คำสารภาพของคิน

กลิ่นอายของโอโซนและไอน้ำมันเครื่องจากห้องปฏิบัติการใต้ดินยังคงลอยอบอวลอยู่รอบตัว แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบด้านข้างของเซร่า เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและเย็นชา ประโยคสุดท้ายของเธอยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท... *“ไม่ต้องหาคำตอบหรอกคิน เพราะคนที่จะมาทำหน้าที่สรุปจบเรื่องราวทั้งหมด... คือฉันเอง”* คินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานรกๆ ของเธอ ดวงตาคมกริบกวาดมองแผ่นวงจรควอนตัมรุ่นต้นแบบที่ถูกถอดประกอบกระจัดกระจาย เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น เซร่าในวัยนี้ยังไม่ใช่แม่ทัพจักรกลผู้ไร้หัวใจที่เขาเคยเจอในสมรภูมิเดือดเมื่อสิบปีข้างหน้า แต่เธอกำลังเดินไปบนเส้นทางสายนั้นด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว... เส้นทางที่เธอต้องแบกรับความลับและภาระอันหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง "เธอหมายความว่ายังไง เซร่า" คินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนีย์แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "การสรุปจบเรื่องราวของเธอมันหมายถึงการเอาชีวิตไปทิ้งไว้ในโปรเจกต์ 'โอเมก้า' หรือไง" เซร่าชะงักมือที่กำลังไขสกรูแผ่นไมโครโปรเซสเซอร์ ปลายโลหะกระทบกับพื้นโต๊ะเกิดเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมองเขา แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนขึ้นบ่งบอกว่าคำพูดของคินเมื่อครู่ได้จี้เข้าที่จุดเปราะบางอย่างแม่นยำ "นายรู้เรื่องโปรเจกต์โอเมก้าได้ยังไง..." เสียงของเธอเบาราวกับกระซิบ แต่มันเต็มไปด้วยความระแวงที่พุ่งสูงขึ้นฉับพลัน เซร่าหันขวับมาจ้องหน้าเขา ดวงตาสีครามคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความไม่ไว้วางใจ "ฉันไม่เคยบันทึกข้อมูลนี้ไว้ในเครือข่ายของสถาบัน และแม้แต่หัวหน้าภาควิชาก็ยังไม่รู้เรื่องรหัสผ่านเข้าถึง... คิน นายเป็นใครกันแน่?" คำถามนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี คินนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่ไม่ปกติ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขากำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างการรักษาความลับสุดยอดของ 'ระบบสุ่มย้อนเวลา' กับการสูญเสียความเชื่อใจที่เขาอุตส่าห์สร้างมาด้วยกันทีละน้อย สมองของอดีตทหารผ่านศึกประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบอัปเดตสถานะในหัวส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสีเหลือง แต่เขาเลือกที่จะเมินมัน สิ่งที่เขาต้องรับมือในตอนนี้ไม่ใช่ระบบเอไอไร้หัวใจ แต่เป็นหญิงสาวตรงหน้าที่ฉลาดเป็นกรดและช่างสังเกตยิ่งกว่าใคร "ฉันก็แค่นักศึกษาทุนที่บังเอิญมี... สัญชาตญาณที่ดีเกินไป" คินยิ้มมุมปาก พยายามกลบเกลื่อนความตึงเครียดด้วยมาadขี้เล่นตามเคย "อย่าทำหน้าเหมือนฉันเป็นสายลับจากองค์กรใต้ดินเลยน่า เซร่า ฉันแค่เป็นห่วง... ในฐานะที่เธอเป็นเพื่อนร่วมทีมคนสำคัญ" "เพื่อนร่วมทีม?" เซร่าทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เธอหัวเราะในลำคออย่างแห้งแล้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดเข้ามาใกล้จนคินได้กลิ่นจางๆ ของสารเคมีและแชมพูเด็กที่เธอใช้ "คำนี้มันมีความหมายกับนายจริงๆ หรือคิน? หรือนายแค่มองเห็นฉันเป็นตัวทดลอง เป็นทางผ่านเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายอะไรบางอย่างของนายกันแน่" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง คินมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ในนั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความโดดเดี่ยวอันยาวนานและกำแพงหนาทึบที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากโลกอันโหดร้าย เขาเกือบจะหลุดปากพูดความจริงออกไปแล้ว... เกือบจะบอกเธอไปว่า ในอนาคตข้างหน้า เธอกลายเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่สั่งการกองเรือรบจักรกล เกือบจะบอกว่าเขาเคยถือปืนเล็งใส่เธอ และเกือบจะบอกว่าเหตุผลเดียวที่เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อย้อนเวลากลับมา ก็เพื่อดึงเธอกลับมาจากนรกขุมนั้น *ถ้าฉันบอกเธอว่าฉันมาจากอนาคต... เธอจะเชื่อ หรือเธอจะคิดว่าฉันบ้าไปแล้ว?