ความลับที่ถูกเปิดเผย

เสียงกระหึ่มต่ำ ๆ ของระบบประมวลผลควอนตัมดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคิน ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ถูกล่ามโซ่ไว้ในห้องใต้ดิน แสงสีฟ้าอมม่วงที่สะท้อนจากหน้าจอโฮโลแกรมส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจาง ๆ ของชายหนุ่ม นัยน์ตาคู่คมจดจ้องไปยังชุดคำสั่งบรรทัดสุดท้ายที่เพิ่งถูกถอดรหัสออกมาได้สด ๆ ร้อน ๆ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘บุคคลที่สาม’...] [รหัสยืนยันตัวตนตรงกับฐานข้อมูลของ... ‘คุณแม่ของเซร่า’ ที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน!] นิ้วเรียวยาวของคินหยุดชะงักกลางอากาศ ในโลกอนาคตที่เขาจากมา... การตายของ ดร.เอเลน่า มารดาผู้ให้กำเนิดเซร่า และเป็นมันสมองเบื้องหลังโครงการสร้างแม่ทัพจักรกล "วัลคีรี" คือหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจนด้วยคราบน้ำเลือดและเพลิงสงคราม ไม่มีทางที่บุคคลซึ่งหัวใจหยุดเต้นไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน จะสามารถส่งสัญญาณเข้าสู่เครือข่ายควอนตัมระดับสูงของระบบสุ่มย้อนเวลาที่เขาครอบครองอยู่ได้ เว้นเสียแต่ว่า... มีใครบางคนกำลังเล่นตลกกับความเป็นจริง หรือไม่ก็... ประวัติศาสตร์ที่เขารู้จักถูกบิดเบือนมาตั้งแต่ต้น "น่าสนใจเสียจริง..." คินพึมพำกับตัวเองเบา ๆ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่ฉาบด้วยความระแวดระวัง เขากดปิดหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนั้นลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของห้องปฏิบัติการจะส่งเสียงร้องเตือนภัย เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เร่งรีบดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น เซร่าในชุดนักเรียนทุนยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเดินทางมาอย่างเร่งรีบ ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ แว่นตาไร้กรอบของเธอบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาสتาร์ไลท์สีเงินคู่สวยนั้นกลับเปล่งประกายด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา "นาย... กำลังทำอะไรอยู่?" เซร่าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย เธอปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงทิ้งเศษ1เสี้ยวของโค้ดสีเขียวจาง ๆ ไว้เบื้องหลัง คินหันกลับมาอย่างแนบเนียน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พรางซ่อนร่องรอยของข้อมูลเมื่อครู่ไว้ในส่วนลึกสุดของหน่วยความจำสำรอง "ผมก็แค่ตรวจสอบระบบระบายความร้อนของอุปกรณ์เสริม... คุณก็รู้ว่าเจ้านี่มันกินไฟมากแค่ไหนในช่วงที่อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย" เซร่าหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด เธอเดินตรงเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายเฉพาะตัวของหนังสือเก่าและสารเคมีอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก "โกหก... ฉันได้ยินเสียงสัญญาณเตือนความถี่ต่ำ มันไม่ใช่เสียงของอุปกรณ์ระบายความร้อน คิน นายกำลังซ่อนอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ 'ระบบ' ของนายใช่มั้ย?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบา ๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ คินมองหญิงสาวตรงหน้า—อดีตแม่ทัพจักรกลผู้ไร้ความปรานีที่ในตอนนี้เป็นเพียงเด็กสาวอัจฉริยะผู้โดดเดี่ยว เขารู้ดีว่าหากเปิดเผยเรื่องนี้ออกไปตอนนี้ เซร่าอาจสติแตกและทำลายทุกอย่างที่พวกเขาเพิ่งร่วมมือกันสร้างขึ้นมา แต่ในขณะเดียวกัน การโกหกคนฉลาดอย่างเซร่าก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "ถ้าผมบอกว่า... สิ่งที่ผมกำลังค้นพบมันเกี่ยวข้องกับแม่ของคุณล่ะ?" คินตัดสินใจทิ้งไพ่ตายลงบนโต๊ะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง ไร้ซึ่งความขี้เล่นเช่นเคย เซร่าชะงักกึก ร่างเพรียวบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน แว่นตาของเธอเลื่อนหลุดจากสันจมูกเล็กน้อยแต่เธอไม่มีแก่ใจจะสนใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนโกรธกริ้ว "นาย... พูดว่าอะไรนะ?" เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา สั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่คินไม่เคยเห็นมาก่อน "แม่ของฉัน... เสียชีวิตไปในเหตุการณ์ระเบิดที่ศูนย์วิจัยลับเมื่อสิบปีก่อน ศพของท่าน... ศพของท่านถูกเผาทำลายไปหมดแล้ว! นายเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นแบบนี้ไม่ได้นะ คิน!" "ผมไม่เคยเอาเรื่องความเป็นความตายมาล้อเล่น เซร่า" คินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด เว้นระยะห่างที่พอดีเพื่อให้เกียรติ แต่ก็ใกล้พอที่จะรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากความเครียดของเธอ "ลองดูนี่สิ..." เขายื่นแท็บเล็ตส่วนตัวที่ดึงข้อมูลเฉพาะกิจออกมาให้เธอดูกลุ่มรหัสลับชุดหนึ่ง บนหน้าจอแสดงลายเซ็นดิจิทัลระดับสูงที่เข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมโบราณ ซึ่งมีเพียงนักวิทยาศาสตร์ระดับหัวกะทิของโปรジェクトวัลคีรีเท่านั้นที่ใช้งาน และที่สำคัญที่สุด... มันคือลายมือโค้ดส่วนตัวของ ดร.เอเลน่า ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจนไม่สามารถปลอมแปลงได้ เซร่าคว้าแท็บเล็ตไปถือด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตากวาดมองชุดข้อมูลนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด สีหน้าเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัว และในที่สุดก็หยุดนิ่งที่ความสับสนขั้นสุด "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้..." เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด "รหัสนี้ถูกฝังไว้ในซอร์саโค้ดรุ่นแรกสุดตอนที่ฉันอายุเจ็ดขวบ... แม่บอกฉันว่ามีแค่เราสองคนเท่านั้นที่รู้... ทำไม... ทำไมมันถึงไปปรากฏอยู่ในระบบของนายได้ล่ะ คิน!?" "เพราะว่าระบบที่เลือกผมย้อนเวลากลับมา... ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยบังเอิญ" คินตอบเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "และต้นกำเนิดของเทคโนโลยีควอนตัมที่คุณแม่ของคุณคิดค้นขึ้นเมื่อสิบปีก่อน มันมี 'บางอย่าง' เชื่อมโยงกับแกนกลางของระบบที่ผมถือครองอยู่โดยตรง" ก่อนที่เซร่าจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเตือนจากระบบภายในสมองของคินก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับ SSS ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งระบบประสาท [ตรวจพบการพยายามเจาะระบบจากภายนอก...] [เป้าหมาย: ดึงข้อมูลความทรงจำของโฮสต์...] [คำเตือน: ต้นทางสัญญาณอยู่ห่างจากจุดที่ท่านยืนอยู่... ไม่ถึงสามร้อยเมตร!] คินเบิกตากว้าง เขาคว้าแขนของเซร่าแล้วดึงเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่หน้าต่างโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานและดับวูบลงในพริบตา ความมืดสนิทเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสองท่ามกลางความเงียบอันน่าสะพรึงกลัว "หมอบลง!" คินกระซิบเสียงต่ำข้างหูเธอ พร้อมกับชักอาวุธพลังงานพลาสม่าออกจากซองพกข้างเอวอย่างรวดเร็ว ทว่า... ก่อนที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะของห้องปฏิบัติการก็ถูกกรีดขาดออกจากกันด้วยลำแสงความร้อนสูง เศษโลหะหลอมละลายหยดลงบนพื้นส่งเสียงดังฉ่า ควันจาง ๆ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างเชื่องช้า ในมือข้างหนึ่งถืออุปกรณ์แฮกเกอร์รุ่นทดลองที่ส่งเสียงร้องเตือนเป็นจังหวะ และในวินาทีที่แสงไฟฉุกเฉินกะพริบส่องกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน หัวใจของคินก็แทบจะหยุดเต้น นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำจากภาพถ่ายในแฟ้มประวัติศาสตร์ที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... คิน" เสียงหวานกังวานแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากของหญิงสาววัยกลางคนผู้มีดวงตาสتาร์ไลท์สีเงินเช่นเดียวกับเซร่าไม่มีผิดเพี้ยน "และลูกสาวตัวน้อยของฉัน... เติบโตขึ้นมากเลยสินะ" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของควอนตัมคอร์มาโดยตลอดนะครับ