ไอเทมลับในโกดังเก่า

กลิ่นอับของสนิมเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นเสื่อมสภาพคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของโกดังหมายเลขเจ็ด เขตอุตสาหกรรมเก่าแก่ของนครหลวง คินปัดหยากไย่หนาเตอะออกจากแผงวงจรควบคุมรุ่นโบราณด้วยความระมัดระวัง ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบที่ไร้ซึ่งพลังงานมานานนับครึ่งศตวรรษ ในฐานะอดีตทหารผ่านศึก เขารู้ดีว่าซากปรักหักพังเหล่านี้ไม่ได้เก็บเพียงแค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ แต่มันคือหลุมศพของเทคโนโลยีที่ถูกลบ1ล้างออกจากหน้าประวัติศาสตร์โดยฝ่ายบริหารโลก เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยความลังเลดังขึ้นที่ด้านหลัง คินไม่ได้หันกลับไปมองทันที เขายังคงใช้ไขควงสนามขันน็อตตัวสุดท้ายออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ถ้าคุณมาเพื่อจะบอกว่าผมกำลังเสียเวลาเปล่า... ผมแนะนำให้เก็บคำพูดนั้นไว้ตอนที่เราเจอทางตันจริงๆ จะดีกว่านะครับ เซร่า" ร่างเพรียวบางของเด็กสาวเจ้าของทุนการศึกษาอันดับหนึ่งก้าวพ้นเงาสลัวของประตูเหล็ก ดวงตาสีไพลินคู่นั้นกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความเคลือบแคลง ใบหน้าเรียบนิ่งพยายามซ่อนความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าคินสามารถแกะรอยโครงข่ายไฟฟ้าใต้ดินที่ถูกตัดขาดมานานนับสิบปีได้ด้วยตัวคนเดียว "ฉันแค่ไม่อยากเห็นคนบ้าสติเฟื่องต้องมาตายคาซากเหล็กพวกนี้ ก่อนที่นายจะทำตามสัญญาที่รับปากไว้ต่างหาก" เซร่าตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยปากไม่ตรงกับใจ เธอกอดอกแน่น สายตาเหลือบมองอุปกรณ์ชิ้นเล็กในมือของชายหนุ่ม "แล้วนั่น... สิ่งที่นายดั้นด้นตามหามาตลอดสามวัน มันคือเศษขยะชิ้นนั้นน่ะหรือ?" คินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความขี้เล่นและความเจ้าเล่ห์ถูกส่งไปให้เด็กสาว เขายกวัตถุรูปร่างประหลาดขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นระดับสายตา พื้นผิวของมันเคลือบด้วยคาร์บอนไฟเบอร์สีดำสนิท สลักด้วยสัญลักษณ์รูปเฟืองซ้อนทับวงแหวนควอนตัม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ "หน่วยวิจัยลับรหัสโอเมก้า" ที่สูญหายไปในสงครามกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน "นี่ไม่ใช่เศษขยะ เซร่า... แต่มันคือ 'หัวใจ' ที่ถูกถอดออกจากระบบควบคุมหลักของยานรบยุคโบราณ" คินวางมันลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างเบามือ "คุณรู้ไหมว่าทำไมเทคโนโลยีในยุคนี้ถึงหยุดพัฒนา? เพราะพวกมันถูกจำกัดเพดานด้วยอัลกอริทึมที่รัฐบาลโลกสร้างขึ้น แต่ชิ้นส่วนชิ้นนี้... มันข้ามข้อจำกัดนั้นไปแล้ว" เซร่าขมวดคิ้วแน่น เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณความเป็นอัจฉริยะด้านวิศวกรรมจักรกลกระตุ้นให้เธอกวาดสายตาสำรวจร่องรอยการเชื่อมต่อของชิ้นส่วนดังกล่าว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นโครงสร้างภายใน "นั่นมัน... ระบบประมวลผลควอนตัมแบบกระจายศูนย์?" เสียงของเซร่าหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจลืมตัว เธอยื่นมือออกไปหมายจะแตะต้องมัน แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อคินใช้มืออีกข้างกุมทับหลังมือของเธอไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มทำให้เซร่าสะดุ้งสุดตัว เธอดึงมือกลับราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วด้วยความประหม่าปนความขุ่นเคือง เธอกัดริมฝีปากแน่นแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว "นะ... นายทำบ้าอะไร! ใครอนุญาตให้แตะตัวฉัน!" เธอดุเสียงแข็ง พยายามซ่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยการถลึงตาใส่ คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายังคงรักษาท่าทีสุภาพแต่แฝงความขี้เล่นไว้เช่นเคย "ต้องขออภัยด้วยนะครับ พอดีชิ้นส่วนนี้มันละเอียดอ่อนมาก หากไฟฟ้าสถิตจากตัวคุณไปโดนแผงวงจรเข้า ข้อมูลทั้งหมดที่ผมกู้มาได้อาจจะหายวับไปกับตา... และถ้าเป็นอย่างนั้น ความพยายามของผมที่จะช่วยเปลี่ยนแปลงอนาคตของคุณคงต้องสะดุดลงล่ะครับ" คำว่า "เปลี่ยนแปลงอนาคตของคุณ" ทำให้แววตาของเซร่าไหววูบ ความแข็งกร้าวบนใบหน้าของเธออ่อนลงชั่วขณะ ความทรงจำอันโหดร้ายเกี่ยวกับสงครามและการสูญเสียที่เธอยังไม่เคยบอกใครผุดขึ้นมาใน "นายรู้อะไรกันแน่ คิน... นายไม่ใช่แค่ทหารผ่านศึกปลดประจำการธรรมดา" เซร่าเอ่ยเสียงแผ่วเบa ความสงสัยระคนหวาดกลัวฉายชัดในแววตา ก่อนที่คินจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโกดังร้าง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกที่ปกคลุมด้วยฝุ่นละออง พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งที่มีมวลมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมพื้นที่แห่งนี้ คินหรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาคมกริบของนักล่าที่เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์วิกฤต เขารวบรวมชิ้นส่วนเทคโนโลยีเก็บใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงแขนของเซร่าให้เข้ามาหลบหลังเสาคอนกรีตหนา "ดูเหมือนว่าจะมีแขกไม่速เชิญมาเยือนเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ..." คินกระซิบข้างหูของเด็กสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทันใดนั้น กำแพงเหล็กด้านหน้าของโกดังก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล แรงอัดอากาศมหาศาลซัดเอาฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ร่างของจักรกลสังหารรุ่นใหม่ล่าสุดจากกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษ (S.D.F.) ก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นด้วยเสียงโลหะกระทบกันหนักหน่วง ดวงตาสีฟ้าครามของหุ่นยนต์รบพุ่งเป้าตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับเสียงสังเคราะห์เย็นยะเยือกที่ดังขึ้นจากระบบภายใน [ตรวจพบเป้าหมาย: บุคคลต้องสงสัยลักลอบครอบครองเทคโนโลยีต้องห้ามระดับ A-01 เริ่มต้นกระบวนการกำจัด... ณ บัดนี้] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับตัวละครในทุกๆ วินาทีนะครับ