หลังจากที่ในตลาดมืดเมื่อวานนี้ หลินฮวาใช้ความเฉียบขาดตลบหลังกลุ่มคนของนางจนเสียหน้าและอดได้เงินส่วนแบ่งไปอย่างเจ็บแสบ ทว่า หลินฮวาในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา กลับไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างระหงยืนอยู่หน้าแผงขายพะโล้ลับในตรอกแคบ มุมปากหยักยิ้มเยาะบางเบา นางกำลังใช้ทัพพีไม้คนหม้อเหล็กหล่อใบโตที่ส่งกลิ่นหอมหวลของเครื่องเทศสิบสามชนิดผสมผสานกับซีอิ๊วดำเคี่ยวจนงวด กลิ่นหอมของโป๊ยกั๊กอบเชยและพริกเสฉวนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมองด้วยความกลืนน้ำลาย ยุค 70-80 เช่นนี้ ผู้คนต่างรัดเข็มขัดกันจนเนื้อแนบหลัง ตั๋วเนื้อสัตว์หายากยิ่งกว่าทองคำ แต่สำหรับหลินฮวาที่มีมิติลับซ่อนวัตถุดิบชั้นเลิศไว้ภายใน ความยากจนข้นแค้นจึงเป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน "ฮวาฮวา... กลิ่นหอมขนาดนี้ วันนี้คงขายหมดเร็วกว่าเดิมอีกแน่ๆ" เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลัง โจวหยางก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา ร่างกายกำยำในชุดเสื้อทหารเก่าๆ ที่แม้จะซีดจางแต่ได้รับการซ่อมแซมอย่างเรียบร้อย เขายื่นผ้าสะอาดผืนเล็กซับเหงื่อที่ผากให้ภรรยาอย่างเบามือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองหลินฮวาด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่เหตุการณ์ที่แม่ของเขาพยายามบุกมาอาละวาดร้านเมื่อสองวันก่อน โจวหยางก็ไม่เคยปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญหน้ากับปัญหาตามลำพังอีกเลย หลินฮวาช้อนตาขึ้นมองสามี หัวใจดวงน้อยพลอยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเอ่ยคำหวานเลี่ยนหู แต่การกระทำของเขากลับหนักแน่นดั่งขุนเขา คอยกาง The Shield ปกป้องนางจากแรงกระแทกของครอบครัวฝ่ายสามีมาโดยตลอด โดยเฉพาะเมื่อวานนี้ ตอนที่อาสามจอมอันพาลของตระกูลโจวทำท่าจะเข้ามาหาเรื่อง โจวหยางเพียงแค่ก้าวออกไปยืนบังข้างหน้า ปลดกระดุมเสื้อเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากสนามรบ และใช้สายตานิ่งสนิทกดดันจนอีกฝ่ายถอยกรูดโดยไม่ต้องเปลืองแรงพูดสักคำ "พี่หยางเหนื่อยไหมคะ? นั่งพักก่อนเ디๋ยวฉันตักน้ำอุ่นให้ดื่ม" หลินฮวาเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาพราวระยับด้วยความซาบซึ้ง "ไม่เหนื่อยหรอก พี่เป็นห่วงเธอมากกว่า" โจวหยางส่ายหน้าช้าๆ มือหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่เอื้อมมาช่วยยกกระสอบแป้งสาลีหลบเข้ามุมอย่างคล่องแคล่ว "เมื่อครู่... ตอนเดินผ่านหน้าบ้านใหญ่ แม่ถามหาเธอ... น้ำเสียงดูไม่ค่อยดีนัก" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฮวาจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชา นางแค่นเสียงเบาในลำคอ "นางคงเจ็บใจที่แผนการสูบเลือดพวกเราพังไม่เป็นท่าสินะคะ ถึงได้ส่งเสียงเห่าหอนแต่เช้าตรู่แบบนั้น" "เธอไม่ต้องไปสนใจหรอ" โจวหยางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายความเป็นชายและไออุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมร่างของนาง "ถ้าพวกเขากล้ามาวุ่นวายกับเธออีก พี่จะไม่ยอมปล่อยไว้แน่ ต่อให้เป็นแม่... พี่ก็มีวิธีจัดการของพี่" คำพูดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ทำให้หลินฮวานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ในยุคสมัยที่ความกตัญญูคือโซ่ตรวนล่ามศีลธรรม การที่สามีกล้าประกาศตัวยืนเคียงข้างภรรยาและต่อต้านมารดาผู้ให้กำเนิดเพื่อความถูกต้อง นั่นหมายความว่าเขาต้องแบกรับสายตาตำหนิจากคนรอบข้างมากแค่ไหน นางซาบซึ้งใจยิ่งนัก มือเรียวเล็กยื่นไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่น เป็นการส่งผ่านความเชื่อใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและความเข้าใจอันลึกซึ้ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่ปากตรอก... "คุณหนูหลิน! แย่แล้วค่ะ! ลูกค้าประจำจากโรงงานทอผ้าบอกว่า มีเจ้าหน้าที่จากกรมการค้าภายในนอกเครื่องแบบกำลังเดินตรวจค้นตลาดมืดแถวนี้ พวกเขากำลังมุ่งหน้ามาทางนี้แล้วค่ะ!" ป้าชุนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหลบหลังแผงลอยด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด โจวหยางขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาก้าวขึ้นมาบังหน้าหลินฮวาโดยสัญชาตญาณ ร่างกายตึงเครียดพร้อมรับมือกับสถานการณ์วิกฤต ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านหลังร้านเช่าก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อของหลินฮวาจากในเงามืดของตรอกตัน— "คุณหลินฮวา... นายท่านใหญ่แห่งตระกูลเซี่ยส่งผมมารับตัวคุณ... และสินค้าล็อคพิเศษ... ตอนนี้เลยครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งและฟาดฟันญาติจอมสูบเลือดไปพร้อมกับหลินฮวานะคะ