การดูแลจากคุณแฟน(มโน)

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์เกรดทางการแพทย์คละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศเงียบงันภายในห้องพยาบาลสำนักงานใหญ่ คินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัวที่เกิดจากแรงกระแทกทางควอนตัมเมื่อช่วงบ่าย ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกหินผาทับไว้ แต่ความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นประหลาดจากสัมผัสบริเวณหัวไหล่ "อย่าขยับครับ ร่างกายของคุณเพิ่งผ่านขีดจำกัดการใช้งานนาโนแมชชีนมาหมาดๆ ถ้าไม่อยากให้เส้นใยประสาทฉีกขาดซ้ำสอง นอนนิ่งๆ จะดีกว่า" เสียงทุ้มหวานที่คุ้นเคยเอ่ยเตือนด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่แฝงความกังวลไว้อย่างแนบเนียน เซร่าในชุดเสื้อคลุมกาวน์สีขาวสะอาดตา ปรากฏกายอยู่ข้างเตียงพร้อมกับแผ่นชิปข้อมูลการแพทย์ในมือ ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยคู่นั้นกวาดมองตัวเลขสถิติชีพจรที่แสดงผลบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความเคร่งเครียด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม คินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้ความเจ็บจะแล่นแปลบขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับกล้ามเนื้อ "ผมไม่คิดเลยนะว่า อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบัน จะมารับหน้าที่เป็นพยาบาลจำเป็นให้กับทหารตกอับอย่างผมด้วยตัวเอง" เซร่าชะงักมือที่กำลังปรับค่าความดันโลหิตบนเครื่องมือ เธอหันมามองคด้วยหางตา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่พยายามรักษาฟอร์ม "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยครับ คิน ฉันแค่ผ่านมาตรวจเช็คความเสียหายของอุปกรณ์ชีวภาพในห้องนี้ แล้วบังเอิญเห็นคุณนอนเป็นผักอยู่พอดี... ในฐานะที่สถาบันต้องใช้นักศึกษาคนอื่นเป็นกรณีศึกษา ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาตายคาห้องพยาบาลจนสร้างภาระเอกสารให้ฉันก็เท่านั้น" คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิดทำให้คินอดอมยิ้มไม่ได้ เขาจ้องมองใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อจางๆ ตรงพวงแก้ม แม้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังบรรจงเปลี่ยนผ้าพันแผลบริเวณต้นแขนให้เขาอย่างเบามือ กลับสั่นระริกด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บปวดมากกว่าเดิม ห้องพยาบาลตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบปรับอากาศและเสียงชีพจรที่เต้นสม่ำเสมอ เซร่าวางขวดครีมสมานแผลลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหยิบสำลีชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตามกรอบหน้าและไรผมของเขาอย่างเงียบๆ การกระทำที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยของอดีตแม่ทัพจักรกลผู้ไร้ความปรานีในอนาคต ทำให้คินรู้สึกราวกับกำลังฝันไป... ฝันถึงโลกที่ความโหดร้ายถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยอันบริสุทธิ์ "นี่... เซร่า" คินเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "อะไรอีกครับ? เจ็บแผลตรงไหนเหรอ?" เธอรีบชะโงกหน้าเข้ามาใกล้โดยไม่ทันระวังตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงจนแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก คินเห็นประกายความตื่นตระหนกในดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะรีบผงะตัวถอยหลังกลับไปตั้งหลักแทบไม่ทัน "เปล่าครับ... แค่สงสัยว่า ถ้าวันหนึ่งผมไม่อยู่แล้ว ใครจะเป็นคนกวนประสาทคุณจนหัวเสียแบบนี้ล่ะครับ คุณแฟน(มโน)" คินจงใจหยอดคำพูดเย้าแหย่พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ถนัด เซร่าหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอคว้าแฟ้มประวัติกระแทกใส่หน้าอกของคินเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ! ใครเป็นแฟนคุณกัน! นอนพักไปเลยนะ ไม่ต้องพูดแล้ว!" แม้จะพูดจาตัดเยื่อใย แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอกลับซ่อนไว้ไม่มิด ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่นและผ่อนคลาย จู่ๆ แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยหลักของห้องพยาบาลก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้อง แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีส้มที่เด้งขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [คำเตือน: ตรวจพบการบุกรุกคลื่นควอนตัมแปลกปลอมระดับสูง] [รหัสสัญญาณ: [U-99] — ตัวตนที่ไม่ควรมีอยู่บนไทม์ไลน์นี้กำลังเข้าใกล้พิกัดของคุณในระยะ 50 เมตร] เซร่าหน้าถอดสี เธอหันขวับมามองหน้าคินด้วยความตกใจ ทว่าคินกลับหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจใบมีดโกน สัญชาตญาณนักรบของเขากลับมาตื่นตัวเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที ก่อนที่ทั้งสองจะได้ตั้งตัว ประตูห้องพยาบาลก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล แรงระเบิดอัดกระแทกจนฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ร่างเงาสوงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักอยู่บนใบหน้าคุ้นเคย—ใบหน้าที่คินจำได้ดีว่าเป็นของ "ตัวเอง" จากไทม์ไลน์ที่ถูกลบเลือนไปแล้ว! "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของวงจรเวลา... ตัวฉันในอดีต" เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบเอ่ยทักทายท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ควอนตัมคอร์" มาโดยตลอดครับ