ดวลในสนามประลอง

เสียงเหล็กกระทบกันในลานประลองกลางแจ้งสะท้อนก้องกังวาน บาดแก้วหูจนทำให้ฝูงชนที่รายล้อมอยู่รอบสนามต้องส่งเสียงฮือฮาออกมาเป็นระยะๆ กลิ่นอายของสนามพลังงานควอนตัมที่ถูกเปิดใช้งานแผ่ไอความร้อนระอุออกมาผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงจากการซ้อมรบ ผมยืนนิ่งอยู่กลางสนาม เบื้องหน้าคือ 'บารอน' หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬ ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ราวกับหอคอยเคลื่อนที่ กล้ามเนื้ออัดแน่นใต้ชุดเกราะโลหะผสมไทเทเนียมส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำทุกครั้งที่เขาขยับตัว ดวงตาคมกริบสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองผมด้วยแววตาสสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวจ้อยที่หลงทางเข้ามาในเขตแดนของราชสีห์ "แกคิดจริงๆ หรือวะ ไอ้เด็กสร้างภาพ... ว่าจะเอาชนะฉันได้ด้วยดาบเล่มกระจิริดนั่น?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของบารอนดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก เขาควงดาบใหญ่สองคมในมือซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่ว แรงเหวี่ยงของมันสร้างกระแสลมหมุนวนจนฝุ่นรอบตัวปลิวว่อน ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกอดอกนิ่งพร้อมกับทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผ่านมาในหัว แผ่นหลังของเซร่าที่เดินหายลับไปหลังอัฒจันทร์ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เธอล่วงรู้ความลับขององค์กรใต้ดิน... และนั่นหมายความว่า การประลองในวันนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของการพิสูจน์ฝีมือในกิลด์ แต่มันคือบันไดขั้นแรกที่ผมต้องก้าวข้าม เพื่อไปให้ถึงความจริงเบื้องหลังระบบย้อนเวลานี้ "ความเงียบของแกมันน่ารำคาญไอ้หนู!" บารอนคำรามลั่น ก่อนที่ร่างมหึมาของเขาจะพุ่งทะยานเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่สวนทางกับขนาดตัวอย่างสิ้นเชิง *ตูม!* พื้นสนามคอนกรีตเสริมเหล็กแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เมื่อดาบยักษ์ฟาดลงมายังจุดที่ผมยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว ผมดีดตัวถอยหลังหลบฉากออกมาได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะจากคลื่นกระแทกเฉือนเข้าที่แก้มซ้ายจนรู้สึกแสบร้อนเล็กน้อย "เร็วกว่าที่คิด..." ผมพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้า ขณะที่ระบบในสมองเริ่มประมวลผลรูปแบบการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามทันที *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมายพุ่งสูงขึ้น 15% วิเคราะห์รูปแบบการต่อสู้: พละกำลังระดับ S, ความเร็วระดับ A, ช่องโหว่: การหมุนตัวช่วงเอวขวาหลังการโจมตีครั้งที่สาม]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบควอนตัมดังขึ้นในโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง มันคือข้อได้เปรียบเดียวที่ผมมีเหนือคู่ต่อสู้ระดับหัวหน้ากิลด์ผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน บารอนไม่ได้มีดีแค่พละกำลัง แต่เขามีประสบการณ์การต่อสู้จริงที่สั่งสมมาหลายปี การจะเอาชนะคนระดับนี้ด้วยกำลังดิบๆ นั้นเป็นไปไม่ได้ ผมต้องใช้สมองและจังหวะเวลาที่แม่นยำที่สุด "เอาแต่หนีเป็นหนูท่อเหรอวะ!" บารอนเหวี่ยงดาบครั้งที่สองตามมาติดๆ แรงลมจากคมดาบเฉี่ยวหัวไหล่ผมไปนิดเดียว เสื้อคลุมสีดำขาดวิ่นลงทันที ผมไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งหลัก รอบนี้ผมก้าวเท้าสวนทางกับวิถีดาบ ใช้เทคนิคการเคลื่อนที่แบบ 'ควอนตัมสเต็ป' ที่เพิ่งปลดล็อกได้ไม่นาน ร่างกายพุ่งผ่านช่องโหว่ทางด้านขวาของเขาอย่างรวดเร็วดั่งเงาพราย ดาบสั้นพลังงานแสงในมือขวาถูกชักออกมาตวัดเข้าที่ข้อต่อเกราะของบารอนอย่างแม่นยำ *เปรี๊ยะ!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดของบารอน แม้ชุดเกราะจะไม่ทะลุ แต่แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นพลังงานก็ทำให้แขนขวาของเขาชาจนเกือบทำดาบหลุดมือ "แก...!" บารอนหันกลับมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสマอแดงก่ำเต็มไปด้วยจิตสังหาร "ไอ้เด็กเวรนี่... แกกล้าดียังไงมาทำลายเกราะของฉัน!" บรรยากาศรอบสนามประลองเงียบกริบลงทันตาเห็น สมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์ต่างพากันอ้าปากค้าง พวกเขาไม่เคยเห็นหัวหน้ากิลด์ผู้ไร้พ่ายต้องเสียหลักให้กับเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่นานอย่างผมมาก่อน ผมยืนหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อเม็ดโตไหลซึมลงมาตามกรอบหน้า แต่แววตาของผมยังคงนิ่งสงบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายนี้ ความอ่อนแอคือบาปมหันต์ และผม... จะไม่ยอมกลับไปเป็นผู้แพ้ที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปอีกเด็ดขาด บารอนกัดฟันกรอด เขายกดาบทั้งสองเล่มขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด พลังงานสีแดงเข้มแผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน "วันนี้แกไม่ได้ออกไปจากลานประลองนี้ทั้งที่ยังมีลมหายใจแน่!" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองคู่ต่อสู้เบื้องหน้า แล้วเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมมืดของทาง เข้าสนาม—เซร่า เธอกำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่บารอนจะพุ่งเข้ามาโจมตีระลอกสุดท้าย หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าใสของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก เป้าหมาย: เซร่า กำลังตกอยู่ในอันตรายจากการลอบสังหารบริเวณระเบียงทิศเหนือ!]* ผมเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนภัยทันที ดาบในมือของบารอนกำลังพุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว แต่เป้าหมายในใจของผมได้เปลี่ยนไปในเสี้ยววินาทีนั้นแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคินและเซร่าในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