ความใกล้ชิดในที่แคบ

เสียงโลหะบดอัดกันด้วยแรงมหาศาลดัง “ครืด... โครม!” สะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ระบายความร้อนใต้ดินชั้นที่เจ็ด ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กหนาเตอะค่อยๆ โค้งงอเข้าหากันราวกับแผ่นกระดาษ เนื่องจากแรงดันจากระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติที่ทำงานผิดพลาด คินกวาดสายตาอย่างรวดเร็วผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วงที่ฉายลอยอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนคีย์บอร์ดแสงเพื่อพยายามถอดรหัสผ่านของระบบระบายความร้อน แต่ทว่า AI ควบคุมสถานียังคงปฏิเสธการเข้าถึงด้วยเสียงสังกรที่เย็นชา [เตือนภัย: โครงสร้างอุโมงค์จะพังทลายในอีก 3 นาที 45 วินาที] น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวานั้นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย หยดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายของคิน ขณะที่เขาหันไปมองร่างระหงของเซร่าที่กำลังพยายามใช้แขนกลสำรองยันคานเหล็กหนักสามตันเอาไว้ไม่ให้ร่วงลงมาทับพวกเขา "คุณคิน... ฉัน... ฉันเริ่มต้านแรงโน้มถ่วงและน้ำหนักตรงนี้ไม่ไหวแล้วนะ!" เสียงของเซร่าลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก ใบหน้าเนียนใสของอัจฉริยะสาวเริ่มแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงขีดจำกัดทางร่างกาย แม้เธอจะมีสติปัญญาเหนือมนุษย์และทักษะการต่อสู้ระดับแม่ทัพในอนาคต แต่ในร่างของเด็กสาววัยรุ่นทุนการศึกษาตอนนี้ กล้ามเนื้อและกระดูกของเธอย่อมมีขีดจำกัด คินกัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ ทั้งเขาและเธอคงไม่รอดไปถึงตอนที่ระบบสุ่มย้อนเวลาจะมอบภารกิจใหม่ให้แน่นอน ชายหนุ่มตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างของเซร่าทันที มือแกร่งคว้าเข้าที่เอวบางของเธอแล้วออกแรงผลักเต็มกำลังให้พ้นจากรัศมีของคานเหล็กที่กำลังร่วงลงมา “ว๊าย!” เซร่าอุทานด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างเซถลาล้มลงไปในซอกแคบๆ ระหว่างท่อส่งความร้อนขนาดใหญ่กับผนังกำแพงคอนกรีต โดยมีคินที่พุ่งตามเข้ามาโอบกอดป้องกันเธอไว้อีกชั้นหนึ่ง แรงกระแทกทำให้ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าความโกลาหลภายนอกคือระยะห่างระหว่างคนทั้งสองในขณะนี้ ซอกมุมตรงนี้แคบเสียจนหน้าอกของเซร่าแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของคิน ลมหายใจอุ่นๆ ที่หอบสะบัดรัวด้วยความตื่นตระหนกเป่ารดต้นคอของชายหนุ่ม กลิ่นอายเฉพาะตัวของหญิงสาว—กลิ่นจางๆ ของกระดาษตำราเรียนผสมกับความเย็นของโลหะ—ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนเขินอาย ใบหน้าที่มักจะนิ่งสงบและหยิ่งทะนงเสมอเวลากลับกลายเป็นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู เธอกะพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดที่มักประมวลผลเรื่องซับซ้อนกลับว่างเปล่าลงชั่วขณะเมื่อพบว่าตัวเองกำลังถูกโอบกอดไว้แน่นในพื้นที่ที่แคบจนแทบไม่มีอากาศหายใจ “คุณ... คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!” เซร่าพยายามเปล่งเสียงดุเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่กลับฟังดูคล้ายเสียงกระซิบอ้อนวอนเสียมากกว่า เมื่อมือใหญ่ของคินข้างหนึ่งวางทาบลงบนผนังเหล็กเพื่อรับน้ำหนักแทนเธอ ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวเธอไว้มั่นเพื่อไม่ให้ล้ม “ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คุณคงโดนคานเหล็กนั้นทับแบนเป็นกล้วยปิ้งไปแล้วล่ะครับท่านแม่ทัพ” คินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบ แฝงแววขี้เล่นเล็กน้อยแม้สถานการณ์รอบตัวจะวิกฤตถึงชีวิต สายตาคมกริบมองสบเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวยที่สั่นระริกอย่างใกล้ชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกเพียงนิดเดียวริมฝีปากของทั้งคู่คงสัมผัสกัน เซร่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอยกมือขึ้นดันแผงอกของคินไว้ตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่ทว่าสัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นหนาใต้ร่มผ้ากลับทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “ปล่อยนะ... ฉันหายใจไม่ออก...” เธอบ่นพึมพำด้วยความเขินอาย ใบหน้าที่มักเย็นชาบัดนี้กลับร้อนผ่าวจนแทบละลาย “อยู่ในนี้ปลอดภัยกว่าครับ เชื่อผมสิ” คินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับใช้มืออีกข้างดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นเพื่อหลบสะเก็ดไฟที่เกิดจากการลัดวงจรของสายไฟเบอร์ออปติกเหนือศีรษะ ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งระยะห่างทำให้ทั้งคู่รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจซึ่งกันและกัน ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องจักรที่กำลังจะพังทลาย โลกใบใหญ่ดูเหมือนจะหดแคบเหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ แห่งนี้ เซร่าเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยอมเอาตัวเข้ามารับความเสี่ยงเพื่อปกป้องเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตอันโดดเดี่ยวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมกอดของคินทำลายกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีลงทีละน้อย “ทำไม... ถึงต้องเสี่ยงเพื่อฉันขนาดนี้ด้วยล่ะ?” เซร่าเอ่ยถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนและไม่เข้าใจในตัวตนของคิน คินยิ้มมุมปากเล็กน้อย สายตาทอประกายความหมายลึกซึ้งที่ยากจะคาดเดา เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนหญิงสาวต้องขนลุกชัน “ก็เพราะว่าอนาคตของคุณ... มีผมคอยดูแลอยู่ยังไงล่ะครับ” ก่อนที่เซร่าจะได้ทันเอ่ยปากต่อว่าหรือซักถามความหมายจากประโยคกำกวมนั้น จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏแสงสีแดงฉานสว่างวาบทั่วทั้งอุโมงค์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นขัดจังหวะด้วยโทนเสียงที่น่าขนลุก [ตรวจพบตัวตนปริศนาเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับสูงสุด] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตรหัส 'โปรметей' (Prometheus) ที่ถูกผนึกไว้ใต้ดินลึกกำลังจะตื่นจากการหลับใหล] ดวงตาของคินหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นรหัสผ่านที่ปรากฏบนหน้าจอ... บางสิ่งที่ร้ายกาจยิ่งกว่าระบบระบายกำลังจะมาถึงแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเอาใจช่วยคินกับเซร่าในสถานการณ์อันคับขันนี้นะครับ