ศัตรูที่มองไม่เห็น

แรงสั่นสะเทือนระดับ 4.2 ริกเตอร์ไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นบนสถานีอวกาศที่ถูกออกแบบมาเพื่อความเงียบสงัด เอเลียส วอล์คเกอร์ ไม่ได้อุทาน เขาเพียงแค่คว้าขอบโต๊ะทำงานโลหะไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แรงเหวี่ยงทำให้หน้าจอโฮโลกราฟิกตรงหน้าบิดเบี้ยวเป็นเส้นสายสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยระดับสองคำรามก้องเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่นจากขุมนรก "เอเลียส! ระบบประคองชีพในเซกเตอร์ C เริ่มไม่ตอบสนอง อัตราการแลกเปลี่ยนออกซิเจนลดลงเหลือร้อยละหกสิบ!" เสียงของดร.ไอริส วานซ์ ดังผ่านระบบสื่อสาร เธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ความเครียดที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้นชัดเจนพอที่จะทำให้เขารู้ว่าสถานการณ์เกินกว่าที่โปรโตคอลปกติจะรับมือได้ "ผมเห็นแล้ว ดร.วานซ์" เอเลียสตอบพลางพิมพ์คำสั่งผ่านคีย์บอร์ดเสมือนอย่างรวดเร็ว นิ้วของเขาเคลื่อนไหวราวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงบทเพลงสุดท้ายของชีวิต "มันไม่ใช่ความผิดพลาดทางกลไก แต่มันคือการแทรกแซงจากภายนอก มีบางอย่างกำลังป้อนโค้ดขยะเข้าไปในระบบประมวลผลกลางของเรา" "ใครกันที่จะทำแบบนั้น?" ไอริสถาม พลางเดินฝ่าความมืดของโถงทางเดินที่ไฟฉุกเฉินสีส้มกำลังกะพริบถี่ๆ "สถานีนี้เป็นเขตปลอดทหาร การโจมตีด้วยซอฟต์แวร์เช่นนี้ถือเป็นการประกาศสงคราม" "บางทีคนที่คุณพยายามจะไปเจรจาด้วยนั่นแหละครับที่อาจจะเป็นคนส่งสัญญาณนี้มา" เอเลียสแค่นยิ้มที่มุมปากโดยไม่หันไปมองกล้องวงจรปิด "ความเงียบที่คุณกำลังตามหา บางครั้งก็มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยความวุ่นวายแบบนี้แหละ" เอเลียสดีดตัวออกจากเก้าอี้ เขาไม่ได้วิ่งไปที่ห้องควบคุม แต่กลับมุ่งหน้าไปที่แผงวงจรหลักบริเวณส่วนเชื่อมต่อห้องโดยสาร เขาเชื่อในสิ่งที่สัมผัสได้มากกว่าสิ่งที่โปรแกรมเมอร์จากดาวแม่รายงานมา เมื่อเขาไปถึง ไอริสยืนรออยู่แล้ว เธออยู่ในชุดสูททางการที่ดูเรียบกริบ แม้ในสภาวะวิกฤตเธอยังคงรักษาบุคลิกทูตผู้สง่างามเอาไว้ได้ แต่แววตาที่จ้องมองมาที่เขานั้นเต็มไปด้วยคำถามที่มากกว่าความปลอดภัยของสถานี "ถ้าคุณคิดว่าฉันอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ คุณคิดผิดครับเอเลียส" ไอริสพูดขึ้นทันทีที่เขามาถึง แสงสีส้มที่กะพริบอยู่บนใบหน้าของเธอทำให้เธอดูราวกับรูปปั้นที่แตกสลาย "องค์กรส่งฉันมาเพื่อสันติภาพ ไม่ใช่เพื่อการฆ่าตัวตายในอวกาศ" "ความเชื่อใจเป็นทรัพยากรที่หาได้ยากที่สุดบนสถานีนี้ครับ ดร.วานซ์" เอเลียสเปิดแผงเหล็กกล้าออก เผยให้เห็นเส้นใยไฟเบอร์ออปติกที่กำลังสั่นไหวอย่างผิดปกติ "และตอนนี้ ระบบของผมกำลังบอกว่าคุณกำลังโกหก... หรือไม่ก็คนของคุณกำลังเล่นเกมซ้อนเกม" เขาหยิบอุปกรณ์วิเคราะห์สัญญาณออกมาจ่อที่แกนกลาง ความร้อนจากระบบที่โอเวอร์โหลดแผ่ออกมาปะทะใบหน้า เขาสังเกตเห็นจุดสีน้ำเงินเล็กๆ ที่แทรกซึมอยู่ท่ามกลางข้อมูลที่เป็นระเบียบ มันไม่ใช่สัญญาณรบกวน แต่มันคือรหัสผ่าน—และมันเป็นรหัสเดียวกับที่เขาเคยใช้ในภารกิจที่เขาทำพลาดเมื่อห้าปีก่อน ลมหายใจของเอเลียสสะดุดไปชั่วขณะ มือของเขาหยุดชะงัก "เอเลียส? คุณเจออะไร?" ไอริสก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอกลบกลิ่นโอโซนที่ไหม้เกรียมไปชั่วขณะ เธอจ้องมองไปที่รหัสที่ปรากฏบนหน้าจอ "นั่นมัน... รหัสของหน่วยปฏิบัติการลับระดับสูงสุดของสหพันธ์? เป็นไปไม่ได้ สถานีนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหน่วยงานนั้น" "บางทีสิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่สันติภาพ" เอเลียสพึมพำ น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "แต่เป็นหลักฐานว่าใครกันที่เหลือรอดมาได้จากการกวาดล้างครั้งนั้น" เขารีบดึงสายเคเบิลตัวปัญหาออกทันที แรงกระชากทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้วจนเขาต้องกัดฟันแน่น แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่การหยุดยั้งสัญญาณรบกวน ไฟในห้องดับวูบลงสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับหัวใจ ในความมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามของทางเดิน—ไม่ใช่เสียงของคนคนเดียว แต่มันคือเสียงเดินที่เป็นจังหวะพร้อมเพรียงกันของคนหลายคน และที่สำคัญที่สุด คือเสียงของการปลดล็อกนิรภัยอาวุธปืนพัลส์ "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วครับ" เอเลียสกระซิบเบาๆ พลางหยิบมีดช่างออกจากซองข้างเอว "ถ้าพวกเขาส่งคนมาเก็บกวาด" ไอริสพูดพลางขยับเข้ามาใกล้เขาจนไหล่สัมผัสกัน "นั่นแปลว่าข้อมูลที่คุณเห็นเมื่อครู่ คือสิ่งที่เป็นอันตรายต่อพวกเขามากกว่าชีวิตของเราทั้งคู่" เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูทางเข้าพอดี แสงสีฟ้าเย็นเยือกจากเลเซอร์นำทางส่องผ่านรอยแยกของประตูเหล็กเข้ามาก่อนจะกวาดไปทั่วห้อง มันไม่ใช่ทหารของสหพันธ์ แต่เป็นชุดเกราะของหน่วยรับจ้างที่ไม่มีสัญลักษณ์สังกัด ประตูห้องนิรภัยค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงคำรามของกลไกไฮดรอลิก เอเลียสกระชับมีดในมือมั่น ขณะที่ไอริสคว้าเอาแท็บเล็ตข้อมูลที่สำคัญที่สุดซ่อนไว้ใต้ปกเสื้อพร้อมเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายที่ไม่มีใครคาดคิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์