รอยร้าวในใจแม่ผัว

"ถ้าบ้านรองมีเงินถึงขนาดซื้อจักรเย็บผ้าป้ายแดงและแป้งสาลีเนื้อดีเข้าบ้านได้ทุกวัน เหตุใดจึงไม่ยอมส่งเงินมาจุนเจือแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างพวกเราบ้างล่ะเพคะ?" เสียงกระแทกชามกระเบื้องเคลือบแตกดังเพล้งบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในบ้านสกุลโจว ดังสะท้อนก้องไปถึงเรือนหลังเล็กของหลินฮวา นางชะงักมือที่กำลังนวดแป้งซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมในมิติลับ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจางหายไปแทนที่ด้วยความเรียบเฉย จางชุ่ยฮวา ผู้เป็นแม่สามี กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กลางลานบ้าน ดวงตาตี่เล็กกวาดมองข้าวของเครื่องใช้ที่เพิ่งถูกส่งมาส่งเดชผ่านทางเกวียนรับจ้างเมื่อครู่ ตะกร้าไข่ไก่สดเกือบยี่สิบฟอง น้ำมันหมูเต็มไห และผ้าฝ้ายสีครามลายดอกไม้ประณีต ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นหลักฐานชิ้นดีว่า "ลูกรอง" หรือโจวหยางกับหลินฮวากำลังตั้งเนื้อตั้งตัวได้ดีจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของคนบ้านใหญ่ โจวหยางที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนา กวาดตามองมารดาด้วยแววตานิ่งสนิท ใบหน้าคร้านแดดไม่มีร่องรอยความสะท้านสะเทือน เขาถอดหมวกฟางออกวางไว้บนแคร่ไม้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด "เงินทุกหยวนที่พวกเราหามาได้ มาจากหยาดเหงื่อแรงงานและการค้าขายสุจริตของฮวาฮวา ไม่ได้เบียดบังใคร และยิ่งไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ที่ต้องส่งให้บ้านใหญ่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายตามใจชอบ" "เจ้า... เจ้าลูกเนรคุณ!" จางชุ่ยฮวาตบโต๊ะฉาดใหญ่ ใบหน้ายับย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "ข้าเลี้ยงเจ้าจนเติบใหญ่ ส่งเสียให้ไปเป็นทหารจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด พอกลับมาพิการใช้การไม่ได้ เจ้าก็อกตัญญูไม่เห็นหัวแม่หรอกหรือ? หรือว่าเป็นเพราะอีตัวดีภรรยาของเจ้า มันเป่าหูให้เจ้าหลงจนลืมบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน!" หลินฮวาเดินก้าวเท้าออกมาจากห้องครัว แสงแดดยามสายตกกระทบใบหน้ารูปไข่ที่ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในช่วงหลายเดือนมานี้ ชุดผ้าฝ้ายสะอาดสะอ้านและรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนใบหน้า ยิ่งขับให้ความสะอสะอ้านของนางโดดเด่นตัดกับความซอมซ่อของบ้านใหญ่โดยสิ้นเชิง "คุณแม่พูดเกินไปแล้วค่ะ" หลินฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าชัดถ้อยชัดคำ ทุกคำพูดเปรียบเสมือนเข็มที่เคลือบด้วยน้ำตาล "พี่หยางบาดเจ็บกลับมาจากสนามรบ รัฐบาลยังมีเงินบำนาญเยียวยาตามกฎหมาย แต่ท่านแม่กลับบอกว่าเขาไร้ประโยชน์... หากท่านแม่เอ่ยถึงบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน ข้าว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา พี่หยางส่งเงินกลับมาให้บ้านใหญ่ไม่ต่ำกว่าร้อยหยวน เงินจำนวนนั้นเพียงพอจะซื้อควายได้ถึงสองตัวเสียด้วยซ้ำ แต่วันนี้พวกเราแค่อยากมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเล็กน้อย ไฉนเลยท่านแม่จึงต้องเดือดเนื้อร้อนใจราวกับไฟลนก้นเช่นนี้เล่าคะ?" คำพูดจี้ใจดำนี้ทำเอาจางชุ่ยฮวาหน้าซีดสลับแดงด้วยความคับแค้นใจ นางพยายามจะอ้างความกตัญญูขึ้นมาข่มขู่ตามเคย ทว่าหลินฮวากลับไม่เปิดช่องให้พูดต่อ "อ้อ อีกอย่างนะคะ..." หลินฮวาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ วางห่อกระดาษสีน้ำตาลลงเบาๆ "นี่คือขนมเปี๊ยะไส้ถั่วไข่เค็มที่ข้าเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ตั้งใจจะเอามาฝากท่านแม่กับพี่ใหญ่เสียหน่อย แม้ว่าพวกท่านจะไม่เคยยินดีกับความสำเร็จของพวกเรา แต่ในฐานะสะใภ้ ข้าก็ยังต้องทำหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ค่ะ" กลิ่นหอมกรุ่นของเนย น้ำตาล และไข่เค็มอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณทันทีที่ห่อกระดาษถูกเปิดออก กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้รุนแรงเสียจนเด็กๆ บ้านใหญ่ที่แอบซุ่มดูอยู่หลังประตูถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือจะคว้า แม้แต่จางชุ่ยฮวาก็ยังเผลอสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว แต่ศักดิ์ศรีและความริษยาทำให้ชุ่ยฮวายกมือปัดห่อขนมนั้นกระเด็นตกพื้นทันที! "ใครต้องการของทานเล่นชั้นต่ำจากพวกเจ้าไสหัวไปให้พ้น!" จางชุ่ยฮวาตวาดลั่น "คิดว่าเอาของกินมาล่อแล้วข้าจะยอมปล่อยเรื่องเงินไปหรือฝันไปเถอะ! ถ้าวันนี้พวกแกไม่คายเงินมาสามสิบหยวน อย่าหวังว่าจะได้เหยียบออกจากบ้านหลังนี้!" บรรยากาศในลานบ้านพลันตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด โจวหยางก้าวเข้ามาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง แววตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความอดทนของอดีตทหารหาญใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มที ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะปะทุถึงจุดแตกหัก เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งแต่ตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "แย่แล้ว! โจวหยาง! หลินฮวา! รีบไปดูที่ตลาดมืดเร็วเข้า! เจ้าหน้าที่สหกรณ์การค้าและกองกำลังรักษาความปลอดภัยกำลังบุกตรวจแผงค้า... และสินค้าล็อตใหญ่ที่พวกเธอฝากขาย ถูกเจ้าหน้าที่ยึดไปหมดแล้ว!" รอยยิ้มเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของหลินฮวาแข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบ ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของสะใภ้ใหญ่บ้านตระกูลจางที่ยืนหลบมุมอยู่หลังหน้าต่างบ้านใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด... ข่าวรั่วไหล และมีคน "ขาย" พวกเขาอย่างแน่นอน! ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหลินฮวายุคปฏิรูปด้วยดีเสมอมานะคะ!