เซร่าเริ่มหวั่นไหว

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอก บรรยากาศภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ กลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ เบื้องหลังบานประตูเหล็กกล้าหนาเตอะที่เพิ่งถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล คือเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ภายใต้หมวกฮู้ดและม่านพลังงานควอนตัมบิดเบือนภาพ แต่วินาทีที่ระบบสส่งเสียงแจ้งเตือนเต้นเร่าในห้วงความคิดของคิน มันไม่ใช่แค่คำเตือนระดับโอเมก้าธรรมดา แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยสีเลือดที่ประกาศชัดเจนว่า สิ่งที่อยู่นอกเหนือกฎฟิสิกส์กำลังก้าวเข้ามาในมิติเวลาปัจจุบันแล้ว "ถอยไป เซร่า" คินเอ่ยเสียงต่ำ ก้าวเท้าสลับไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าแขนเรียวของเด็กสาวดึงให้หลบมาอยู่ด้านหลัง ร่างกายของอดีตทหารผ่านศึกตึงเกร็งทุกมัดกล้ามเนื้อ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยถึงอันตรายระดับวิกฤต มือขวาของเขาตบลงที่ข้างลำตัวเพื่อเรียกใช้งาน ‘เกราะนาโนพลัส’ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้า แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่กองกำลังทหารรับจ้างจากองค์การนิรันดร์ หรือเครื่องจักรสังหารรุ่นล่าสุดจากอนาคตที่เขาคาดคิด ร่างในชุดคลุมสีดำค่อยๆ ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูเข้ามา แสงไฟนีออนกะพริบวูบวาบสาดส่องกระทบกับขอบโลหะสีเงินยวงที่โผล่พ้นชายผ้า คลื่นความถี่ประหลาดแผ่ขยายออกมารบกวนระบบอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดในห้องจนหน้าจอโฮโลแกรมกระพริบเป็นเส้นตรง ก่อนที่ร่างนั้นจะเปิดหมวกฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งที่เป็นมนุษย์ และอีกครึ่งหนึ่งเป็นโครงสร้างชีวกลศาสตร์ (Cyborg) ที่ส่องแสงสีฟ้าคราม "ไม่พบ... ฐานข้อมูลเป้าหมาย... คิน... เจ้าหนูนักคำนวณแห่งเส้นเวลาที่สอง" เสียงนั้นแหบพร่า สังเคราะห์จากกล่องเสียงจักรกลที่เสียหาย แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้ลมหายใจสะดุด เซร่าที่ถูกดึงมาหลบอยู่ด้านหลังเบิกตากว้าง แม้เธอจะเป็นอัจฉริยะด้านการทหารและเทคโนโลยีที่ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น แต่ภาพของสิ่งมีชีวิตครึ่งจักรกลที่ยืนอยู่ตรงหน้าและการคำนวณทางควอนตัมที่หลุดลอดออกมาจากเรดาร์ส่วนตัว ทำให้มือเล็กๆ ของเธอสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว เธอไม่เคยเห็นเทคโนโลยีระดับนี้มาก่อนในยุคปัจจุบัน มันล้ำหน้ากว่าสถาบันวิจัยที่เธออยู่ไปเป็นศตวรรษ "แกเป็นใคร และตามรอยฉันมาได้ยังไง" คินถามเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจจุดอ่อนของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลความน่าจะเป็นนับพันรูปแบบในเสี้ยววินาที "ผู้… พิทักษ์… แห่งสมดุล..." ร่างนั้นยกมือขึ้น แสงสีฟ้าจากฝ่ามือฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดจิ๋วที่แสดงเส้นเวลาที่บิดเบี้ยว และจุดศูนย์กลางของความปั่นป่วนนั้น... พุ่งเป้ามาที่ตัวของคินเอง "การใช้ ‘ระบบสุ่มย้อนเวลา’ ฝ่าฝืนกฎแห่งเหตุและผล… โทษคือการลบตัวตนออกจากสารบบควอนตัม" สิ้นเสียงประกาศิต คลื่นกระแทกโซนิคก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างปริศนากระแทกเข้าใส่ผนังห้องจนร้าวระแหง แรงดันอากาศมหาศาลซัดสาดจนข้าวของภายในห้องกระจัดกระจาย "ระวัง!" คินตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าโอบร่างของเซร่าแล้วกระโหลกหลบไปด้านข้างอย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้พวกเขากลิ้งไปกระแทกกับโต๊ะทำงาน เสียงโลหะหักโค่นดังสนั่นหวั่นไหว เศษกระจกและชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์โปรยปรายราวกับหิมะ เซร่าซบหน้าลงกับแผงอกที่กว้างและอบอุ่นของคินโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายเฉพาะตัวของดินปืนและเหงื่อจากการต่อสู้ผสมผสานกับความเด็ดเดี่ยวที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะเครื่องจักรของเธอ... กระตุกวูบอย่างรุนแรง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของอดีตแม่ทัพจักรกลผู้ไร้พ่าย—ในร่างของเด็กสาวนักเรียนทุนผู้โดดเดี่ยว—ที่มีใครสักคนเอาชีวิตของตัวเองมาขวางกั้นอันตรายไว้เบื้องหน้า โดยไม่ถามหาเหตุผล ไม่ลังเล และไม่สนใจว่าเธอจะเป็นตัวภาระหรือไม่ *ตึ้ง... ตึ้ง...* เสียงหัวใจของเซร่าเต้นรัวจนเธอเองยังตกใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ไม่เคยถูกโปรแกรมไว้ในฐานข้อมูลชีวิตของเธอเริ่มก่อตัวขึ้น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่น ทำให้ความหวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตจักรกลตรงหน้าเลือนหายไปชั่วขณะ "คิน... นาย..." เซร่าเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยเหงื่อและความมุ่งมั่น "อย่าเพิ่งพูดอะไรทั้งนั้น จับเสื้อฉันไว้ให้แน่น" คินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ใกล้ชิดทำให้พวงแก้มของเด็กสาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่สถานการณ์ตรงหน้าคือความเป็นความตาย แต่หัวใจของเธอกลับทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะเสียอย่างนั้น คินไม่ได้สังเกตความหวั่นไหวของเธอในเวลานี้ เพราะสายตาของเขาจับจ้องไปยัง ‘ผู้พิทักษ์แห่งสมดุล’ ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระบบแจ้งเตือนในหัวของคินส่งเสียงร้องเตือนดังลั่นห้อง [คำเตือน: พลังงานของเป้าหมายเกินขีดจำกัดความปลอดภัย 400%] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: ใช้ ‘แต้มสะสม’ ทั้งหมดเพื่อปลดล็อกสกิลลับชั่วคราว หรือทำการ ‘รีเซ็ตพื้นที่’ ย้อนเวลากลับไป 10 วินาที] คินกัดฟันกรอด เขามีแต้มสะสมเหลือเฟือ แต่การใช้มันตอนนี้หมายความว่าเขาต้องแลกมาด้วยภาระทางร่างกายที่หนักหน่วง เขาก้มมองเซร่าที่ยังคงซุกตัวอยู่ข้างกาย แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความหยิ่งทะนงหรือความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเชื่อใจ... และความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมชะตากรรม มุมมองที่เซร่ามีต่อคินเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กหนุ่มท่าทางกวนประสาทและลึกลับ กลายเป็นกำแพงเหล็กที่พร้อมจะปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ "เซร่า" คินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวเป็นครั้งแรก "เชื่อใจผมไหม?" เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวคู่นั้น ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ ช้าๆ แต่หนักแน่น "อืม... ฉันเชื่อใจนาย" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคิน เขาตวัดมือซ้ายขึ้นพร้อมกับกดปุ่มคำสั่งลับที่ข้อมือ ร่างกายของเขาส่งเสียงคำรามต่ำราวกับเครื่องยนต์เจ็ตที่กำลังเร่งรอบสูงสุด "งั้นก็... มาดูกันว่าผู้พิทักษ์บ้านี่ จะทนแรงหมัดของคนที่อยากปกป้องเมียเก็บได้สักกี่น้ำ!" คินดีดตัวพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกับแสงสีทองที่ระเบิดออกจากร่าง ทว่าในวินาทีที่หมัดของเขากำลังจะปะทะเข้ากับร่างของศัตรู เสียงระบบแจ้งเตือนปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาในหัว ตัดขาดทุกการเชื่อมต่อและหยุดเวลาทุกอย่างให้แข็งค้างลงทันที [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘บุคคลที่สาม’... รหัสยืนยันตัวตนตรงกับฐานข้อมูลของ... ‘คุณแม่ของเซร่า’ ที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน!] -------------------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครทุกท่านนะครับ