การประเมินพลังที่เหนือความคาดหมาย

เสียงโลหะหนักหน่วงกระทบเข้ากับเบาะซ้อมแรงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว จนฝุ่นผงคาร์บอนที่เกาะอยู่ตามรอยต่อของห้องทดสอบแรงก์ F ลอยฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศ "แรงกระแทกสองร้อยสิบกิโลกรัม... สำหรับผู้สมัครที่ถูกจัดให้อยู่ในระดับต่ำสุดอย่างนาย ถือว่าเกินมาตรฐานไปเกือบสามเท่าตัวเลยนะ คิน" เสียงทุ้มต่ำของเจ้าหน้าที่คุมสอบดังขึ้นผ่านลำโพงบลูทูธ พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ดวงตาคู่นั้นจ้องมองผ่านกระจกนิกรีสหนาเตอะไปยังชายหนุ่มร่างโปร่งที่ยืนหอบหายใจเบาๆ อยู่กลางห้อง คินไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาสสีนิลคู่เดิมไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความสุขุมลุ่มลึกและการคำนวณบางอย่างในหัวสมองอย่างเงียบเชียบ สัมผัสอุ่นร้อนจากเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อที่เพิ่งผ่านการรีดเร้นพลังงานควอนตัมระดับรากฐานยังคงหลงเหลืออยู่ ในโลกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีจักรกลและพลังงานมิติที่สับเปลี่ยนโครงสร้างสังคมมนุษย์ไปตลอดกาล "แรงก์ F" ไม่ต่างอะไรจากตราบาปที่ถูกตีตราไว้บนหน้าผาก เป็นพื้นที่ไร้ซึ่งความหวัง เป็นหลุมดำที่กลืนกินอนาคตของคนหนุ่มสาวนับไม่ถ้วน—แต่สำหรับคิน ผู้ซึ่งแบกรับความทรงจำจากสนามรบในอนาคตที่ล่มสลายมาเต็มสองบ่า ตัวเลขสองร้อยสิบกิโลกรัมเมื่อครู่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของศักยภาพที่เขาจงใจยั้งมือเอาไว้ต่างหาก *ถ้าซัดเต็มแรง พื้นสนามฝึกซ้อมนี่คงพังเป็นจุล และนั่นคงดึงดูดสายตาที่ไม่จำเป็นเข้ามาเร็วเกินไป...* คินคิดในใจอย่างรอบคอบ ที่มุมหนึ่งของห้องทดสอบ เซร่า ยืนกอดอกพิงกำแพงสีเทาเปลือยด้วยท่าทีเย็นชา แว่นตากลมโตสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาว เธอกำลังจดบันทึกข้อมูลทางชีวมาตรของคินลงในแท็บเล็ตส่วนตัวอย่างเงียบเชียบ แม้ปากจะเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง แต่ประกายในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่เธอพยายามซ่อนมันไว้อย่างสุดความสามารถ ในฐานะอัจฉริยะนักเรียนทุนผู้โดดเดี่ยว เซร่าใช้เวลาวิเคราะห์โครงสร้างร่างกายของมนุษย์มานับไม่ถ้วน เธอรู้ดีว่าสัดส่วนกล้ามเนื้อของคินไม่ได้อยู่ในเกณฑ์ที่จะสร้างแรงระเบิดขนาดนั้นได้ด้วยพละกำลังดิบๆ แต่มันมี "บางอย่าง" ที่แปลกประหลาด—จังหวะการหายใจที่สอดรับกับความถี่ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในห้อง การถ่ายเทน้ำหนักที่สมบูรณ์แบบราวกับถูกคำนวณด้วยปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง "นายซ่อนอะไรไว้อีก คิน" เซร่าพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย เธอเกลียดคนโกหกและคนอ่อนแอ แต่สิ่งที่เธอเห็นตรงหน้ากลับไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั้น ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ฝังรากลึกอยู่ในโสตประสาทของคินดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉพาะเขาคนเดียว [ตรวจพบการประเมินพลังงานขั้นต้นผ่านเกณฑ์มาตรฐานระดับ F] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: "การก้าวข้ามขีดจำกัดของผู้ไร้ชื่อ"] [ระบบกำลังคำนวณค่าสถานะใหม่... ความเข้ากันได้กับเป้าหมาย (เซร่า): เพิ่มขึ้น 4.2%] [คำเตือน: ตรวจพบความสนใจระดับสูงจากบุคคลเป้าหมาย โปรดระมัดระวังการเปิดเผยตัวตนที่มากเกินไป] คินเหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย การที่ความเข้ากันได้กับเซร่าเพิ่มขึ้นทีละนิดเช่นนี้ คือก้าวแรกที่สำคัญในการดึงเธออกจากเส้นทางแห่งความมืดมนในอนาคตที่เธอจะต้องกลายเป็นแม่ทัพจักรกลผู้ไร้หัวใจ "เอาล่ะ คิน" เจ้าหน้าที่คุมสอบเดินกลับเข้ามาในห้องทดสอบด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประสมประสานระหว่างความสงสัยและความระแวดระวัง "ถือว่านายทำได้ดีกว่าที่คิดสำหรับเด็กใหม่แรงก์ F แต่การทดสอบจริงไม่ได้มีแค่วัดพละกำลังทางกายภาพอย่างเดียว... นายพร้อมสำหรับการทดสอบภาคสนามจำลองหรือยัง?" คินหันไปมองเจ้าหน้าที่ ก่อนจะปรายตาไปยังเซร่าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ แววตาสีเทาเข้มของเธอจ้องมองเขาตรงๆ โดยไม่มีการหลบเลี่ยง "ผมพร้อมเสมอครับ" คินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความขี้เล่นปรากฏขึ้นอีกครั้ง "หวังว่าระบบจำลองของที่นี่จะไม่พังคามือผมเสียก่อนนะ" เซร่าแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ เธอเดินผ่านไหล่เขาไปพร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ท1ำให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบ "อย่าอวดเก่งให้มันมากนักเลย คิน... เพราะบททดสอบถัดไป นายอาจจะไม่โชคดีเหมือนเมื่อครู่" ทว่า ก่อนที่คินจะได้ตอบคำถามอะไรกลับไป เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบไปทั่วทั้งตึกทดสอบ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากใต้พื้นดินทำให้ฝุ่นผงร่วงหล่นกราวราวกับเกิดแผ่นดินไหว หน้าต่างโฮโลแกรมของระบบสลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเตือนภัยระดับวิกฤตทันที [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์รหัส "OMEGA" ในโซนทดสอบปิดตาย ระบบรักษาความปลอดภัยล่มสลาย...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