ความโกรธใต้ผืนฟ้าจำลอง

เสียงหอบหายใจแผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศแรงดันสูง คือสรรพเสียงเดียวที่เหลืออยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของทูตพิเศษ แสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานโค้งทาบทับลงบนร่างของทั้งสอง ขับเน้นบรรยากาศที่อึมครึมราวกับพายุกำลังก่อตัวขึ้นในสุญญากาศ ดวงตาของดร.ไอริส วานซ์ เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเธอก้มลงมองแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้น และพบสัญลักษณ์ตราประทับลับสุดยอดของสภาสหพันธ์ที่ถูกสลักไว้บนตัวโลหะ—ตราประทับเดียวกับที่ควรจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับหลุมศพของชายตรงหน้าเมื่อครึ่งทศวรรษก่อนหน้านี้ "คุณ..." เสียงของไอริสขาดห้วงไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเอเลียส วอล์คเกอร์ วิศวกรหนุ่มไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายังคงยืนพิงแผงควบคุมระบบหล่อเย็นด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นราวกับหินผา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอในระยะประชิด ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความรู้สึกผิดบาปหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งและคำตอบที่ทรงพลังกว่าคำแก้ตัวใดๆ "แปลกใจมากหรือครับ, ดร.วานซ์" เอเลียสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "ระเบียบราชการมักมีช่องโหว่เสมอสำหรับคนที่รู้วิธีเดินหลบมุมกล้อง และสภาสหพันธ์ก็ไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์อย่างที่รายงานประจำปีพยายามพ่นหมึกสีชมพูใส่หน้าประชาชนบนพื้นโลก" ไอริสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง นิ้วเรียวยาวที่ถือแฟลชไดรฟ์โลหะสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะถูกกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกวาดสายตาสำรวจใบหน้าของเอเลียสราวกับพยายามค้นหาว่านี่คือภาพลวงตาจากความเครียดสะสมบนสถานีอวกาศแห่งนี้หรือไม่ "คุณควรจะตายที่เซกเตอร์เจ็ด..." เสียงของเธอต่ำลง แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ฉัน... ฉันเป็นคนเซ็นเอกสารยืนยันอัตลักษณ์ศพที่ถูกบดอัดด้วยแรงดันสุญญากาศเมื่อห้าปีก่อน รายงานระบุชัดเจนว่าโครงสร้างกระดูกของคุณแหลกสลายจนไม่เหลือเค้าเดิมด้วยซ้ำ" "นั่นคือความงามของการจัดการข้อมูลครับ" เอเลียสผละตัวออกจากแผงควบคุม เดินช้าๆ เข้าหาโต๊ะทำงานที่ไอริสยืนอยู่ ฝีเท้าของเขาเงียบเชียบราวกับนักล่าในความมืด "ถ้าคุณต้องการให้ใครสักคนหายไปจากระบบ สิ่งที่คุณต้องทำไม่ใช่การกำจัดเขาให้พ้นทาง แต่เป็นการทำให้เบื้องบนเชื่อสนิทใจว่าเขากลายเป็นฝุ่นผงไปเรียบร้อยแล้ว คนตายไม่มีสิทธิ์ส่งเสียงร้องเรียน... และไม่มีใครใส่ใจจะตรวจสอบซากศพที่ไม่มีญาติมิตร" ไอริสถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงใหญ่ของเอเลียสเข้ามาประชิด แต่วิศวกรหนุ่มไม่ได้มีทีท่าจะคุกคาม เขาเพียงแค่หยุดยืนอยู่ห่างจากเธอในระยะที่สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของกันและกัน "คุณหลอกทุกคน..." ไอริสเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณยอมสละชื่อเสียง อุดมการณ์ และทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของสถานีอวกาศผุพังแห่งนี้ เพื่ออะไรกัน? เพื่อรอเวลามาล้างแค้นคนที่ฆ่าเพื่อนร่วมทีมของคุณอย่างนั้นหรือ?" "ความแค้นเป็นเรื่องสิ้นเปลืองพลังงานครับ, ดร.