* คำถามนี้ตีวนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เซร่า... ถ้าฉันบอกเธอว่า โลกในอีกสิบปีข้างหน้ามันพังพินาศ และคนที่จะทำลายมันไม่ใช่ใครอื่น—" คินพลั้งปากพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเกินกว่าจะเรียกว่าล้อเล่น ประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเริ่มเฉียดเข้าใกล้เส้นแดงที่ระบบห้ามไว้ ดวงตาสีครามของเซร่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตื่นตะลึงฉายชัดผ่านแววตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะรีบดึงหน้ากากความเย็นชามาสวมทับไว้เช่นเดิม "นายกำลังพูดเรื่องเพ้อเจ้ออะไรของคิน?" เธอยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัว "โลกจะพังพินาศหรือไม่ มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะต้องไปสนใจ ฉันสนใจแค่ว่า... งานวิจัยชิ้นนี้จะต้องสำเร็จ เพื่อที่ฉันจะ—" "เพื่อที่จะพิสูจน์ให้พวกมันเห็นว่าเธอไม่ใช่คนไร้ค่าใช่มั้ยล่ะ!" คินสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย เขาหมดความอดทนที่จะเห็นเธอดึงดันแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้โดยไม่ทันคิด "ตื่นซะทีเถอะเซร่า! การแก้แค้นหรือการพิสูจน์ตัวเองด้วยวิธีนี้ มันไม่ได้ทำให้เธอหลุดพ้นจากอดีตเลย มีแต่จะทำให้เธอสูญเสียตัวตนไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่ง... แม้แต่เงาของตัวเองเธอก็จะไม่เหลือ!" บรรยากาศในห้องปฏิบัติการเงียบสงบลงฉับพลัน เสียงฮัมของเครื่องจักรกลดูเหมือนจะเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เซร่านิ่งค้างไปกับสัมผัสที่อบอุ่นและหนักแน่นจากฝ่ามือของเขา เธอไม่เคยถูกใครแตะต้องด้วยความรู้สึกแบบนี้มาก่อน... ไม่ใช่ความหวาดกลัว ไม่ใช่ความรังเกียจ และไม่ใช่ความสมเพช หัวใจของอัจฉริยะสาวเต้นรัวผิดจังหวะ เธออ้าปากจะเอ่ยคำด่าทอเพื่อขับไล่ความอ่อนแอที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใจ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับคิน คำพูดทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอ ในแววตาสีดำสนิทคู่นั้น... มันไม่ได้มีแค่ความดื้อรั้น แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความอาลัยอาวรณ์ และความปรารถนาดีอย่างลึกซึ้งจนน่าใจหาย ราวกับว่า... เขาเคยสูญเสียเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง และเขากำลังพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง "นาย..." เซร่ากระซิบเสียงสั่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น "นายรู้เรื่องราวพวกนี้ได้ยังไงกันแน่ คิน... นายไม่ใช่แค่นักศึกษาทุนธรรมดา นายรู้อะไรเกี่ยวกับฉัน... รู้เรื่องครอบครัวของฉัน... หรือแม้แต่เรื่องที่ฉันไม่เคยบอกใคร" คินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเขาเกือบจะข้ามเส้นแบ่งเวลาที่ระบบกำหนดไว้แล้ว พลังงานรอบตัวเริ่มแปรปรวน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากระพริบถี่เป็นสัญญาณเตือนจากระบบที่ตรวจจับความผิดปกติของการเปิดเผยข้อมูลอนาคต เขารีบปล่อยมือออกจากข้อมือของเธอ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง แม้ว่าหัวใจของเขาจะยังคงเต้นแรงด้วยความว้าวุ่น "ฉัน..." คินสูดหายใจเข้าลึก แต่ก่อนที่เขาจะได้แก้ตัวด้วยคำโกหกคำโตข้อไหน หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกวิจัย *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับ SSS จากภายนอก — มีบุคคลไม่ทราบฝ่ายกำลังเจาะระบบโครงข่ายความปลอดภัยของสถาบัน]* *[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ปกป้องต้นแบบแผงวงจรควอนตัมและชีวิตของ "เซร่า" จากกองกำลังไม่ทราบฝ่ายที่กำลังบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ภายใน 3 นาที!]* เซร่าหน้าถอดสีทันที เธอหันขวับไปมองหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณทางเข้าตึก ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทนับสิบคนกำลังระเบิดประตูเข้ามาอย่างเหี้ยมเกี้ยม และเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ใครอื่น... คือห้องปฏิบัติการแห่งนี้ ดวงตาสีครามของเธอดูลนลานเป็นครั้งแรก หญิงสาวหันกลับมามองคินด้วยความตกใจ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย คินแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปหยิบปืนพกลำกล้องพิเศษออกจากช่องเก็บ2ข้างลำตัว ปลดล็อกเซฟด้วยความชำนาญราวกับมันเป็นอวัยวะส่วนที่สามสิบ "ดูเหมือนว่า... คนที่อยากจะได้ตัวเธอก่อนที่เธอจะสรุปจบเรื่องราว จะไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวนะเซร่า" คินหันมาส่งยิ้มมุมปากให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความบ้าระห่ำแบบที่เธอยังไม่เคยเห็นมาก่อน "อยู่ข้างหลังฉัน... แล้ววันนี้ฉันจะแสดงให้ดูว่า การ 'รีเซ็ต' โลกใบนี้ มันทำกันยังไง" ************************************************** *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ควอนตัมคอร์" มาโดยตลอดครับ*