อย่ามองผมด้วยสายตานั่นเลย

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์ผสมผสานกับฝุ่นผงโลหะจากการขัดแต่งแผงวงจรในห้องเรียนปฏิบัติการขั้นสูง ลอยอวลอยู่ในอากาศจนแทบจะสัมผัสได้ แรงสั่นสะเทือนต่ำ ๆ จากเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมใต้พื้นอาคารส่งผลให้แผ่นกระเบื้องสั่นระริกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบงันภายในห้องกลับกดดันยิ่งกว่าสนามรบ สายตานับสิบคู่ต่างจับจ้องมาที่โต๊ะริมหน้าต่างตัวเดียวกัน "นาย... พูดว่าอะไรนะ" เสียงของเซร่าลอดไรฟันออกมาด้วยความตกตะกอนทางความคิด นัยน์ตาสสีฟ้าใสราวกับกระจกคริสตัลไททาเนียมฉายแววระแวดระวัง เธอกวาดตามองร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและรอยแผลเป็นจาง ๆ บริเวณหางคิ้ว คินในยามนี้ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวอำนาจของเธอ หรือแม้แต่ความเย็นชาที่ผู้คนต่างขนานนามว่า 'แม่มดเหล็กแห่งสถาบัน' เขากลับกำลังนั่งไขว่ห้าง วางศอกลงบนโต๊ะโลหะ แล้วใช้ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าในตลาดมืด "ผมบอกว่า..." คินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ผสมผสานความขี้เล่นและประกายความทรงจำจากสงครามร้อยปีที่เธอยังไม่เคยรู้ "ถ้าการบ้านวิศวกรรมควอนตัมข้อนี้มันยากนัก เธอก็เอามาให้ผมทำสิครับ... ในฐานะที่ผมเป็น 'ว่าที่คนรู้ใจ' ของเธอยังไงล่ะ" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องเรียนชั่วขณะ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งดังขึ้น ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่ดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกตран *‘ไอ้คินมันเพี้ยนไปแล้วหรือไง?’* *‘นั่นเซร่านะเว้ย! อัจฉริยะทุนปีหนึ่งที่เคยหักแขนนักเรียนเกรดสามจนต้องพักการเรียนมาแล้ว’* *‘กล้าดียังไงไปหยอกเธอแบบนั้น...’* เซร่าเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองอันชาดฉลาดของเธอประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง เธอเป็นคนประเภทที่ใช้ตรรกะและโค้ดคำสั่งในการดำเนินชีวิต ทุกอย่างต้องมีเหตุและผล ไม่มีที่ว่างให้ความไร้สาระ แต่คำพูดเมื่อครู่ของคิน... มันอยู่นอกเหนือสมการใด ๆ ที่เธอเคยคำนวณมาทั้งชีวิต "นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ คิน" เซร่าหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "ถ้าคิดจะเข้ามาปั่นหัวฉันเพื่อคะแนนโหวตสภานักเรียนล่ะก็ บอกไว้ก่อนว่านายเลือกคนผิด" "ผมไม่ได้เล่นเกมครับเซร่า" คินลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูงของเขาทำให้ต้องก้มมองเธอเล็กน้อย ทว่าแววตาที่ทอดมองกลับไม่ได้สื่อถึงการคุกคาม หากแต่เป็นความอบอุ่นลึกล้ำที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกราวกับถูกเปลื้องเกราะป้องกันตัวออกทีละชั้น "ผมแค่มองเห็น... คนที่กำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าคนเดียว แล้วก็อยากจะแบ่งเบาภาระเธอก็เท่านั้น" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มีน้ำหนักบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของอัจฉริยะสาว เซร่าชะงักไปชั่ววินาที มือขวาที่ถือปากกาควอนตัมสั่นไหวเล็กน้อยโดยที่เธอพยายามควบคุมมันอย่างสุดความสามารถ ภาพของอนาคตที่เธอต้องกลายเป็นแม่ทัพจักรกลไร้หัวใจ ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของดวงดาว