ระบบเตือนภัยระดับวิกฤต

"อย่าแม้แต่จะคิดขยับตัวครับ เซร่า" เสียงของผมแหบพร่าและสั่นไหวราวกับใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องแล็บร้างแห่งนี้ มันไม่ใช่กลิ่นเหล็กสนิมจากเครื่องจักร แต่มันคือกลิ่นสนิมเนื้อที่ไหลรินออกจากบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกของผมเอง เซร่าทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายผม มือที่สั่นเทาของเธอพยายามจะกดแผลที่ถูกแทงทะลุด้วยดาบพลังงานโมเลกุลแรงสูง ดวงตาของอัจฉริยะสาวที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็ง บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความตระหนกที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส "นายมันโง่... คิน! นายจะเอาตัวมารับทำไมในเมื่อนายรู้อยู่แล้วว่าเกราะนาโนของนายมันยังไม่สมบูรณ์!" เสียงของเธอไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความร้าวรานและความโกรธขึงที่พุ่งตรงมาที่ตัวเธอเอง ผมพยายามเค้นยิ้ม แม้ความเจ็บปวดจะทำให้ทุกเส้นประสาทในร่างกรีดร้อง "เพราะถ้าเป็นคุณที่โดน... แผนการที่ผมวางไว้ทั้งหมดก็คงล่มไม่เป็นท่า... จริงไหมครับ?" "หุบปากไปเลยนะ!" เซร่าตวาดทั้งน้ำตา มือที่พยายามห้ามเลือดเริ่มชุ่มโชกไปด้วยของเหลวอุ่นสีแดงฉาน "ระบบ! แจ้งสถานะสุขภาพของเขาเดี๋ยวนี้! ฉันสั่งให้แกรายงานสถานะของคิน!" [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าเกณฑ์วิกฤต เสียเลือดในระดับอันตราย อุปกรณ์ซ่อมแซมร่างกายในระบบตรวจพบความเสียหายระดับโครงสร้าง... ความล้มเหลวของอวัยวะภายในกำลังจะเกิดขึ้นในอีก 180 วินาที] เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาของระบบดังขึ้นภายในหัวของผม แต่มันกลับฟังดูไกลออกไปทุกที สายตาของผมเริ่มพร่าเลือน ภาพใบหน้าของเซร่าที่กำลังข่มอารมณ์แตกสลายเบื้องหน้าค่อยๆ กลายเป็นเงาดำมืด "คุณไม่ได้ถูกลิขิตมาให้ตายที่นี่..." ผมพึมพำขณะคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อนาคตของคุณ... คือการเป็นแม่ทัพ... ไม่ใช่การมานั่งร้องไห้ให้คนอย่างผม..." "ฉันไม่สนอนาคตอะไรนั่นทั้งนั้น!" เซร่ากดหน้าผากลงบนมือของผม "ถ้าไม่มีนาย... โลกที่ฉันต้องปกครองมันจะมีค่าอะไรกันล่ะ?" จังหวะนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมเมื่อแรงสั่นสะเทือนบางอย่างเล็ดลอดผ่านกำแพงห้องแล็บเข้ามา ระบบของผมที่เงียบไปชั่วขณะกลับมาทำงานอีกครั้งด้วยสัญญาณเตือนที่ดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก [สถานะวิกฤต: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับ SSS กำลังบีบอัดพื้นที่] [คำเตือน: ตัวตนจากมิติที่ 4 กำลังแทรกแซงความเป็นจริง] เซร่าชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ความเย็นยะเยือกที่ไหลเวียนผ่านผิวหนังทำให้เธอต้องหันไปมองประตูเหล็กกล้าที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการฉีกกระชากมิติเวลา "นั่นมัน... อะไรกัน?" เซร่าถามเสียงแผ่ว ความหวาดกลัวที่เธอไม่เคยมีมาก่อนเริ่มก่อตัวขึ้น ผมพยายามลุกขึ้นนั่ง แม้จะรู้ว่ามันเป็นการฝืนสังขารที่แทบไม่เหลือชิ้นดี