การปรากฏตัวของศัตรูหมายเลขหนึ่ง

"หมอบลง!" ผมตะโกนก้องพร้อมกับพุ่งตัวเข้ากระแทกร่างของเซร่าให้หลบพ้นวิถีกระสุนพลาสม่าที่แผดเสียงหวีดหวิวตัดผ่านอากาศตรงจุดที่เธอเคยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว ความร้อนระอุจากลำแสงสีฟ้าครามแผ่ซ่านผ่านผิวหนังจนรู้สึกแสบผิว กลิ่นโอโซนและโลหะไหม้ไฟตลบอบอวลไปทั่วโกดังร้างแห่งนี้ *ฟึ่บ!* ผมกลิ้งตัวกับพื้นซีเมนต์ที่ขรุขระ ก่อนจะใช้เสาเหล็กขนาดใหญ่เป็นกำบัง เซร่าหอบหายใจถี่ ดวงตาสีไพลินของเธอยังคงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือตำราเรียนสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว "นั่น... นั่นมันอาวุธระดับกองทัพเชียวนะคิน!" เธอพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "ทำไมคนพวกนี้ถึงมีเทคโนโลยีระดับนั้นอยู่ในใจกลางเมืองหลวงได้?" "คำถามนั้นเอาไว้ถามตอนที่เรายังมีลมหายใจอยู่เถอะครับ" ผมตอบกลับสั้นๆ พลางควักเอา 'กล่องสุ่มไอเทมระดับต่ำ' ที่เหลืออยู่ออกมาเปิดใช้งานอย่างรวดเร็ว ผมไม่มีเวลามาวิเคราะห์จริยธรรมของโลกนี้แล้ว ในสถานการณ์ที่แขนจักรกลของไอ้คนชุดดำนั่นเปลี่ยนรูปเป็นอาวุธสงครามเต็มรูปแบบ ความเป็นความตายมันก็อยู่ห่างกันแค่กะพริบตา *ติ๊ง!* [ระบบ: ยินดีด้วย! คุณได้รับ 'ระเบิดควันพรางตาความถี่สูง' (ระดับทั่วไป)] มุมปากผมยกขึ้นเล็กน้อย ความขี้เล่นที่เคยมีกลับมาแทนที่ความตึงเครียดชั่วขณะ "โชคยังเข้าข้างเราอยู่นิดหน่อยนะเซร่า... คุณเชื่อใจผมไหม?" เธอเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาของอัจฉริยะสาวที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นความสับสนและยอมจำนนต่อสถานการณ์ เธอพยักหน้าช้าๆ "ถ้าคุณตาย ฉันก็คงไม่รอดหรอก... ว่ามาสิ" "พอผมขว้างสิ่งนี้ออกไป คุณวิ่งไปทางท่อระบายน้ำทิ้งด้านซ้ายมือ อย่าหันหลังกลับจนกว่าจะถึงทางออกหลัก เข้าใจนะครับ?" ผมไม่รอให้เธอตอบรับ ผมดีดตัวขึ้นจากที่กำบังแล้วขว้างลูกบอลโลหะขนาดเท่ากำปั้นออกไปทางศัตรูทันที *ปัง!* เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับม่านควันสีเงินยวงที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่ม่านควันธรรมดา แต่เป็นคลื่นรบกวนสัญญาณเซนเซอร์ทุกรูปแบบที่ไอ้หุ่นยนต์นั่นพยายามจะจับตำแหน่งพวกเรา ทันทีที่ควันกระจายตัว ผมก็คว้าข้อมือเซร่าแล้วพาวิ่งฝ่าความโกลาหลออกไป "ทำไมคุณถึงช่วยฉันขนาดนี้?" เซร่าถามขึ้นขณะที่เราวิ่งผ่านความมืดสลัว เธอไม่ได้ดูตกใจกับการถูกจับมือ แต่ดูเหมือนกำลังพยายามค้นหาคำตอบในแววตาของผม "เพราะในอนาคตคุณเป็นคนสอนให้ผมรู้ว่า การมีชีวิตรอดเพียงลำพังมันช่างไร้ความหมายแค่ไหนครับ" ผมตอบสั้นๆ โดยไม่หันไปมอง