อดีตที่ไม่เคยถูกเล่า

“ถ้านายคิดจะเข้าถึงรหัสผ่านนั่นด้วยวิธีของทหาร... ฉันบอกได้เลยว่านายกำลังจะตายอย่างช้าๆ โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ” เสียงของเซร่าราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในยามที่เธอเอ่ยประโยคที่ทำลายความเงียบในห้องพักขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยจอมอนิเตอร์โฮโลแกรม คินหยุดนิ้วที่กำลังรัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดเสมือน เขาหันไปมองหญิงสาวที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหนังเก่าๆ สายตาของเธอไม่ได้มองมาที่เขา แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในความว่างเปล่าที่สะท้อนจากกระจกหน้าต่าง รหัสผ่านที่ปรากฏบนหน้าจอคือลำดับเลขฐานสิบหกที่เรียงตัวกันอย่างบิดเบี้ยว มันไม่ใช่รหัสผ่านธรรมดา แต่เป็นส่วนหนึ่งของอัลกอริทึม 'เนเมซิส' อาวุธทำลายล้างที่เขาเคยเห็นในอนาคตที่ล่มสลาย “ผมไม่ได้จะเข้าถึงมันเพื่อทำลายโลกนะ เซร่า” คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาลุกขึ้นยืนเดินไปนั่งข้างเธอ เว้นระยะห่างพอเหมาะให้เกียรติความเป็นส่วนตัว “ผมแค่กำลังพยายามหาทางตัดวงจรของระบบระบายกำลังที่กำลังจะกัดกินทุกคนในเมืองนี้ รวมถึง... ตัวคุณด้วย” เซร่าแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นเริง เธอใช้นิ้วเรียวสวยปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากที่เธอพยายามซ่อนไว้เสมอ “ครอบครัวของฉันไม่ได้สร้างระบบนี้มาเพื่อช่วยใคร คิน” เธอเริ่มพูด ความเงียบขึงตึงเริ่มแผ่ซ่าน “พวกเขาสร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นข้อต่อรอง... ของชีวิตที่ไร้ค่า” คินนั่งฟังนิ่งๆ เขาเห็นมือของเธอที่วางอยู่บนตักกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่คือครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางของ ‘แม่ทัพจักรกล’ ผู้เยือกเย็นที่เขาเคยรู้จักในอีกเส้นเวลาหนึ่ง “ตอนที่ฉันอายุสิบขวบ พ่อกับแม่ที่เป็นวิศวกรอาวุโสของรัฐบาลทำพลาดอย่างมหันต์ พวกเขาเผลอเปิดเผยข้อมูลที่รัฐบาลต้องการปิดตายไว้” เซร่าเล่าต่อ น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นสั่นเครือ “ฉันจำได้ว่าคืนนั้นท้องฟ้าเป็นสีแดงฉาน ไม่ใช่จากพระอาทิตย์ตก แต่จากเปลวไฟที่เผาผลาญห้องทดลองส่วนตัวของเรา พ่อผลักฉันเข้าในแคปซูลนิรภัย แล้วบอกคำสุดท้ายว่า... 'อย่าเป็นอัจฉริยะถ้าโลกนี้ยังไม่พร้อมจะยอมรับความจริง'” คินรู้สึกเหมือนถูกหมัดหนักๆ ต่อยเข้าที่อก ความรู้สึกผิดที่เขามักจะแบกรับไว้คนเดียวดูจะหนักอึ้งขึ้นไปอีก เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเซร่าถึงเลือกเส้นทางที่โดดเดี่ยวและเย็นชา เธอไม่ได้แค่ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เธอต่อสู้เพื่อลบเลือนตัวตนที่น่ารังเกียจของครอบครัวทิ้งไป “คุณไม่ได้ทำลายโลกหรอก เซร่า” คินเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบาๆ สัมผัสที่ส่งผ่านไปนั้นมั่นคง “โลกต่างหากที่ทำลายคุณมาตลอด... แต่วันนี้ ผมอยู่ที่นี่แล้ว” เซร่าเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสีไพลินคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “นายกำลังจะทำอะไรกันแน่ คิน? การแก้รหัสนั่นหมายถึงการเปิดเผยตัวตนของผู้อยู่เบื้องหลังที่ยังมีชีวิตอยู่ นายรู้ไหมว่าคนพวกนั้นคือใคร?” “ผมรู้ดี” คินยิ้มมุมปาก ความขี้เล่นที่คุ้นเคยเริ่มกลับมา แต่ในแววตากลับฉายชัดด้วยความเด็ดขาด “คนพวกนั้นก็แค่ขยะที่ลืมตัวไปว่าโลกนี้ไม่ได้หมุนรอบอำนาจของพวกเขา” ทันใดนั้น เสียงเตือนแหลมสูงก็ดังขึ้นจากระบบหลัก หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรง เส้นกราฟข้อมูลที่ควรจะเป็นระเบียบกลับแตกกระจายออกเป็นรูปทรงที่ผิดธรรมชาติ—มันไม่ใช่รหัสผ่าน แต่มันคือคำสั่ง ‘Execute’ ที่ถูกส่งตรงมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักที่ควรจะถูกปิดไปนานแล้ว คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอหลัก ‘โครงการที่ 0: ปฐมบทแห่งการกวาดล้าง - ผู้สั่งการ: คิน... ในอนาคต’ ทุกอย่างรอบตัวหยุดชะงัก เซร่าผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ ในขณะที่คินสัมผัสได้ถึงไอความเย็นที่แล่นปราดผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่ระบบที่เขารู้จัก แต่มันคือกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเอง... เพื่อรอวันที่เขาจะทำพลาด เสียงประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแสงสีแดงที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะพลังงานสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าเขา และเมื่อเงาของคนผู้นั้นทาบทับลงบนโต๊ะทำงาน ปืนลำแสงในมือของมันก็ถูกชี้ตรงมาที่หัวใจของคิน “ไม่ต้องหาคำตอบหรอกคิน เพราะคนที่จะมาทำหน้าที่สรุปจบเรื่องราวทั้งหมด... คือฉันเอง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับผมและตัวละครเหล่านี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ ควอนตัมคอร์สัญญาว่าจะนำพาเรื่องราวนี้ไปสู่จุดหมายที่ตราตรึงใจที่สุดครับ