ภารกิจแรกคือการจีบแม่ทัพสาว

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ปืนเลเซอร์ในมือผมลั่นใส่สมุดโน้ตของคุณ ก็ช่วยขยับที่ว่างให้ผมนั่งข้างๆ หน่อยจะเป็นพระคุณอย่างสูงครับ” เสียงทุ้มต่ำของผมดังก้องในหอประชุมใหญ่ที่คราคร่ำไปด้วยนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง ผมจงใจเน้นคำว่า ‘ปืนเลเซอร์’ ให้เบาที่สุดจนมีเพียงแค่หญิงสาวผู้เย็นชาตรงหน้าเท่านั้นที่ได้ยิน เซร่าเงยหน้าขึ้นจากตำราวิศวกรรมจักรกลขั้นสูง ดวงตาสีเหล็กกล้าคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้แสดงท่าทีหวั่นไหวตามที่ผมคาดการณ์ไว้ในฐานะแม่ทัพในอนาคตที่เธอเคยเป็น เธอเพียงแค่ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเก้าอี้ข้างตัวเบาๆ ด้วยท่าทางที่เหมือนกำลังปัดรังควานแมลง “ที่นั่งตรงนี้มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของคนนั้นก็คือความเงียบ... กรุณาอย่าทำให้มันสกปรกด้วยเสียงพูดของคุณเลย” น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามที่แทรกซึมไปถึงกระดูก ผมยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ถือสา นี่สิคือเสน่ห์ของ ‘ว่าที่เมียเก็บ’ ในอนาคตที่ระบบบ้าๆ นี่มอบหมายภารกิจมาให้ ผมเลือกที่จะไม่สนคำปฏิเสธ หย่อนตัวลงนั่งข้างเธอโดยไม่รอคำอนุญาต กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และกลิ่นกระดาษเก่าลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยในวันที่โลกยังไม่ล่มสลาย ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในหัวของผม [แจ้งเตือนภารกิจ: จีบแม่ทัพสาว (ระดับความยาก: SSS)] [รายละเอียด: ทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจของ ‘เซร่า’ ด้วยการสร้างสถานการณ์ให้เธอต้องหันมามองคุณในฐานะ ‘ตัวอันตราย’ มากกว่า ‘ขยะสังคม’] [รางวัล: แต้มทักษะ 500 แต้ม + ปลดล็อกความสามารถ ‘การวิเคราะห์จุดอ่อนศัตรู’] [บทลงโทษ: หากล้มเหลว ความทรงจำเกี่ยวกับตัวคุณจะถูกลบออกจากสมองของเธอตลอดกาล] ผมแค่นหัวเราะในใจ... โหดร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้า ‘ระบบ’ ตัวดี “คุณอ่านหน้า 142 ผิดไปนิดนะครับ” ผมพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่อาจารย์กำลังเริ่มบรรยายเนื้อหาเรื่องกลศาสตร์ควอนตัมบนเวที “สมการของแลนซ์ไม่ใช่ตัวแปรอิสระ แต่มันคือผลลัพธ์ของแรงดึงดูดระดับไมโคร ถ้าคุณแทนค่าแบบนั้น ผลลัพธ์สุดท้ายจะระเบิดคามือคุณแน่นอน” เซร่าชะงัก ปากกาในมือหยุดกึก เธอไม่หันมามองผม แต่ไหล่ที่เกร็งแน่นของเธอบอกชัดว่าคำพูดของผมกระทบความมั่นใจของเธอเข้าอย่างจัง “อย่ามาทำเป็นอวดรู้ในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ คุณก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่พยายามจะเรียกร้องความสนใจ” “ถ้าผมขี้แพ้ แล้วคุณล่ะ? อัจฉริยะที่กำลังจะทำห้องแล็บพังเพราะคำนวณเลขทศนิยมตำแหน่งที่หกพลาด?” ผมกระซิบใกล้หูเธอจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากผิวหนังของเธอ “ลองกดคำนวณใหม่ดูสิ... แล้วคุณจะเห็นว่าผมไม่ได้ขู่” เซร่ากัดริมฝีปากแน่น เธอพิมพ์คำสั่งลงในแท็บเล็ตส่วนตัวอย่างรวดเร็ว วินาทีที่ตัวเลขปรากฏบนหน้าจอ แววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเธอก็เปลี่ยนเป็นความสับสนชั่วขณะ นั่นคือช่องโหว่... ช่องโหว่ที่ผมจะใช้แทรกซึมเข้าไป “คุณเป็นใครกันแน่?” เธอหันมามองผมตรงๆ คราวนี้แววตาของเธอไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่มีความระแวงปนความอยากรู้อยากเห็นที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ “ผมก็แค่คนที่บังเอิญเห็นอนาคตที่คุณกำลังจะสร้างขึ้น... และตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยให้มันพังทลายลงด้วยมือของคุณเอง” บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่ออาจารย์บนเวทีเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับสมการตัวเดียวกันนั้นขึ้นมากลางห้อง นักศึกษาทุกคนต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าตอบเพราะนี่คือทฤษฎีระดับสูงที่เกินหลักสูตรไปไกล “คิน... นายคงไม่อยากจะบอกว่านายทำได้หรอกใช่ไหม?” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการท้าทาย ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่ามกลางสายตาของคนทั้งห้องที่จับจ้องมาเป็นจุดเดียว ผมหันไปมองเซร่าที่ดูเหมือนจะกำลังรอคอยคำตอบจากผมด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูเธออีกครั้งก่อนจะก้าวออกไปที่หน้าห้อง “จับตาดูให้ดีนะครับ... นี่คือบทเรียนแรกที่คุณต้องเรียนรู้ ว่าทำไมคุณถึงต้องการผม” ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวพ้นแถวที่นั่ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากประตูด้านหลังหอประชุม พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบหน่วยตรวจสอบวินัยที่เดินตรงดิ่งมาทางผม คนที่เดินนำหน้าสุดคือ ‘เอเดรียน’ อดีตคู่ปรับสมัยที่ผมยังเป็นทหารชั้นผู้น้อย เขาชี้กระบองไฟฟ้ามาที่หน้าผมด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแบบผู้ชนะ “คิน... นายหนีมาไกลพอแล้ว ถึงเวลาต้องกลับไปชดใช้ความผิดฐานขโมยรหัสผ่านลับของกองทัพเสียที” เซร่าเบิกตากว้าง ความระแวงในแววตาเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงเมื่อเห็นหมายจับจากกองทัพที่ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์กลางห้อง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่คับขันและน่าตื่นเต้นไปพร้อมกับผมในบทนี้ครับ