สัญชาตญาณทหารผ่านศึกสั่งให้ผมเตรียมรับมือกับสิ่งที่เหนือกว่าขีดความสามารถของมนุษย์ทั่วไป ระบบสุ่มของผมเริ่มรวนเร แสงสีฟ้าหม่นกะพริบถี่ๆ เหมือนหลอดไฟที่ใกล้ขาด "ระบบ..." ผมกระซิบด้วยเสียงที่แทบจะไร้ลม "ส่งข้อมูลทั้งหมดเข้าสู่หน่วยความจำของเซร่า... เดี๋ยวนี้... นี่เป็นคำสั่งสุดท้ายของผม" [แจ้งเตือน: การโอนถ่ายข้อมูลระดับนี้จะทำให้ระบบของท่านสูญเสียความเสถียรอย่างถาวร ยืนยันคำสั่งหรือไม่?] "ยืนยัน" ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากความทรงจำและตรรกะทั้งหมดในระบบไหลผ่านเข้าสู่สมองของเซร่า เธอเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อในขณะที่ข้อมูลมหาศาลถาโถมเข้าใส่ เธอรับรู้ได้ถึงความลับของย้อนเวลา ความลับของตัวผม และความลับที่ว่า... ทุกย่างก้าวที่ผมทำมาตลอด คือการดึงเธอออกมาจากชะตากรรมที่ต้องกลายเป็นปีศาจจักรกล "ไม่... คิน! หยุดนะ! นายจะทำแบบนี้ไม่ได้!" เธอตะโกนก้อง แต่ผมทำได้เพียงส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงทุกขณะ ทันใดนั้น บานประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวก็ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่างในชุดคลุมสีเงินยวดยิ่งที่ไม่มีใบหน้าก้าวข้ามซากปรักหักพังเข้ามา มันไม่ได้ก้าวเดิน แต่มันขยับเคลื่อนที่เหมือนภาพที่ถูกกดข้ามเฟรม ความกดอากาศรอบตัวพุ่งสูงจนทุกอย่างในห้องแตกสลายเป็นผุยผง ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรา กลิ่นอายของมันไม่ได้มาจากโลกนี้ มันคือกลิ่นของจุดจบ "พบเป้าหมาย..." เสียงที่ดังมาจากทุกทิศทางฟังดูเหมือนเสียงของคนนับพันที่พูดพร้อมกัน เซร่าที่ได้รับข้อมูลมหาศาลช็อกค้างไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ร่างปริศนานั้นก็ยกมือขึ้น และในวินาทีที่แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง... ผมตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิต ผมกดใช้งาน 'ฟังก์ชันรีเซ็ตมิติ' ที่ผมเก็บซ่อนไว้เป็นไพ่ตายสุดท้าย แม้จะรู้ว่ามันอาจหมายถึงการลบตัวตนของผมออกไปจากประวัติศาสตร์หน้าไหนก็ตาม "เซร่า..." ผมคว้าคอเสื้อเธอไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่เฉียบขาดที่สุดเท่าที่จะทำได้ "จำไว้... อย่าเปลี่ยนตัวเอง... ไม่ว่าโลกจะพยายามบีบให้เธอเป็นอะไรก็ตาม" แสงสีขาวกลืนกินทุกอย่าง ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกดึงออกเป็นพันส่วนเข้าครอบงำ แต่ก่อนที่สติจะดับวูบไป ผมเห็นเงาหนึ่งที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นจากรอยแยกมิติที่เปิดออก... มันคือผมอีกคนหนึ่งในชุดเกราะที่สมบูรณ์แบบ แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก จ้องมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุด "เจอกันในจุดเริ่มต้น... เพื่อนเก่า" เงานั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือออกมา แต่ไม่ใช่เพื่อช่วย... แต่เพื่อฉกฉวยบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อของผมไป ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ควอนตัมคอร์" มาโดยตลอดครับ