ศัตรูตัวฉกาจยังคงเย็นชา

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาบนโต๊ะอะลูมิเนียมไร้รอยต่อดังขึ้นอย่างเฉียบคม ตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องสมุดสาขาเขตสาม โรงแรมหน่วยรบพิเศษสถาบันเทคโนโลยีอวกาศเซียนทารี แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบสันปกสีเงินยวง สะท้อนภาพใบหน้าอันเรียบเฉยราਤน้ำแข็งของเซร่า เธอปรายตามองชายหนุ่มที่เพิ่งหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต ชั่วขณะหนึ่ง แววตาคู่คมกริบดั่งใบมีดของเธอฉายความรำคาญใจออกมาชัดเจน โดยไม่มีความพยายามจะปิดบังมันเลยแม้แต่น้อย "ฉันคิดว่าเราเคลียร์กันชัดเจนแล้วนะ คิน" น้ำเสียงของเซร่าราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อผลักไสทุกคนออกห่าง เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยซ้ำ ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังเลื่อนผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงสูตรคำนวณทางควอนตัมฟิสิกส์ระดับสูงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าการมีตัวตนอยู่ของคินเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองที่น่ารำคาญบนเสื้อผ้า คินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของอดีตทหารผ่านศึกผู้ผ่านนรกมาแล้วทุกรูปแบบถูกจุดขึ้นบนใบหน้า ดวงตาคมกลาสีของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเอ็นดูและความท้าทาย เซร่าในวัยนี้... ก่อนที่เธอจะกลายเป็นแม่ทัพจักรกลผู้โหดเหี้ยมและล้างผลาญดาวเคราะห์ครึ่งค่อนกาแล็กซีในอนาคตที่เขารู้จัก ยังคงมีความเป็นมนุษย์ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะป้องกันอันหนาทึบนี้ "ความชัดเจนของคุณมันแคบไปหน่อยครับ เซร่า" คินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขากวาดสายตามองกองหนังสือฟิสิกส์นิวเคลียร์และตำรากลศาสตร์วงโคจรที่กองอยู่เต็มโต๊ะ "แล้วก็... ปฏิเสธไม่ได้เลยนะว่าคุณกำลังต้องการมือหนึ่งด้านการคำนวณพลังงานสนามแม่เหล็กควอนตัมเพื่อช่วยย่อยข้อมูลชุดนี้อยู่" เซร่าชะงักปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์คำสั่ง เธอนิ่งไปสามวินาทีเต็มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา แววตาสีเทาเข้มคู่นั้นเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ในพริบตา "ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... จากนาย คนที่สอบตกวิชาคำนวณโครงสร้างสถาปัตยกรรมเมื่อสัปดาห์ก่อน" เธอเน้นเสียงทีละคำอย่างเชือดเฉือน พยายามใช้จุดอ่อนเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาจงใจแสดงออกมาก่อนหน้านี้มาเป็นอาวุธทิ่มแทง คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความโกรธเคือง มีแต่ความเข้าใจและประกายตาแห่งความเจ้าเล่ห์ที่ส่องประกายวาววับ "นั่นเขาเรียกการ 'บริหารทรัพยากรบุคคล' ต่างหากล่ะครับคุณอัจฉริยะ ถ้าผมทำคะแนนเต็มทุกวิชาเหมือนคุณ อาจารย์ประจำภาควิชาคงใช้งานผมจนไม่ได้พักผ่อนหย่อนใจกันพอดี" คินเอ่ยพร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะอีกนิด กลิ่นอายจางๆ ของโอโซนและโลหะผสมจากสนามฝึกจำลองลอยแตะจมูกเซร่า ทำให้เธอขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ [ติ๊ง! ระบบตรวจพบความต้านทานระดับสูงจากเป้าหมาย: เซร่า (ความสัมพันธ์: -15%)] [คำแนะนำจากระบบ: ความเย็นชาคือเกราะป้องกันจิตใจ จงใช้ความอดทนและตรรกะเหนือชั้นเพื่อทะลวงผ่านแนวป้องกัน] เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของคิน มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป รอยยิ้มของคินกว้างขึ้นอีกนิด เขารู้อยู่แล้วว่าการเอาชนะอดีตแม่ทัพจักรกลผู้โดดเดี่ยวและไม่เคยเชื่อใจใครหน้าไหน ไม่สามารถใช้ไมตรีจิตแบบผิวเผินได้ มันต้องใช้ความด้านชา ความจริงใจที่คำนวณมาอย่างดี และการพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาไม่ได้มาเพื่อหวังผลประโยชน์ แต่มาเพื่อ 'ยืนหยัดเคียงข้างเธอ' ในวันที่โลกทั้งใบผลักไสเธอออกไป เซร่าเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นว่าคินไม่มีทีท่าว่าจะลุกหนีไปไหน เธอก้มหน้าลงอ่านข้อมูลบนโฮโลแกรมต่อด้วยความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ มือของเธอกดปุ่มปิดหน้าจอพรึบเดียว บรรยากาศรอบตัวกลับมามืดสลัวลงเล็กน้อยเมื่อแสงสะท้อนดับวูบ "ถ้านายว่างมากนัก จนไม่มีอะไรทำ..." เซร่าเอ่ยเสียงลอดไรฟัน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ "ก็ช่วยไสมือไสไม้ไปเช็คระบบจ่ายพลังงานของหอพักโซนเจ็ด ที่ระบบระบายความร้อนเพิ่งจะล่มไปเมื่อชั่วโมงก่อนทีสิ จะได้ไม่ต้องมานั่งกวนใจฉันอยู่ตรงนี้" เธอคิดว่าคำสั่งแกมไล่นี้จะทำให้ชายหนุ่มถอดใจและเดินคอตกออกไปจากชีวิตเธออย่างเงียบๆ เหมือนคนอื่นๆ ที่เคยพยายามเข้าหาเธอ แต่เธอกลับคิดผิดถางถاط... คินลุกขึ้นยืนตามอย่างไม่รีบร้อน รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขายกมือขึ้นแตะปีกหมวกของชุดยูนิฟอร์มเบาๆ เป็นเชิงรับคำสั่งอย่างอารมณ์ดี "รับทราบครับท่านแม่ทัพ... เอ๊ย หมายถึง หัวหน้าห้อง" คินตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "แต่บอกไว้ก่อนนะครับว่า งานนี้ถ้าผมซ่อมเสร็จเร็วกว่ากำหนด คุณต้องยอมให้ผมนั่งร่วมโต๊ะอาหารเย็นด้วยเป็นเวลาสามวันติดต่อกัน" เซร่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับความหน้าด้านหน้าทนของเขา เธอยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ คินก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องสมุดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เธอยืนค้างอยู่ท่ามกลางกองตำราด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอกที่เธอหาคำอธิบายไม่ได้ เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ณ หอพักนักเรียนโซนเจ็ดที่ขึ้นชื่อเรื่องความเก่าแก่และระบบสาธารณูปโภคที่มักจะพังไม่เป็นเวลา คินกำลังยืนอยู่หน้าแผงวงจรควบคุมหลักที่ระอุไปด้วยความร้อนสูง คราบเขม่าสีดำเปื้อนอยู่ข้างแก้มของเขา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน มือหนาจัดการเชื่อมต่อสายเคเบิลควอนตัมเข้ากับพอร์ตสำรองอย่างแม่นยำด้วยความเชี่ยวชาญระดับทหารผ่านศึกยุคสงครามดวงดาว ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่คนในยุคนี้ยังต้องใช้เวลาศึกษาอีกหลายสิบปี *ฟรึบ!* เสียงระบบระบายความร้อนทำงานด้วยแรงดันเต็มพิกัด แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งโถงทางเดิน ไอความร้อนระอุถูกแทนที่ด้วยลมเย็นฉ่ำในชั่วพริบตา งานซ่อมแซมที่ช่างเทคนิคประจำอาคารบอกว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งวัน ถูกคินสะสางเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที คินถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปัดฝุ่นที่แขนเสื้อ เขากำลังจะหันหลังกลับเพื่อไปทวงสัญญามื้อเย็นจากเซร่า แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบสุ่มย้อนเวลาไม่ได้ดังมาจากโสตประสาทของเขาเหมือนปกติ แต่มันดังขึ้นจากหน้าจอเทอร์มินัลส่วนกลางของหอพักที่ถูกแฮกจากภายนอก หน้าจอแสดงผลทั้งหมดดับวูบลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับสูงสุดที่สั่นสะท้อนประสาทสัมผัส [ตรวจพบสัญญาณชีพจรที่ไม่รู้จัก: พลังงานพลังจิตระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน] [คำเตือน: ผู้บุกรุกไม่ได้มาจากฐานข้อมูลสถาบัน และเป้าหมายการสังหารคือ... เซร่า] ดวงตาของคินหรี่แคบลงในทันที รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้ามลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูหนาวของดาวอังคาร เขากำหมัดแน่นจนข้อต่องอเสียงดังกร๊อบ "ให้ตายสิ..." คินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ต่ำทุ้มและจริงจังเป็นครั้งแรกในรอบวัน "พวกมันเร็วกว่าที่ฉันคำนวณไว้สองวัน..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