พลังที่ตื่นขึ้น

เสียงโลหะบิดตัวกรอบแกรบดังสนั่นก้องห้องทดลองร้าง แรงกดดันควอนตัมระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น คินหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสภาพผ่านหน้าต่างกระจกนิรภัยที่ตอนนี้เริ่มมีรอยร้าวเป็นทางยาว ข้อมูลตัวเลขและกราฟฟังก์ชันการซิงโครไนซ์บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพุ่งทะยานผ่านขีดจำกัดสีแดงไปอย่างรวดเร็วราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "อัตราการเชื่อมต่อเกินเกณฑ์มาตรฐานแปดร้อยเปอร์เซ็นต์... เป็นไปไม่ได้" เสียงระบบเตือนภัยอัตโนมัติของศูนย์วิจัยดังขึ้นด้วยโทนเสียงขาดๆ หายๆ ราวกับเครื่องจักรกลกำลังหวาดกลัวต่อบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เบื้องหน้า ภายในห้องกัก B-07 เซร่ากำลังคุกเข่าลงกับพื้นซีเมนต์ เยื่อหุ้มพลังงานสีครามเข้มข้นห่อหุ้มร่างเพรียวบางของเธอไว้ราวกับเกราะอัคนีอวกาศ ดวงตาสีรัตติกาลที่เคยเย็นชาและว่างเปล่า บัดนี้สะท้อนประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบจนมองไม่เห็นนัยน์ตาเดิม เส้นผมสีดำสนิทลอยล่องทวนแรงโน้มถ่วงราวกับอยู่ในสุญญากาศ ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปทุกทิศทุกทาง กดทับสติสัมปชัญญะของสิ่งมีชีวิตในรัศมีร้อยเมตรให้แทบหยุดหายใจ คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือขวากระชับปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในซองข้างเอวแน่น แม้สมองส่วนลึกจะประเมินสถานการณ์ว่านี่คือความเสี่ยงระดับวิกฤต แต่ริมฝีปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นบางเบา—รอยยิ้มของอดีตทหารผ่านศึกผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนจนชินชากับความตาย "ดูเหมือนว่าการคาดการณ์ของฉันจะคลาดเคลื่อนไปหน่อยนะ..." คินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางกวาดตามองค่าพลังงานที่กระโดดขึ้นอย่างไร้เหตุผลทางฟิสิกส์ "เธอไม่ได้แค่ดึงพลังงานจากแกนกลางมาใช้... แต่เธอกำลังเขียนกฎเกณฑ์ฟิสิกส์ขึ้นมาใหม่ด้วยตัวคนเดียวต่างหาก" ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว สถานการณ์ไม่ได้ตึงเครียดเช่นนี้ พวกเขาเพิ่งค้นพบห้องทดลองลับใต้ดินยุคก่อนสงครามจักรกล ซึ่งซ่อนระบบฐานข้อมูลควอนตัมที่สามารถแก้ไขจุดบกพร่องในประวัติศาสตร์ได้ แต่ทหารรับจ้างจากองค์กรเงาได้ตามแกะรอยมาติดๆ และเลือกใช้วิธีระเบิดทำลายล้างเพื่อปิดปาก เซร่าซึ่งถูกต้อนจนมุมจึงตัดสินใจเชื่อมต่อระบบประสาทเข้ากับแกนกลางพลังงานโดยตรง เพื่อยื้อเวลาให้คินหาทางหนีทีไล่ ทว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นี้ เกินกว่าคำว่า "ยื้อเวลา" ไปไกลโขแล้ว *เปรี้ยง!* เสาเหล็กกล้าคาร์บอนหนาครึ่งเมตรด้านหลังเซร่าหักงอผิดรูปราวกับถูกบีบด้วยมือยักษ์ที่มองไม่เห็น แรงดันอากาศที่สะสมตัวระเบิดออกเป็นวงกว้าง กระจกนิรภัยหนาเตอะแตกละเอียดเป็นผุยผง เศษคมกระจกพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของคินจนเกิดรอยแผลถลอกเล็กน้อย แต่เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างของเด็กสาวผู้เป็นทั้งพันธมิตรและเป้าหมายในอนาคต เซร่าค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวที่เธอก้าวผ่านพื้นคอนกรีตกลับทิ้งรอยเท้าที่เป็นรอยไหม้ลึกรูปวงกลมไว้ราวกับความร้อนมหาศาลกำลังแผดเผาทุกสิ่งที่สัมผัส เสียงเครื่องจักรในตัวเธอส่งเสียงหึ่งต่ำๆ ประสานกับเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอแต่น่ากลัว "คิน..." เสียงของเซร่าดังลอดริมฝีปากที่เม้มแน่น น้ำเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเด็กสาวมัธยมปลายผู้โดดเดี่ยวอีกต่อไป แต่มันคือเสียงสะท้อนจากห้วงลึกของหุ่นยนต์รบระดับจักรพรรดิ ผู้เคยสั่งการกองยานนับล้านลำในเส้นเวลาเดิม "พวกมัน... สมควรตาย" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามโครงสร้างเหล็ก คินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ห้องกระจกที่พังทลายทีละก้าวอย่างระมัดระวัง เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สติของเซร่าถูกกลืนกินโดยระบบ AI โบราณที่ฝังอยู่ในยีนของเธอ เธอกจะกลายเป็นอาวุธทำลายล้างที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ และนั่นจะทำให้เป้าหมายที่เขาอุตส่าห์ย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไข... พังทลายลงในพริบตา "เซร่า ตั้งสติไว้!" คินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของพลังงานควอนตัม น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังไร้ซึ่งความขี้เล่น "มองหน้าฉัน! เธอยังเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เครื่องมือสงคราม จำสัญญาที่เราให้ไว้บนดาดฟ้าตึกเรียนนั้นไม่ได้หรือไง!" ร่างที่กำลังเรืองแสงสะดุดกะทันหัน เปลวเพลิงควอนตัมรอบตัวเซร่ากระพริบไหวราวกับสัญญาณไฟใกล้หมดถ่าน ดวงตาสีฟ้าเจิดจ้าคู่นั้นก้มลงมองมือของตัวเองที่สั่นเทรา ร่องรอยความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกทดลองและถูกใช้เป็นเครื่องมือในอนาคตหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเธอราวกับกระแสน้ำวน *“ฉันไม่ใช่... เครื่องจักร...”* เซร่าพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยดน้ำใสๆ ไหลออกจากหางตา แต่ทว่ามันกลับระเหยกลายเป็นไอระดับพลาสมาทันทีที่สัมผัสกับเกราะพลังงานรอบตัวเธอ "ถูกต้อง... เธอคือเซร่า มนุษย์คนหนึ่ง ที่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง" คินยื่นมือขวาออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ โดยไม่ถืออาวุธ เพื่อแสดงความจริงใจขั้นสุด แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอบัดนี้จะเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พร้อมจะเผาร่างของเขาให้เป็นจุลในเสี้ยววินาทีก็ตาม "ส่งมือมาให้ฉัน... เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกัน" ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของทั้งสองจะสัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดทั่วทั้งฐานทัพก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางโถงทางเดินด้านนอก *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสลับกับความมืดมิดสาดส่องเข้ามาในห้องทดลอง เงาร่างนับสิบค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่นล่าสุดที่เล็งตรงมายังพวกเขาทั้งสองคน หัวหน้าหน่วยจู่โจมขององค์กรเงายกยิ้มเยาะผ่านหน้ากากกันแก๊สพิษ ก่อนจะลั่นวาจาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "จับกุมเป้าหมายทั้งสอง... ถ้าขัดขืน ยิงทิ้งได้ทันที!" คินชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ปืนพกในมือถูกยกขึ้นเล็งตอบโต้โดยไม่ลังเล สมองของเขาคำนวณวิถีกระสุนและอัตราการรอดชีวิตในเสี้ยววินาที แต่ทว่า ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพ้นปากกระบอกปืนของฝ่ายศัตรู เซร่าก็หันขวับไปมองกลุ่มทหารเหล่านั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความลังเลเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว และรอยยิ้มมุมปากที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก ซึ่งเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับ "แม่ทัพจักรกล" ในประวัติศาสตร์ที่คินเคยเผชิญหน้ามาแล้วในสงครามวันสิ้นโลก "พวกแก... กล้าดียังไงมารบกวนเวลาของเรา" เซร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่าเกรงขาม และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอระบบโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับ SSS ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าคินอย่างกะทันหันโดยไม่มีใครสั่งการ: **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุก "โปรโตคอลราชันย์จักรกล" สมบูรณ์ 100%]** **[คำเตือน: ขีดจำกัดทางกายภาพของโฮสต์ถูกรีเซ็ต ตัวตนดั้งเดิมถูกแทนที่ด้วย "เจตจำนงแห่งอัลפא"]** ดวงตาสีฟ้าของเซร่าส่องประกายสว่างวาบจนกลายเป็นสีทองบริสุทธิ์... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ควอนตัมคอร์" มาโดยตลอดครับ