วานซ์" เอเลียสตอบกลับทันที น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเสียอีก "ผมไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อการแก้แค้นที่ไร้สาระ ผมอยู่ที่นี่เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดที่ระบบเฮงซวยของคุณพยายามปกปิดใต้พรม และแฟลชไดรฟ์ในมือคุณคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากของคนที่นั่งอยู่ในสภาเวลานี้" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด ไอริสรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งในอก ความขัดแย้งระหว่างหน้าที่ที่เธอต้องจงรักภักดีต่อองค์กร กับความจริงอันโหดร้ายที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า กำลังฉีกกระชากจิตสำนึกของเธอออกเป็นสองเสี่ยง เธอมองหน้าเอเลียส ชายผู้ซึ่งควรจะเป็นอดีต... ชายผู้ซึ่งเธอเคยไว้อาลัยให้ในพิธีศพเงียบๆ เมื่อหลายปีก่อน ความรู้สึกคุ้นเคยและเคยผูกพันในอดีตไหลทะลักกลับคืนมา ผสมผสานกับความโกรธที่ถูกหลอกใช้และสถานการณ์ที่บีบคั้นจนมุม "คุณคิดว่าฉันจะยอมช่วยคุณทำลายองค์กรที่ฉันอุทิศชีวิตให้หรือไง?" ไอริสเชิดหน้าขึ้น พยายามรักษาความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของทูตพิเศษแห่งสหพันธ์เอาไว้ แม้เสียงของเธอจะเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าฉันส่งสัญญาณเตือนภัยตอนนี้ หน่วยรักษาความปลอดภัยจะมาถึงที่นี่ภายในสามนาที และคุณก็จะกลับไปเป็นศพจริงๆ... ศพที่ไม่มีใครแม้แต่จะจดจำชื่อได้อีกครั้ง" เอเลียสระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจอย่างน่าหมั่นไส้ เขายื่นมือออกมาช้าๆ ปลายนิ้วของเขาอยู่ห่างจากข้อมือของไอริสเพียงไม่กี่เซนติเมตร โดยที่เธอไม่ได้ขยับหนี "ลองดูสิครับ" เอเลียสกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเธอรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "กดปุ่มเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยแล้วบอกพวกเขาว่า คุณพบผีจากอดีตกำลังถือหลักฐานที่จะทำให้เก้าอี้ของประธานสภาสั่นคลอน... แต่ก่อนที่คุณจะทำอย่างนั้น ลองคิดดูให้ดีเสียก่อนว่า ใครกันแน่ที่จะเป็นคนแรกถูกเก็บกวาดเพื่อปิดปาก" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนกลางใจ ไอริสชะงักงัน เธอรู้ดีว่าโลกของการเมืองข้ามดวงดาวนั้นโหดร้ายเพียงใด คนที่รู้มากเกินไปมักจะมีอายุสั้นเสมอ และเบื้องบนก็ไม่เคยลังเลที่จะสละ "หมาก" ตัวสำคัญทิ้ง หากหมากตัวนั้นเริ่มแสดงอาการนอกคอก "คุณมันบ้า..." ไอริสพึมพำ ดวงตารื้นไปด้วยความอึดอัดคับข้องใจ เธอยกมือขึ้นผลักอกของเอเลียสเบาๆ เพื่อให้เขาระยะห่าง แต่ร่างของเขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย "คุณทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนทรยศโดยไม่มีทางเลือก" "เราต่างก็เป็นคนทรยศในสายตาของใครบางคนทั้งนั้นแหละครับ, ไอริส" เอเลียสเรียกชื่อเธอโดยไม่มีคำนำหน้าเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเยורหยันกลายเป็นความนุ่มนวลอย่างประหลาด "ความแตกต่างเดียวคือ คุณเลือกที่จะปิดตาแล้วเดินตามเกมที่ถูกกำหนดไว้ ส่วนผมเลือกที่จะคว้าประแจแล้วรื้อระบบทิ้งเพื่อสร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตัวเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง หากแต่มันคือความเงียบของคนสองคนที่ยืนอยู่บนปากเหวแห่งการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ไอริสก้มมองแฟลชไดรฟ์ในมืออีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ กำมันแน่นจนโลหะเย็นเฉียบแนบติดกับฝ่ามือ เธอนิ่งเงียบไปนานหลายวินาที สมองประมวลผลทางเลือกทั้งหมดที่มีอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ควอนตัม ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเอเลียสด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและยอมรับความเสี่ยงทั้งหมดที่จะตามมา "ถ้าเราจะรื้อระบบนี้..." ไอริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธออย่างท้าทาย "คุณต้องสัญญาว่า จะไม่ยอมตายก่อนที่งานนี้จะสำเร็จ... เอเลียส" เอเลียสพยักหน้ารับช้าๆ แววตาคมกราบของเขาฉายประกายความพึงพอใจลึกล้ำ แต่ก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดเพิ่มเติมเพื่อสานต่อแผนการอันตราย เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องทำงาน พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคนที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูห้องอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะคาดคิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและแรงกดดันนี้ไปด้วยกันนะครับ