การฝึกสุดโหดในเขตกักกัน

กลิ่นไอออนประจุไฟฟ้าจากเครื่องจำลองสภาพแวดล้อมระดับสิบ (Level-10 Simulators) แผ่ซ่านจนเส้นผมบนต้นแขนของผมลุกชัน บรรยากาศภายในเขตกักกันจำลองเซกเตอร์เจ็ดไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนสนามฝึกซ้อมของสถาบันการศึกษาแม้แต่น้อย มันคือซากปรักหักพังของมหานครลอยฟ้าที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของท้องฟ้าจำลอง แรงโน้มถ่วงรอบตัวถูกปรับลดลงเหลือศูนย์จุดแปดเพื่อจำลองความกดอากาศในดาวเทียมการทหารชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดัง “ติ๊ด... ติ๊ด...” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงหัวใจของเครื่องจักรที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาศกรรม คินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เป็นเพราะเขารู้ดีว่า... ปริศนาชิ้นต่อไปกำลังจะเปิดเผยเร็วกว่าที่คาดไว้มาก “ถ้าคุณยังมัวแต่ยืนทอดหุ่นทำเท่แบบนั้น หน่วยลาดตระเวนนาโนบอตเบื้องหน้าคงได้เจาะกะโหลกเรากลายเป็นรังผึ้งไปเสียก่อนนะครับ, คุณอดีตทหารผ่านศึก” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ ดังขึ้นจากด้านข้าง เซร่าในชุดเกราะเบาแรงตึงผิวสีเทาเข้มกำลังนั่งยองๆ อยู่หลังซากกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กที่ฉีกขาด ดวงตาคู่คมกริบของเธอกวาดมองผ่านช่องมองภาพอินฟราเรดของปืนไรเฟิลพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในมือ นิ้วเรียวยาววางอยู่บนไกปืนอย่างแม่นยำ ทุกสัดส่วนของร่างกายแสดงถึงความระแวดระวังขั้นสูงสุดสมกับที่เป็นอัจฉริยะนักเรียนทุนผู้โดดเดี่ยว ผมย่อตัวลงต่ำตามสัญชาตญาณ ขยับสายตาสำรวจแผงวงจรที่ถูกถอดประกอบอยู่บนข้อมือซ้าย หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนแสดงผังโครงสร้างของเขตกักกันเซกเตอร์เจ็ดพร้อมเส้นทางหนีทีไล่ที่ถูกคำนวณด้วยอัลกอริทึมควอนตัม “ผมไม่ได้ทำเท่หรอกครับ เซร่า... ผมแค่กำลังประเมินว่าระบบจำลองรอบนี้มันแอบซ่อนโค้ดอะไรแปลกปลอมไว้ต่างหาก” ผมตอบเสียงเรียบ ปรายตามองหญิงสาวที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ “โค้ดแปลกปลอมอะไรของคุณ? นี่มันคือแบบฝึกหัดภาคสนามมาตรฐานของภาควิชาเทคโนโลยีการรบเชิงกลยุทธ์ คะแนนของเราสองคนถูกผูกติดกันไว้ ถ้าคุณทำพัง ฉันก็จะซวยไปด้วย เพราะฉะนั้น... กรุณาหุบปากแล้วทำตามแผนที่ฉันวางไว้จะดีกว่า” เซร่าหันมามองผมแวบหนึ่ง นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นสะท้อนแสงไฟกระพริบจากเรดار ข้อมูลการเคลื่อนไหวของศัตรูจำลองกว่าสามสิบตัวกำลังพุ่งตรงมายังจุดที่เราซ่อนตัวอยู่ด้วยความเร็วสูง “แผนของคุณคือการพุ่งชนตรงๆ ฝ่าดงป้อมปืนพลาสม่าระดับสามไปสินะครับ?” ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววขบขันระคนเอ็นดู “น่าเสียดายที่ผมเป็นพวกชอบมองหาทางลัดที่สะอาดและปลอดภัยกว่านั้น... ยิ่งถ้าต้องร่วมมือกับคุณด้วยแล้ว ผมยิ่งต้องรอบคอบเป็นสองเท่า” “คุณ...!” เซร่ากัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ใบหน้านวลเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความโกรธ ปากบางๆ ขยับจะเอ่ยคำตำหนิ แต่เสียงคำรามต่ำของเครื่องจักรหนักจากตรอกซอกซอยด้านหน้าก็ดังขัดจังหวะเสียก่อน *ตูม!* เศษปูนและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายเมื่อหุ่นยนต์รบลาดตระเวนรุ่น 'Cerberus-X' พุ่งทะลุกำแพงเหล็กกล้าเข้ามา ร่างกายมหึมาเคลือบด้วยเกราะโลหะผสมไทเทเนียม ดวงตาสีแดงฉานกวาดลำแสงสแกนหาเป้าหมายรอบทิศทาง มันคือบอสประจำด่านจำลองนี้ที่ระบบจงใจปล่อยออกมาเร็วกว่ากำหนดถึงสิบนาที! สถานการณ์พลิกผันในเสี้ยววินาที เซร่าไม่รอช้า เธอดีดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมเหนี่ยวไกปืนไรเฟิล กระสุนพลังงานความร้อนสูงพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียงเข้าใส่ข้อต่อหัวเข่าของเจ้าเซอร์เบอรัสอย่างแม่นยำ ทว่าเกราะป้องกันพลังงานรอบตัวมันกลับสว่างวาบและสะท้อนลำแสงออกไปอย่างไร้รอยขีดข่วน “บ้าจริง! ค่าความต้านทานเกราะสูงกว่าที่ฐานข้อมูลระบุไว้ถึงสามเท่า!” เซร่าอุทานออกมาอย่างตกใจ ขณะที่หุ่นยนต์ยักษ์หันปากกระบอกปืนกลหนักมาทางเธอทันที ร่างกายของผมตอบสนองเร็วกว่าความคิด ในจังหวะที่ปากกระบอกปืนพลาสม่ากำลังจะพ่นกระสุนมรณะเข้าใส่ร่างของหญิงสาว ผมพุ่งทะยานเข้าไปคว้าเอวบางของเธอแล้วกลิ้งหลบไปด้านหลังเสาคอนกรีตหนา แรงระเบิดจากการโจมตีทำให้เศษเหล็กและสะเก็ดไฟกระจายราวดอกไม้เพลิง ร Aรสุ่นความร้อนเฉียดผ่านหัวไหล่ของผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นไหม้จางๆ ของเนื้อผ้าและไอร้อนแผ่ซ่าน “คุณบ้าไปแล้วหรือไง!” เซร่าร้องออกมาเสียงดัง ลมหายใจของเธอหอบสะท้อนบนอกอิ่ม ความเย็นชาและท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่ฉายความตกใจปนความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างเมื่อพบว่าผมเอาตัวเข้ามารับความเสี่ยงแทน “ถ้าผมปล่อยให้คุณโดนยิง แผนการเปลี่ยนอนาคตของผมคงสะดุดตั้งแต่ยังไม่เริ่มน่ะสิครับ” ผมส่งยิ้มบางๆ ให้เธอท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด มือขวาควักอุปกรณ์แฮกเกอร์ขนาดจิ๋วออกจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ “อีกอย่าง... ผมบอกแล้วไงครับว่าผมชอบทางลัด” ผมไม่รอให้เธอได้ต่อว่า ดวงตาหรี่ลงวิเคราะห์จุดอ่อนโครงสร้างผ่านอินเทอร์เฟซลับของระบบที่ปรากฏขึ้นเฉพาะในสายตาของผม ข้อมูลจำเพาะของ 'Cerberus-X' ไหลผ่านสมองอย่างรวดเร็ว—จุดเชื่อมต่อพลังงานหลักไม่ได้อยู่ข้างนอก แต่มันซ่อนอยู่ใต้แผงระบายความร้อนด้านหลังคอ ซึ่งต้องอาศัยจังหวะที่มันคำรามเพื่อเปิดระบบระบายความร้อนเท่านั้น “เซร่า ฟังผมนะ... อีกสามวินาทีมันจะอ้าปากคำรามเพื่อปล่อยคลื่นกระแทก คุณเล็งไปที่ช่องระบายความร้อนใต้คอของมันทันทีที่ผมให้สัญญาณ... เชื่อใจผมไหมครับ?” เสียงของผมทุ้มต่ำ หนักแน่น และเปี่ยมด้วยความมั่นใจจนทำให้คนที่กำลังจะปฏิเสธต้องชะงัก