วับซ้อนเข้ามาในหัวสมองชั่วขณะ... แต่มันถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ของเด็กหนุ่มตรงหน้า *ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในสมองของคินดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความวุ่นวาย [ระบบตรวจสอบพบ: ค่าความประทับใจของเป้าหมาย 'เซร่า' ขยับขึ้น +5%] [สถานะปัจจุบัน: จาก 'ศัตรูทางความคิด' เลื่อนระดับสู่ 'บุคคลที่น่าสงสัยเป็นพิเศษ'] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: คำขอความช่วยเหลือลับจากเซร่า (ระดับความยาก C)] คินแอบยิ้มในใจ ระบบสุ่มย้อนเวลานี้ไม่ได้มอบแค่โอกาสที่สองในการแก้ไขมหันตภัยสงครามจักรกลเท่านั้น แต่มันยังมอบโอกาสในการทำความเข้าใจหัวใจของผู้หญิงที่เคยสั่งประหารชีวิตเขาในชาติก่อนด้วย "ถ้าไม่เชื่อใจ..." คินโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนเซร่าต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยคมขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความประหลาดใจ "งั้นเรามาทำข้อตกลงกันไหมครับ ถ้าโจทย์ข้อนี้ผมแก้ไม่ได้ภายในสามนาที ผมจะยอมเป็นคนรับใช้ให้นายหญิงเซร่าตลอดเทอม แต่ถ้าผมทำได้... เย็นนี้เธอต้องไปทานข้าวกับผม หนึ่งมื้อ" "นาย...!" เซร่าเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ ไม่เคยมีใครกล้าต่อรองกับเธอด้วยวิธีนี้มาก่อน "มั่นใจเกินไปแล้ว!" "ความมั่นใจของผม... มีพื้นฐานมาจากอนาคตที่ผมเคยผ่านมาครับ" คินเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตโฮโลแกรมบนโต๊ะของเธอขึ้นมา นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ โค้ดคำสั่งระดับสูงหลายร้อยบรรทัดถูกรัวออกมาจนหน้าจอสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เวลาผ่านไปเพียงสองนาทีสี่สิบวินาที เสียงสังเคราะห์ของระบบระบุผลงานก็ดังขึ้นทั่วห้อง [คำนวณเสร็จสิ้น: ความแม่นยำ 100% / โซลูชันสมบูรณ์แบบ] คินวางแท็บเล็ตคืนลงบนโต๊ะเบา ๆ เขาส่งยิ้มละมุนให้หญิงสาวที่กำลังนั่งนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน "ดูเหมือนว่าเย็นนี้... ผมคงต้องรบกวนให้คุณนำทางไปโรงอาหารฝั่งตะวันตกแล้วล่ะครับ เซร่า" เซร่าเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอไม่รู้ว่าไอ้บ้านี่เป็นใครมาจากไหน ทำไมถึงเก่งกาจและอ่านเกมเธอได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน ประตูเลื่อนอัตโนมัติเปิดออกเผยให้เห็นร่างของอาจารย์ฝ่ายปกครอง พร้อมกับทหารรักษาการณ์สวมเกราะเต็มยศสามนาย สีหน้าของอาจารย์เคร่งเครียดจนน่ากลัว "คิน! เซร่า! พวกเธอสองคนถูกสั่งพักการเรียนทันที..." อาจารย์ฝ่ายปกครองตะคอกเสียงดังลั่นห้อง "เนื่องจากตรวจพบสัญญาณพลังงานลึกลับถูกส่งออกจากโต๊ะของพวกเธอไปยังระบบควบคุมหลักของยานรบหลวง!" คินหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มขี้เล่นจางหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยแววตาคมกริบของอดีตทหารผ่านศึก เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัว เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตก็แผדเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกในหัวของเขา [แจ้งเตือนด่วน! ตรวจพบการแทรกแซงระบบจาก 'บอนด์' สายลับจักรกลฝ่ายตรงข้ามที่แฝงตัวอยู่ในสถาบัน] [เป้าหมายการลอบสังหารในปัจจุบัน: เซร่า] [คำเตือน: ความปลอดภัยของเป้าหมายลดลงสู่ระดับวิกฤต... 3... 2...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