ตบหน้าด้วยระบบสุ่ม

“แกคิดว่าความเร็วระดับนั้นจะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ บารอน?” ผมเค้นเสียงต่ำลอดไรฟันในขณะที่สัญชาตญาณนักรบคำรามลั่นในหัว ปลายดาบพลาสม่าของบารอนห่างจากลำคอผมไม่ถึงหนึ่งนิ้ว แรงอัดอากาศจากการเหวี่ยงดาบทำให้เส้นผมของผมปลิวไสว แต่ทว่า ในจังหวะที่โลกหมุนช้าลงจนเกือบหยุดนิ่ง ผมกลับยิ้มมุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มของผู้แพ้ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบกับเหยื่ออันโอชะ “ระบบ... เปิดใช้งาน ‘สุ่มทักษะระดับตำนาน: กรงขังแห่งมิติที่หก’” สิ้นคำสั่งในจิตสำนึก ความเย็นเยียบวาบหนึ่งแล่นผ่านสันหลัง โลกทั้งใบที่เคยเป็นสีสันกลับกลายเป็นขาวดำในชั่วพริบตา รอบตัวผมและบารอนไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว แม้แต่หยดเหงื่อที่กำลังกระเด็นออกจากหน้าผากของเขาก็ยังลอยค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับเวลาถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราวด้วยพลังของระบบที่เหนือกว่าตรรกะทางฟิสิกส์ใดๆ นี่คือพลังที่ผมสุ่มได้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน เป็นความเสี่ยงที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตการย้อนเวลาของผม ผมก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าเดินอ้อมไปด้านหลังบารอน มือขวาของผมยกขึ้นจับที่สันดาบพลาสม่าที่เร่าร้อนด้วยพลังงานความร้อนสูง ผมไม่ได้รู้สึกถึงความร้อนเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ากฎแห่งฟิสิกส์ชุดนี้ถูกแก้ไขโดยคำสั่งของระบบไปเรียบร้อยแล้ว “ความเย่อหยิ่งของแกน่ะ มันจบลงตรงนี้แหละ” ผมขยับตำแหน่งดาบในมือเขาให้เบนออกไปทางอื่นเล็กน้อย ก่อนจะถอยกลับมายังจุดเดิมแล้วสั่งยกเลิกสกิลทันที *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณจากระบบดังขึ้นในหัวพร้อมกับที่โลกกลับมาหมุนวนอีกครั้ง ความเร็วที่บารอนใส่ลงไปในการโจมตีนั้นมหาศาลเกินกว่าที่เขาจะยับยั้งแรงเหวี่ยงได้ทัน ดาบพลาสม่าที่ควรจะผ่าร่างผมกลับฟาดผ่านอากาศที่ว่างเปล่า แรงส่งมหาศาลทำให้เขาสูญเสียการทรงตัวจนเซถลาไปข้างหน้า ผมไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือไปง่ายๆ ผมหมุนตัวเตะตัดขาที่มั่นคงของเขาด้วยความแม่นยำระดับทหารผ่านศึก บารอนล้มลงกระแทกพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วสนามประลอง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงเชียร์รอบข้างที่เคยอึกทึกดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่า ทุกสายตาจ้องมองมาที่ผม—คิน ผู้ชายที่คนทั้งสถาบันมองว่าเป็นเพียงขยะที่โชคดี—บัดนี้เขากำลังยืนอยู่เหนือร่างของบารอน มือหนึ่งถือดาบไม้ที่ขโมยมาจากข้างสนามจ่อเข้าที่ลำคอของอีกฝ่าย “นายพลาดไปแล้ว บารอน... พลาดตั้งแต่ก้าวแรกที่คิดจะใช้กำลังกับคนของฉัน” ผมก้มลงกระซิบข้างหูเขา เสียงของผมเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บารอนตัวสั่นเทา “เป็นไปไม่ได้... แกทำแบบนั้นได้ยังไง! ฉันควรจะ... ฉันควรจะ...” บารอนครางด้วยความสับสน ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองผมด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “โลกนี้มีอะไรอีกมากที่แกไม่รู้” ผมกระตุกยิ้ม ก่อนจะเหลือบไปเห็นเซร่าที่ยืนอยู่ขอบสนาม ดวงตาคู่สวยของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาที่มักจะฉาบไว้บนใบหน้าของเธอในตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกำลังสนใจผม... สนใจในตัวตนที่ผมจงใจเปิดเผยออกมาทีละน้อย ทว่า ทันใดนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนปกติ ภารกิจที่ผมไม่คาดคิดกำลังอุบัติขึ้น *ภารกิจระดับ SSS: รอยร้าวในเส้นเวลา* *เงื่อนไข: ผู้บุกรุกจากอนาคตกำลังจะปรากฏตัวภายใน 60 วินาที ณ จุดที่คุณยืนอยู่* *คำเตือน: หากล้มเหลว การย้อนเวลาครั้งนี้จะถูกดีดกลับสู่จุดเริ่มต้น และความทรงจำของ 'เซร่า' จะถูกลบหายไปตลอดกาล* ผมชะงักกึก หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ข้อมูลที่ระบบส่งมาทำเอาผมแทบหยุดหายใจ ใครกันที่เป็นผู้บุกรุก? และทำไมเซร่าถึงกลายเป็นตัวแปรสำคัญในภารกิจนี้? ผมหันไปมองเซร่าที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บางที... คำตอบของทั้งหมดอาจจะอยู่ตรงหน้าผมนี้เอง และในวินาทีที่เธอเอื้อมมือมาแตะแขนผมเพื่อจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของประตูสนามประลอง ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมา พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่บิดเบี้ยวราวกับอากาศกำลังถูกฉีกกระชาก เขาไม่ได้มองมาที่บารอนที่นอนกองอยู่บนพื้น แต่ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยจิตสังหารพุ่งตรงมาที่ผม—คนที่รู้ความลับของการย้อนเวลาเพียงหนึ่งเดียว “ไม่นึกเลยว่าจะเจอกันเร็วขนาดนี้... เจ้าคนทรยศจากอนาคต” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายผมเย็นเฉียบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับเส้นทางของคินในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ควอนตัมคอร์