เซร่ามองลึกเข้ามาในดวงตาของผม ชั่วขณะหนึ่งไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น มีเพียงพยักหน้ารับเบาๆ เป็นสัญญาณตกลง “สาม... สอง... หนึ่ง... ตอนนี้!” ผมดีดตัวออกจากที่กำบังพร้อมกับปล่อยระเบิดEMPขนาดจิ๋วพุ่งตรงไปแปะติดเข้ากับเซนเซอร์ตาหลักของหุ่นยนต์ยักษ์ แสงสีแดงฉานดับวูบลงชั่วขณะ เจ้าเซอร์เบอรัสสะارتสั่นด้วยความรวนเรและอ้าปากคำรามเสียงดังสนั่นเพื่อรีเซ็ตระบบ และนั่นคือเสี้ยววินาทีทอง! กระสุนพลังงานสีฟ้าเข้มจากปืนของเซร่าพุ่งแหวกอากาศราวกับอสนีบาต เจาะทะลวงผ่านช่องระบายความร้อนใต้คอของหุ่นยนต์ยักษ์ได้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวตามด้วยประกายไฟสีขาวโพลนพวยพุ่งออกมาก่อนที่ร่างมหึมาจะล้มลงกระแทกพื้นสนามฝึกจนฝุ่นตลบอบอวล เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นจากห้องควบคุมเบื้องบน พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติของสถาบัน [การทดสอบจำลองเสร็จสิ้น... คะแนนประเมิน: ระดับ S (สูงสุด)] [ผู้รับการทดสอบ: คิน และ เซร่า ผ่านเกณฑ์ด้วยเวลาที่เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์สถาบัน] เซร่าถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอยังคงถือปืนค้างไว้ในท่าเตรียมพร้อม ก่อนจะค่อยๆ ลดระดับลงแล้วหันมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง—มันไม่ใช่ความเย่อหยิ่งหรือความระแวงอีกต่อไป แต่มีความประทับใจและความสงสัยระคนกันอยู่ลึกๆ “คุณ... ไปเอาทักษะการคำรวจจุดอ่อนระดับนั้นมาจากไหนกันแน่ คิน?” เธอเอ่ยถามเสียงเบา ขณะก้าวเข้ามาใกล้ผมทีละน้อยจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนร่างของเธอที่ปะปนกับกลิ่นเหงื่อจากการต่อสู้ ผมกำลังจะอ้าปากตอบเพื่อกลบเกลื่อนด้วยมุกตลกตามเคย ทว่า... *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบอินเทอร์เฟซลับในสมองของผมดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดทันที พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับ SSS ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเด้งขึ้นมาตรงหน้า [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดจากบุคคลภายนอก] [เป้าหมายลับ 'โครงการผู้คุมกาลเวลา' กำลังเข้าสู่พื้นที่กักกัน] [ตรวจพบการเข้าใกล้ของ... บุคคลที่คุณควรจะตายไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน] ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นสุดขีด ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ต้นคอ เมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวทะลุผ่านม่านพลังงานจำลองเข้ามาท่ามกลางกลุ่มควัน พร้อมกับรอยยิ้มคุ้นเคยที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก —นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้! ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกอันซับซ้อนนี้นะครับ