แต่ทว่า... เส้นทางสู่ทางออกกลับถูกขวางกั้นด้วยเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งสงบอยู่ตรงหน้า ชายสวมชุดสูทสีเทาเข้มไร้ร่องรอยของการต่อสู้ยืนรออยู่ตรงนั้น ที่ดวงตาข้างซ้ายของเขามีเลนส์สแกนสีแดงฉานส่องประกายวับวาว มันไม่ใช่แค่ศัตรูธรรมดา แต่เป็น 'ตัวเชื่อมโยง' ที่ผมเกลียดที่สุดในประวัติศาสตร์การย้อนเวลาของตัวเอง "เป้าหมาย: คิน หมายเลขรหัส 001" ชายชุดสูทพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุก "องค์กรไม่ต้องการให้คุณมีตัวตนอยู่ในเส้นเวลาที่สอง การกำจัดคุณไม่ใช่หน้าที่ แต่คือความจำเป็นเชิงตรรกะ" ผมหยุดชะงัก เซร่าพยายามจะดึงมีดพกออกมา แต่ผมรีบกดแขนเธอไว้แน่น แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากชายคนนั้นไม่ใช่แค่ระดับทหารทั่วไป แต่มันคือระดับ 'ผู้คุมกฎแห่งเวลา' ที่มีระดับพลังสูงกว่าผมในตอนนี้หลายเท่าตัว ผมรู้ดีว่าหนทางเดียวที่จะรอด คือการยอมแลกเปลี่ยนสิ่งที่ผมมีอยู่ทั้งหมด... รวมถึงสิ่งที่ผมไม่ควรจะเปิดเผยให้ใครเห็น *ติ๊ง!* [ระบบ: แจ้งเตือนด่วน! ศัตรูระดับ S (ผู้ตรวจการแห่งองค์กร) ปรากฏตัว] [ภารกิจหลักระดับ SSS: 'รอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช' เริ่มต้นขึ้น] [เงื่อนไข: หากพ่ายแพ้ ย้อนเวลากลับไปจุดเริ่มต้นพร้อมสูญเสียความทรงจำทั้งหมด] ชายชุดสูทค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น ลำแสงพลาสม่าที่แขนของเขารวมตัวกันจนกลายเป็นดาบยาวที่แผ่ไอความร้อนมหาศาล เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเราอย่างช้าๆ ราวกับราชสีห์ที่กำลังเดินต้อนลูกแกะให้จนมุม เขายกยิ้มที่มุมปาก "คิน... คุณคิดว่าคุณจะเปลี่ยนโลกได้งั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี เพราะในโลกที่ถูกบงการโดยพวกเรา การมีชีวิตอยู่ของคุณก็คือบั๊กในระบบที่ต้องถูกลบทิ้ง" ในจังหวะที่เขากำลังจะฟาดดาบลงมา เซร่ากลับก้าวเท้ามาข้างหน้าผม เธอหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่ผมเคยให้เธอไว้ขึ้นมาแล้วกดปุ่มเปิดใช้งาน... สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ข้อมูล แต่เป็นเสียงรหัสผ่านที่องค์กรลับนั่นต้องหวาดกลัวที่สุด ชายชุดสูทชะงัก มือที่ถือดาบสั่นไหวเล็กน้อยเป็นครั้งแรก "นายจำรหัสนี้ได้ไหม... 009?" เซร่าเอ่ยชื่อที่ทำให้ชายชุดสูทคนนั้นถึงกับนิ่งสนิท ดวงตาเลนส์สีแดงของเขาเบิกกว้างขึ้น ผมมองแผ่นหลังของเซร่าด้วยความตกตะลึง นี่ไม่ใช่แค่การช่วยชีวิต แต่มันคือการเปิดเผยความลับที่แม้แต่ผมเองก็ยังไม่เคยรู้... เซร่ารู้เรื่องขององค์กรมากกว่าที่ผมคิดไว้มากนัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคินและเซร่ามาจนถึงจุดวิกฤตนี้ครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์