การแทรกซึมฐานทัพลับ

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในท่อระบายอากาศใต้ดินระดับลึกสามร้อยเมตร คินใช้ปลายนิ้วสัมผัสแผงวงจรควบคุมดิจิทัลเบาๆ แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ฉายแววสุขุม การเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นไร้เสียง ราวกับเงาที่กลืนกินไปกับความมืดมิดของศูนย์วิจัยเซาท์เทิร์นไพร์ม โครงสร้างสถาปัตยกรรมที่นี่เต็มไปด้วยความล้ำสมัยของเทคโนโลยีควอนตัมยุคที่ห้า ทว่าในสายตาของอดีตทหารผ่านศึกอย่างเขา ระบบรักษาความปลอดภัยเหล่านี้ยังมีช่องโหว่ที่สามารถเจาะทะลวงได้ หากคำนวณอัตราความน่าจะเป็นอย่างแม่นยำ “ถ้าคุณยังเดินช้ากว่าจังหวะการหมุนของเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนอีกแค่ศูนย์จุดสองวินาที เราคงกลายเป็นเศษเนื้อบดละเอียดไปแล้วนะครับ คุณเซร่า” คินกระซิบเบาๆ ผ่านระบบสื่อสารระยะสั้น น้ำเสียงเจือความขี้เล่นตามนิสัยส่วนตัว ทว่าสายตาไม่ได้ละไปจากหน้าจอถอดรหัสเลยแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางในชุดรัดรูปสีดำสนิทที่ย่อตัวอยู่ด้านหลังส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เซร่าขยับแว่นตากรอบบางที่สะท้อนแสงไฟสีแดงจากกล้องวงจรปิด เธอกำหมัดแน่นจนข้อต่องอขาว ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างถือดี “ไม่ต้องมาสั่งฉัน คิน นายมีหน้าที่เคลียร์เส้นทาง ไม่ใช่มาวิจารณ์ฝีมือการก้าวเท้าของฉัน” เซร่าตอบกลับด้วยเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ แม้ลึกๆ แล้วเธอจะรู้ดีว่า หากไม่มีการคำนวณวิถีหลบเลี่ยงล่วงหน้าของชายหนุ่ม เธอคงเหยียบกับดักพลังงานสนามแม่เหล็กไปตั้งแต่สามนาทีแรกแล้ว ความเงียบงันกลับมาปกคลุมทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงก้มตัวเดินย่องผ่านทางเดินโลหะที่ยาวเหยียด คินลอบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวผ่านแสงสลัว เซร่าในวัยนี้ยังคงมีความดื้อรั้นและกำแพงในใจที่หนาทึบ ช่างแตกต่างจากภาพจำของแม่ทัพจักรกลผู้ไร้ความปรานีในไทม์ไลน์อนาคตที่เขาเคยเผชิญหน้า ความพยายามในการเปลี่ยนเส้นทางประวัติศาสตร์ของเขาไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อชัยชนะในสงครามเท่านั้น แต่รวมถึงการดึงวิญญาณที่โดดเดี่ยวนี้กลับมาจากความมืดมิดด้วย เสียงติ๊ดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับประตูนิรภัยไทเทเนียมหนาสองเมตรที่เลื่อนเปิดออกอย่างไร้รุ่มร่าม คินใช้สิทธิ์การเข้าถึงระดับผู้ดูแลระบบที่แฮกมาจากฐานข้อมูลชั้นนอก พาพวกเขาเข้ามาสู่ห้องทดลองลับที่ลึกที่สุด ภายในกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยแท็งก์บรรจุของเหลวเรืองแสงสีเขียวมรกต ตรงกลางห้องมีร่างของคอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นต้นแบบที่กำลังส่งเสียงฮัมต่ำๆ มันคือเป้าหมายหลักของการแทรกซึมในครั้งนี้... แกนกลางหน่วยความจำที่จะเปิดเผยความจริงเบื้องหลังโปรเจกต์ 'โครโนส' “ระวัง!” เซร่าร้องอุทานเบาๆ พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปกระชากแขนของคินให้หลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้น ลำแสงเลเซอร์สีแดงเข้มพาดผ่านจุดที่คินยืนอยู่เมื่อครู่จนเกิดรอยไหม้เกรียมบนพื้นโลหะ ระบบป้องกันอัตโนมัติขั้นสุดท้ายถูกกระตุ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ! *“คำเตือน: ตรวจพบการบุกรุกจากบุคคลภายนอก เริ่มต้นกระบวนการล็อกดาวน์พื้นที่ในอีก 60 วินาที”* เสียงสังเคราะห์จากระบบAIดังก้องไปทั่วห้องทดลอง ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัวสาดส่องบรรยากาศให้ดูน่ากลัวขึ้นเป็นกอง เซร่าหน้าถอดสีเล็กน้อย มือเรียวรีบดึงปืนพกพลังงานออกจากซองข้างเอวทันที เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อหันไปมองประตูทางออกที่กำลังถูกปิดกั้นด้วยม่านพลังงานเหล็กกล้า “แย่ล่ะสิ ทางหนีถูกตัดขาด