การเผชิญหน้าในห้องควบคุม

"คุณกำลังเล่นกับสิ่งที่คุณไม่เข้าใจแม้แต่น้อย, ไอริส" เสียงทุ้มต่ำของเอเลียส วอล์คเกอร์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมหลัก แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมคายและเต็มไปด้วยรอยย่นแห่งความเหนื่อยล้าของเขา มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยในยามที่เขากดปุ่มรัวคำสั่งเพื่อล็อกรหัสผ่านชั้นที่สาม ป้องกันไม่ให้ระบบภายนอกเข้าถึงข้อมูลดิบที่เพิ่งถูกกู้คืนขึ้นมา ดร.ไอริส วานซ์ ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมระบบระบายอากาศ เธอไม่ได้ขยับตัวหนีแม้แต่น้อย ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสม The ระหว่างความผิดหวังและความเยือกเย็นอย่างมืออาชีพ ชุดสูททางการของทูตพิเศษแห่งสภาสหพันธ์ดูยับย่นเล็กน้อย เป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ถึงความตึงเครียดตลอดสิบสองชั่วโมงที่ผ่านมาในสถานีอวกาศวงโคจรแห่งนี้ "สิ่งที่คุณเรียกว่า 'ความไม่เข้าใจ' วอล์คเกอร์, มันคือระเบียบปฏิบัติที่ค้ำจุนให้ประชากรหลายพันล้านคนบนดาวเคราะห์เบื้องล่างยังมีลมหายใจ" ไอริสเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยสารพิษ "ถ้าความจริงที่คุณพยายามขุดคุ้ยมันทำให้โครงสร้างอำนาจทั้งหมดพังทลายลงมา คุณคิดว่าใครจะเป็นคนแรกที่ต้องรับศพของคนที่ตายจากความโกลาหลนั้น? คุณ... หรือฉัน?" "ผมไม่สนใจการเมืองสกปรกของพวกคุณ" เอเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาของเขาหรี่ลงเมื่อจ้องมองไปยังข้อมูลการใช้งานพลังงานที่ผิดปกติ ซึ่งเชื่อมโยงโดยตรงกับเงาร่างที่เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาเมื่อครู่ "สิ่งที่ผมสนใจคือความจริงเบื้องหลังระบบระบายความร้อนที่ถูกบิดเบือน... และไอ้คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนคนนั้นต่างหาก" เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ ออกจากหน้าจอหลักเพื่อเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของโอโซนและน้ำมันเครื่องจากเสื้อผ้าของวิศวกรปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของทูตสาว มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย ทั้งในแง่ของอุดมการณ์ที่หักล้างกัน และแรงดึงดูดประหลาดที่พวกเขาทั้งคู่พยายามปฏิเสธมาตลอด "คุณรู้เรื่องการกลับมาของเขา... ใช่ไหม, ไอริส?" เอเลียสกระซถาม เสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบของลมหายใจ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบ "คุณรู้ว่าดร.มาร์ค 2.0 ไม่ใช่ระบบอัตโนมัติอย่างที่พวกคุณรายงานเบื้องบน" ไอริสเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาของเธอไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ซึ่งเป็นความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่รอดพ้นสายตาไม่ได้สำหรับคนช่างสังเกตอย่างเอเลียส เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาท่าทีของตัวแทนสภา "โลกไม่ได้มีขาวกับดำ, เอเลียส... มีแต่พื้นที่สีเทาที่เราต้องยอมแปดเปื้อนเพื่อให้มันเดินหน้าต่อไปได้" เธอกล่าวพร้อมกับก้าวประชิดตัวเขากลับบ้าง ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิศวกรหนุ่ม "ถ้าคุณเปิดเผยไฟล์นั้น สถานีนี้จะถูกกวาดล้างด้วยระบบทำลายตัวเองภายในสามชั่วโมง ชีวิตของลูกเรือทั้งหมด... จะกลายเป็นราคาที่คุณต้องจ่ายให้กับความดื้อรั้นของคุณเอง" "ผมเคยทำคนตายมาแล้วครั้งหนึ่ง, ไอริส" เอเลียสพูดแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจนน่าขนลุก รอยแผลเป็นที่มุมปากของเขาขยับเล็กน้อยยามที่เขาเอ่ยถึงตราบาปในอดีต "ความรู้สึกผิดจากการมีชีวิตอยู่ขณะที่คนอื่นต้องตาย... ผมชำระหนี้มันหมดไปตั้งแต่วันที่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว เพราะฉะนั้น อย่าเอาคำขู่เรื่องความตายมาใช้กับผม" บรรยากาศในห้องควบคุมดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง ทว่าในขณะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากความมืดของทางเดินด้านหลังห้องควบคุม *กริ๊ก... กริ๊ก... เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะ* ทั้งเอเลียสและไอริสชะงัก ร่างกายของพวกเขาทั้งคู่เกร็งโดยสัญชาตญาณ มือของเอเลียสเอื้อมไปแตะด้ามประแจเหล็กพกพาที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างเงียบเชียบ ขณะที่ไอริสชักปืนพกพลังงานขนาดเล็กออกจากซองใต้สูทอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนหันตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวผ่านม่านแสงไฟฉุกเฉินสีแดง ออกมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาอย่างชัดเจน ใบหน้าของชายคนนั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากแรงระเบิดเมื่อห้าปีก่อน ดวงตาข้างหนึ่งเป็นกระจกตาเทียมสีเงินสะท้อนแสงไฟกระพริบ เขายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เอเลียสจำได้แม่นยำยิ่งกว่าเงาของตัวเอง "ไม่ต้องตกใจไปขนาดนั้นหรอกครับ... คุณวอร์คเกอร์, และคุณวานซ์" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ชายคนนั้นโยนแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทลงบนโต๊ะควบคุมตรงหน้าพวกเขา "เพราะความจริงที่พวกคุณกำลังแย่งกันปกปิดและเปิด The... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" ดวงตาของดร.ไอริสเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเธอก้มลงมองแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้น และพบสัญลักษณ์ตราประทับลับสุดยอดของสภาสหพันธ์ที่ถูกสลักไว้บนตัวโลหะ—ตราประทับเดียวกับที่ควรจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับหลุมศพของชายตรงหน้าเมื่อครึ่งทศวรรษก่อนหน้านี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของห้วงอวกาศด้วยกันนะครับ