จังหวะหัวใจในภาวะสุญญากาศ

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดังขึ้นเบาๆ ในหมวกนิรภัยของผม แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงระฆังมรณะที่กำลังสั่นรัวอยู่ในอก แรงดันอากาศภายในชุดเริ่มตกฮวบ ตัวเลขดิจิทัลบนจอ HUD กะพริบเป็นสีแดงฉาน ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทันที “ไอริส... ได้ยินผมไหม” ผมพยายามส่งเสียงผ่านระบบสื่อสารไร้สาย แต่นอกจากเสียงซ่าของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่เสียดแทงแก้วหูแล้ว ก็ไม่มีคำตอบกลับมาจากดร.ไอริส วานซ์ ที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรในช่องว่างระหว่างแผงวงจรของสถานีวงโคจร ‘ไอคารัส’ ความตายในอวกาศไม่ได้มาในรูปแบบของการระเบิดรุนแรง แต่มันคือความเงียบที่ค่อยๆ กัดกินเราไปทีละน้อย ผมหันไปมองร่างของเธอผ่านกระจกหมวกที่แตกเป็นรอยร้าว ไอริสกำลังลอยคว้างอยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้ตื่นตระหนก สายตาของเธอนิ่งสนิท—นั่นคือสิ่งที่ผมนับถือในตัวผู้หญิงคนนี้ เธอเป็นทูตสันติภาพที่มีหัวใจดั่งเหล็กกล้า แต่ในภาวะสุญญากาศที่ไร้การเชื่อมต่อ อุดมการณ์ที่เธอแบกรับไว้กับองค์กรสภาดวงดาวดูจะไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เมื่อระบบเสียงใช้การไม่ได้ ผมจึงทำในสิ่งที่วิศวกรแบบผมถนัดที่สุด ผมหยิบไฟฉายสำรองที่ติดอยู่ที่ต้นแขนออกมา กดปุ่มรัวๆ เป็นจังหวะสั้นยาวตามรหัสสัญญาณไฟที่มนุษย์อวกาศยุคบุกเบิกเคยใช้ *‘สถานะ?’* ผมส่งแสงสีขาวนวลออกไป กระทบกับชุดอวกาศสีเงินของเธอ ไอริสเห็นมัน เธอขยับตัวเล็กน้อย ใช้มือที่สั่นเทาหยิบไฟฉายของเธอขึ้นมาโต้ตอบ *‘ออกซิเจนเหลือ 5 เปอร์เซ็นต์ ชุดควบคุมอุณหภูมิพัง... คุณล่ะ?’* แสงสีขาวสะท้อนกลับมาเป็นคำถามที่เย็นเยียบ ผมแค่นยิ้มในความมืด แม้จะรู้ว่าเธอไม่มีทางเห็น *‘น้อยกว่าคุณ... แต่ถ้าผมดึงสายเคเบิลจากแผงวงจรหมายเลข 4 ได้ เราอาจจะต่อตรงเพื่อเปิดวาล์วห้องปรับความดันได้ทัน’* ผมสื่อสารกลับไปพร้อมกับเคลื่อนตัวเข้าหาจุดที่เสี่ยงที่สุด แผงวงจรนั้นถูกกระแทกจนบิดเบี้ยวจากแรงระเบิดก่อนหน้า กระแสไฟฟ้าสถิตแล่นเปรี๊ยะไปตามผิวโลหะ หากผมพลาดเพียงนิดเดียว กระแสไฟที่ค้างอยู่จะเปลี่ยนร่างผมให้กลายเป็นก้อนถ่านในชุดอวกาศ ไอริสจ้องมองการกระทำของผมผ่านแสงไฟฉาย ผมเห็นแววตาของเธอเปลี่ยนไป—จากความเยือกเย็นที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี กลายเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด มันไม่ใช่ความกลัวตาย แต่มันคือความห่วงใยในตัว ‘วิศวกรที่ไร้หัวใจ’ อย่างผม เธอส่งแสงโต้ตอบกลับมาอีกครั้ง *‘ทำไมต้องทำเพื่อฉัน? คำสั่งของฉันคือการกู้ข้อมูล ไม่ใช่การรักษาชีวิตใคร’* ผมหยุดมือครู่หนึ่ง จ้องมองดวงตาที่สะท้อนผ่านกระจกหมวกของเธอ ก่อนจะกะพริบไฟตอบด้วยจังหวะที่ตั้งใจ *‘เพราะผมไม่อยากเห็นใครต้องตายบนนาฬิกาของผมอีก... ครั้งนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้ความล้มเหลวในอดีตมาซ้ำรอย’* ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากผมส่งข้อความนั้นออกไป ไอริสดูจะนิ่งงันไป ผมไม่รอช้า ตัดสินใจกระชากสายเคเบิลนั้นด้วยมือเปล่า ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็แล่นผ่านถุงมือเข้าไปถึงกระดูก เครื่องจักรที่เคยนิ่งสนิทเริ่มส่งเสียงครางครืนด้วยความเจ็บปวด วาล์วโลหะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากตำแหน่งเดิมด้วยเสียงเสียดสีที่บาดลึกถึงประสาทสัมผัส แต่แล้ว ในจังหวะที่ห้องปรับความดันเริ่มมีสัญญาณชีพจรของอากาศไหลเวียนเข้ามา... ผมกลับเห็นบางอย่างที่มุมหนึ่งของกล่องควบคุม มันไม่ใช่ร่องรอยการระเบิดจากอุบัติเหตุ ภายใต้แผงวงจรที่พังทลาย ผมเห็นสัญลักษณ์ประทับนูนต่ำ—ตราสัญลักษณ์ลับของหน่วยข่าวกรองสภาดวงดาวที่ไอริสสังกัดอยู่... มันคือรหัสลับที่ระบุว่าอุปกรณ์ชิ้นนี้ถูก ‘ทำลายจากภายใน’ โดยเจตนาเพื่อปิดปากข้อมูลบางอย่าง ไอริสไม่ได้มาที่นี่เพื่อสันติภาพ เธอมาที่นี่เพื่อล้างหลักฐาน... และเธอก็เป็นคนเดียวที่รู้ตำแหน่งที่แท้จริงของมัน ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ ไฟฉายในมือของเธอยังคงส่องมาที่ผม แต่นิ่งสนิท ไม่มีการสื่อสารใดๆ อีกต่อไป ในวินาทีนั้นเอง เสียงล็อกประตูก็กลไกปิดลงสนิทขังเราสองคนไว้ในห้องปรับความดันที่กำลังเติมออกซิเจน แสงไฟในห้องค่อยๆ สว่างขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของดร.ไอริส ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มของทูตที่อ่อนโยน แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหมครับ เอเลียส" เสียงของเธอผ่านเครื่องช่วยฟังที่จู่ๆ ก็กลับมาใช้งานได้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดดัน "ความจริง... มักจะราคาแพงกว่าชีวิตคนเสมอ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันแสนโดดเดี่ยวไปกับผมนะครับ — ไฮเปอร์ไดรฟ์