มิตรภาพท่ามกลางเศษเหล็ก

—นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้! เสียงอุทานที่หลุดรอดจากริมฝีปากของผมไม่ใช่ความตื่นตระหนก แต่เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของอดีตทหารผ่านศึกที่ประเมินความผิดพลาดของระบบสนามพลังผิดไปถนัดตา หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้ากำลังกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่สะท้อนลงบนม่านตาของผม *[คำเตือน: โครงสร้างซากจักรกลระดับ 4 กำลังทรุดตัว ความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าเกินขีดจำกัด]* เบื้องลึกของโกดังร้างเขตสาม... ที่นี่คือสุสานของกองทัพหุ่นยนต์รบเจนเนอเรชั่นก่อนที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและน้ำมันเครื่องเก่าๆ คละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากการลัดวงจร ผมกวาดสายตามองผ่านความมืดด้วยทัศนวิสัยที่ถูกยกระดับด้วยชิปประเมินผลในสมอง กลางกองซากโครงเหล็กไทเทเนียมบิดเบี้ยว ร่างเพรียวบางของเด็กสาวในชุดนักเรียนทุนสีเทาเข้มกำลังถูกตรึงไว้ด้วยกรงเล็บไฮดรอลิกขนาดมหึมา แขนกลอุตสาหกรรมรุ่นเก่าที่ควรจะไร้พลังงาน กลับถูกกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้ารั่วไหลจนเกิดเป็นกับดักสนามพลังแม่เหล็กแรงสูงหนาแน่น เซร่า... อัจฉริยะผู้เย็นชาและปากแข็งที่สุดในสถาบัน กำลังกัดริมฝีปากจนห่อเลือด สีหน้าของเธอซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า แต่นัยน์ตาสสีนิลคู่สวยนั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นและคำถามที่ว่า *'ทำไมฉันถึงพลาดท่าให้แก่เศษเหล็กพวกนี้'* "อย่าขยับตัวเด็ดขาดครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังพอที่จะตัดผ่านเสียงฮัมต่ำๆ ของกระแสไฟฟ้าที่กำลังวิ่งพล่าน เซร่าปรายตามองผมด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น แม้ในยามที่ลมหายใจเริ่มติดขัด เธอก็ยังไม่วายที่จะส่งเสียงแค่นในลำคอ "นาย... ตามฉันมาทำไม... คิน? ฉันไม่ได้... ต้องการความช่วยเหลือจากทหารเลวตกรถอย่างนาย..." น้ำเสียงของเธอยังคงคมกริบและเต็มไปด้วยกำแพงป้องกันตัวเช่นเคย ช่างเป็นเด็กสาวที่น่าตีให้ก้นลายเสียจริง... หากนี่ไม่ใช่สถานการณ์ความเป็นความตาย ผมคงหลุดยิ้มมุมปากแซวเธอไปแล้ว "ถ้าผมไม่ตามมา ป่านนี้คุณคงกลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์ผสมเศษเหล็กไปแล้วล่ะครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลกกลั้วความจริงจัง ขณะเดียวกันสมองก็คำนวณมุมองศาของคานเหล็กที่กำลังลั่นเอี๊ยดอาร์ดเหนือศีรษะ ระบบสุ่มย้อนเวลาภายในจิตสำนึกของผมส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ *ติ๊ง! [ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ช่วยเหลือเป้าหมายสำคัญ 'เซร่า' สำเร็จ จะได้รับแต้มปรับแต่งยกระดับความสัมพันธ์และสิทธิ์สุ่มเทคโนโลยีระดับกลาง]* ยอดเยี่ยม... นี่ไม่ใช่แค่การช่วยชีวิต แต่เป็นการลงทุนที่คุ้มค่าในระยะยาว ผมพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ กล้ามเนื้อทุกมัดถูกกระตุ้นด้วยนาโนแมชชีนที่ตกค้างในกระแสเลือด รองเท้าคอมแบทกระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตแตกละเอียดจนเกิดเสียงดังสนั่น มือขวากระชากประแจเลื่อนแรงดันสูงที่พกติดตัวออกมา ควงมันเป็นวงกลมเพื่อสร้างแรงเหวี่ยงก่อนจะฟาดเข้าใส่ข้อต่อไฮดรอลิกของกรงเล็บมรณะอย่างแม่นยำ *เปรี๊ยะ! ช่อง!* ประกายไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด แรงกระแทกจากการคำนวณจุดอ่อนทำให้ระบบล็อกคลายตัวลงชั่วเสี้ยววินาที "ตอนนี้แหละครับ! คว้ามือผมไว้!" ผมตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งเข้าไปประชิดตัวเธอ รวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งตัวกลิ้งหลบไปตามพื้นเพื่อพ้นจากรัศมีของคานเหล็กตันร้อยกิโลกรัมที่ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ *โครมคราม!* ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่ามีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งสองที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องจักรกลเก่าๆ ที่ยังคงทำงานอยู่เบื้องหลัง ร่างของเซร่าทับอยู่บนตัวผมโดยมีอ้อมแขนของผมโอบประคองไว้ หล่อนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด—ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความอבอุ่นจากร่างกาย หรือความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่กันแน่ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองผมเขม็ง ระยะห่างระหว่างเราใกล้เสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน "นาย... ปล่อยฉันนะ" เซร่าเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเล็กๆ พยายามผลักอกผมออก แต่แรงของเธอลดฮวบลงเพราะอาการล้าจากสนามแม่เหล็กไฟฟ้าเมื่อครู่ "เป็นวิธีทักทายคนที่ช่วยชีวิตคุณได้ไร้เยื่อใยมากเลยนะครับ" ผมอมยิ้มบางๆ สายตาทอดมองลงไปยังใบหน้าของอดีตแม่ทัพจักรกลในอนาคตที่ตอนนี้เป็นเพียงเด็กสาวมัธยมปลายปากไม่ตรงกับใจ "ถ้าขืนคุณดิ้นมากกว่านี้ ผมอาจจะคิดว่าคุณกำลังเรียกร้องความสนใจจากผมนะ" "นายมัน... คนฉวยโอกาส!" เซร่าสะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำของตัวเอง แต่เธอก็ยอมปล่อยให้ผมพยุงลุกขึ้นยืนโดยดี แม้ขาของเธอจะยังสั่นเทาเล็กน้อยก็ตาม ผมยิ้มรับคำกล่าวหานั้นอย่างไม่ถือสา มือข้างหนึ่งยังคงถือประแจเลื่อนไว้มั่น ขณะที่สายตากวาดมองสำรวจรอบโกดังเพื่อความปลอดภัย ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะผ่อนคลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเข้าโกดัง ตึง... ตึง... ตึง... ไม่ใช่เสียงของมนุษย์... แต่เป็นเสียงโลหะกระทบพื้นอันเป็นเอกลักษณ์ของหุ่นยนต์ลาดตระเวนรุ่นปรับแต่งพิเศษ! ผมหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณการต่อสู้กรีดร้องเตือนภัย เซร่าเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เธอดึงอุปกรณ์แฮกเกอร์ขนาดพกพาออกมาจากกระเป๋าเสื้อนักเรียน นิ้วเรียวยาวกดรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความรวดเร็ว "ไม่ใช่หุ่นยนต์ลาดตระเวนธรรมดา..." เซร่าพึมพำ สีหน้าเคร่งเครียดกลับมาอีกครั้ง "รหัสคลื่นความถี่พวกนี้... มันเชื่อมต่อกับเครือข่ายใต้ดินของบริษัทไอบิสเทค... มีใครบางคนกำลังควบคุมพวกมันมาที่นี่เพื่อล่าพวกเราโดยเฉพาะ" ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย หันไปมองหน้าเด็กสาวที่ตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยความฉลาดและเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย "ดูท่าทางเราจะเจอแจ็กพ็อตเข้าแล้วล่ะครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้น ขยับยืนขวางหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ "แบบนี้ค่อยน่าสนุกขึ้นมาหน่อยว่าไหม?" สิ้นเสียงคำพูดของผม เงาร่างมหึมานับสิบตัวก็ก้าวพ้นความมืดออกมา ดวงตาสีแดงฉานนับคู่จับจ้องมาที่เราทั้งสอง ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจไม่ใช่จำนวนของพวกมัน แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก— *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนระดับบอส 'Project: Valkyrie-0' กำลังเข้าใกล้... ความเข้ากันได้ของเป้าหมาย 'เซร่า' กับยีนส์จักรกล: 99.8%] [คำเตือนสูงสุด: ผู้บุกรุกไม่ได้มาเพื่อทำลาย... แต่มาเพื่อพาตัว 'เธอ' กลับสู่ตระกูลหลัก]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ควอนตัมคอร์" เสมอมาครับ