ระบบป้องกันกำลังรีเซ็ตเครือข่าย เราติดอยู่ข้างในนี้แล้ว!” เซร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน แม้เธอจะเป็นอัจฉริยะด้านการคำนวณ แต่สถานการณ์คับขันระดับความเป็นความตายเช่นนี้ก็ยังเกินกว่าที่เด็กสาววัยเรียนจะรับมือไหว ผิดกับคินที่ยังคงยืนนิ่งสงบ เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า ชายหนุ่มดึงอุปกรณ์แฮกเกอร์ภาคสนามออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ก่อนจะเสียบมันเข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อหลักของคอมพิวเตอร์ควอนตัมตรงหน้าอย่างรวดเร็ว “อย่าเพิ่งตื่นตูมไปสิครับคุณเซร่า ความจริงแล้ว... ผมรอให้ระบบมันล็อกดาวน์ตัวเองอยู่พอดี” “นายว่ายังไงนะ?!” เซร่าหันมามองเขาด้วยแว่นตาที่แทบจะหลุดจากดั้งด้วยความเหลือเชื่อ “นายตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้งั้นเหรอ นายบ้าไปแล้วหรือไง!” “ไม่ได้บ้าครับ แต่เรียกว่าการคำนวณความเสี่ยงที่คุ้มค่าต่างหาก” คินรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง รหัสผ่านนับล้านบรรทัดถูกถอดรหัสและแทนที่ด้วยโค้ดคำสั่งใหม่ในพริบตา สายตาของเขาจ้องมองหน้าจอหลักที่กำลังเปลี่ยนจากสีแดงเดือดดาลเป็นสีฟ้าใสสะอาด “ถ้าเราไม่ทำให้ระบบมันตื่นตัวแบบนี้ ทางศูนย์วิจัยใหญ่ก็จะไม่เปิดช่องโหว่ระดับรากหญ้าให้ผมเข้าถึงฐานข้อมูลลับสุดยอดได้หรอกครับ” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็เงียบลงอย่างไร้ร่องรอย ม่านพลังงานที่ปิดกั้นประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเส้นทางหลบหนีที่ปลอดภัยอีกครั้ง หน้าจอคอมพิวเตอร์ควอนตัมแสดงผลข้อมูลการทดลองทั้งหมดถูกดาวน์โหลดลงในชิปขนาดเล็กในมือของคินเรียบร้อยแล้ว เซร่าอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอมองหน้าชายหนุ่มสลับกับหน้าจอระบบด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง หงุดหงิด และแปลกใจในเวลาเดียวกัน ผู้ชายคนนี้มักจะก้าวล้ำหน้าคนอื่นไปเสมอ และทุกการกระทำของเขาก็เต็มไปด้วยแผนการที่ซับซ้อนเกินกว่าใครจะคาดเดา “นาย... ทำได้ยังไงกัน?” เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย คินหันกลับมาส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ ดวงตาพราวระยิบระยับด้วยความขี้เล่น เขายื่นมือหนาออกไปตรงหน้าหญิงสาว “เอาไว้ผมจะเล่าให้ฟังระหว่างทางหนีก็แล้วกันนะครับ ตอนนี้ถ้าเรายังไม่อยากเป็นแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ของหน่วยรักษาความปลอดภัย ผมว่าเราควรจะรีบไปกันได้แล้ว” เซร่ามองมือที่ยื่นมาตรงหน้า เธอลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะยื่นมือเรียวบางของตนเองเข้าไปกุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านเข้ามาในความหนาวเย็นของห้องทดลอง ทำให้หัวใจที่เคยโดดเดี่ยวของเธอรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังก้าวเดินออกจากห้องทดลองนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ควรจะดับลง กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีม่วงเข้ม ลวดลายสัญลักษณ์ประหลาดที่คุ้นตาปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยระบบของศูนย์วิจัยแห่งนี้ *“ยินดีต้อนรับกลับมา... ผู้สังเกตการณ์แห่งกาลเวลา นายกล้าดียังไงถึงขโมยข้อมูลของ ‘ฉัน’ ไปแบบนี้”* เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบและคุ้นเคยดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้องทดลองราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง เซร่าสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ขณะที่คินชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับมาเคร่งเครียดขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวตนที่เขาพยายามหลบหนีมาตลอด... ได้ก้าวมาดักรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาแห่งกาลเวลาไปพร้อมกับผมนะครับ