กลยุทธ์กู้ชีพ

เสียงกุกกักของแผงวงจรควอนตัมรุ่นโบราณดังสะท้อนก้องห้องปฏิบัติการใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและโอโซนจากการลัดวงจรคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่เบาบาง คินกำลังใช้ไขควงหัวแม่เหล็กตัวจิ๋วขันน็อตตัวสุดท้ายบนเมนบอร์ดด้วยความนิ่งสงบ เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้าคมคาย แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบไม่มีอากาศหายใจ ทว่าแววตาคู่คมกลับปรากฏประกายความท้าทายเฉกเช่นนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ "ถ้าคุณยังตัดต่อสายไฟสีน้ำเงินผิดเส้นอีกแค่ครั้งเดียว ระบบสำรองพลังงานจะตัดการทำงานถาวร และพวกเราจะกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้ตึกเก่าๆ นี่นะครับ เซร่า" คินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงเจือความขี้เล่นเล็กน้อยเพื่อลดทอนความตึงเครียด แม้ว่ามือของเขาจะยังคงทำงานอย่างแม่นยำราศีกัลป์ ท่าทางที่สุขุมและไร้ความหวาดกลัวนั้นสร้างความหงุดหงิดให้แก่เด็กสาวที่นั่งกอดอกอยู่เบื้องหน้าไม่น้อย เซร่าเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสมาร์ทโมนิเตอร์สีฟ้าใสในยามปกติกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉาน เธอเป็นอัจฉริยะนักเรียนทุนผู้โดดเดี่ยวและไม่เคยเปิดใจให้ใคร แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ กลับมีชายหนุ่มผู้กุมความลับจากอนาคตคนนี้ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธออย่างไม่น่าเชื่อ "ฉันไม่ได้ทำพลาด คิน..." เซร่าตอบเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นเครือไว้ภายใต้มาارคอันเย็นชา "โครงสร้างรหัสความปลอดภัยของเซิร์ฟเวอร์นี้มันไม่ใช่เทคโนโลยีปัจจุบัน มันถูกเข้ารหัสซ้อนกันถึงเจ็ดชั้นด้วยอัลกอริทึมที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน... นายแน่ใจเหรอว่าความรู้กึ่งๆ กลางๆ ของนายจะแก้รหัสระดับนี้ได้?" คินยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาละสายตาจากแผงวงจรมาชำเลืองมองเด็กสาวผู้ปราดเปรื่อง ความทรงจำจากสมรภูมิในอนาคตหลั่งไหลเข้ามาในหัว รหัสชุดนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับอดีตทหารผ่านศึกอย่างเขา มันคือ "โปรโตคอลโอเมก้า" ที่หน่วยรบจักรกลของเซร่าเองเคยใช้ล็อกฐานทัพลับในยุคสงครามล้างเผ่าพันธุ์ "ความรู้ของผมไม่ได้กึ่งๆ กลางๆ หรอกครับเซร่า..." คินวางเครื่องมือลงช้าๆ แล้วขยับเข้าไปยืนซ้อนด้านหลังของเซร่าที่หน้าจอคอนโซล กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนจางๆ จากตัวเขาโชว์เข้าจมูกของเด็กสาวโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เต้นระส่ำอยู่แล้วยิ่งรัวเร็วยิ่งขึ้น "แต่เพราะผมเคยเห็นจุดจบของมันต่างหาก... ผมถึงรู้ว่าควรจะเริ่มต้นจากตรงไหน" มือหนาเอื้อมผ่านไหล่บาง นิ้วเรียวยาวสัมผัสลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ การพิมพ์แต่ละครั้งเต็มไปด้วยจังหวะจะโคนราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงซิมโฟนีแห่งความตาย ปลายทางคือการเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ที่ถูกสร้างขึ้นโดยปัญญาประดิษฐ์จากอนาคต หน้าจอสีแดงฉานค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอุ่น และในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตพร้อมกับเสียงระบบที่ประกาศความสำเร็จ [แจ้งเตือนระบบ: ทำการถอดรหัสผ่านชั้นที่ 7 สำเร็จ] [ตรวจพบข้อมูลลับระดับ S: ประวัติการสร้างระบบสุ่มย้อนเวลา] แสงสว่างวาบจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าของทั้งคู่ในระยะประชิด เซร่าชะงักง้าง เธอนิ่งอึ้งเมื่อเห็นชุดข้อมูลมหาศาลไหลทะลักผ่านหน้าจอ ข้อมูลเหล่านั้นระบุถึงที่มาของระบบที่คินใช้ และที่สำคัญที่สุด... มันมีชื่อของเธอปรากฏอยู่ในฐานะ "ผู้สร้าง" ต้นแบบในอนาคตอีก 15 ปีข้างหน้า ดวงตากลมโตหันขวับมามองชายหนุ่มด้านหลังด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวง "คิน... นี่มันหมายความว่ายังไง? ทำไมชื่อฉันถึงอยู่ในระบบนี้? นายเป็นใครกันแน่?" คินถอนหายใจยาวเบาๆ เขาย่อตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา "ผมบอกคุณแล้วไงครับเซร่า... ผมไม่ใช่ศัตรูของคุณ และในอนาคต... คุณคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมต้องย้อนเวลากลับมาที่นี่" บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการเงียบสงบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงทำงานเบาๆ หัวใจของเซร่าเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดชีวิตกำลังถูกเปิดเปลือยด้วยน้ำมือของชายปริศนาคนนี้ ทว่า... ก่อนที่เซร่าจะได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก ไฟสำรองสีแดงฉานดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหน้าจอโฮโลแกรม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงจากบุคคลภายนอก] [คำเตือน: โปรโตคอลทำลายตัวเองถูกเปิดใช้งานโดยผู้ไม่ประสงค์ดี] [เวลาถอยหลังก่อนระบบระเบิด: 03:00 นาที] หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ เป็นภาพเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท กำลังยืนยิ้มเยาะมองตรงมาที่กล้องวงจรปิดของห้องนี้ ราวกับเขากำลังรอเวลานี้มาเนิ่นนานแล้ว เซร่าหน้าถอดสี มือไม้สั่นเทาด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้... ระบบนี้ป้องกันการเจาะจากภายนอกร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำไมมันถึง..." "เพราะมีคนเกลือเป็นหนอนตั้งแต่แรกยังไงล่ะครับ" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขากระชับเสื้อแจ็คเก็ตและเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์คับขัน ดวงตาคมกริบจ้องมองภาพเงาปริศนาบนจอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ดูท่าว่า... แขกไม่ได้รับเชิญของเรา จะมาเร็วกว่าที่คิดสินะครับ" และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าหนาตันที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด ก็ส่งเสียงกรีดร้องของโลหะที่กำลังถูกตัดเฉือนด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงจากภายนอก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาแห่งกาลเวลาไปพร้อมกับผมนะครับ