สกุลเงินคือลมหายใจ

“กระจกไม่ได้โกหก เรน... คนที่โกหกคือสมองที่พยายามปะติดปะต่อเศษเสี้ยวของความว่างเปล่าต่างหาก” มาดามเซเลเน่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับดั่งผืนน้ำลึก เสียงของนางกังวานก้องออกมาจากหลังหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนที่ดูเหมือนจะยิ้ม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง เรนยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาบานยักษ์กรอบทองแดงขึ้นสนิมในร้าน ‘เศษเสี้ยวแห่งนิรันดร์’ ภาพสะท้อนของเขาในกระจกยังคงจ้องมองกลับมา—เป็นชายหนุ่มที่ดูเหมือนเขาไปเสียทุกส่วน เว้นเสียแต่ว่าแววตาในกระจกนั้นดู 'หิว' กว่าตัวจริงของเขาหลายเท่าตัว เรนกำเข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าเสื้อจนขอบโลหะบาดฝ่ามือ เข็มข้างในหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทางราวกับกำลังสติแตก “ถ้าไม่ใช่ฉัน... แล้วไอ้ตัวที่อยู่ในนี้มันคืออะไร” เรนถาม เสียงของเขาแหบพร่า ความเย็นเยียบจากไอระเหยของร้านตลาดมืดแห่งนี้กัดกินเข้าไปถึงไขกระดูก มาดามเซเลเน่เดินเนิบนาบเข้ามาใกล้ กลิ่นกำยานที่ทำจากกระดูกสัตว์ป่นโชยปะทะจมูก นางวางมือเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทลงบนไหล่ของเรน แรงกดนั้นหนักหน่วงเกินกว่าจะเป็นแค่มนุษย์ “มันคือ ‘ความทรงจำที่ถูกขับออก’ ไงล่ะ สิ่งที่แกพยายามจะลืมเพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้... แต่เรน ของทุกอย่างที่ถูกลืมในตลาดมืดแห่งนี้ ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย” เรนกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก “ฉันต้องการพลังงาน ฉันต้องการ... รู้ว่าตัวเองคือใคร” “อยากได้ข้อมูลสินะ?” มาดามเซเลเน่แค่นหัวเราะ เสียงที่ฟังดูเหมือนเศษแก้วกระทบกัน “ความจริงไม่ใช่ของฟรี มันเป็นสินค้าที่แพงที่สุดในตลาดมืดนี้ และสกุลเงินที่เราใช้... ไม่ใช่ทองคำ ไม่ใช่เพชรพลอย” นางเดินไปที่ชั้นวางที่เต็มไปด้วยขวดโหลบรรจุแสงสีเทาหม่น หยิบขวดหนึ่งออกมาข้างในนั้นดูเหมือนกลุ่มควันที่ดิ้นรนจะออกจากขวดตลอดเวลา “สกุลเงินคือลมหายใจ... ปีของชีวิตที่เหลืออยู่ของแก จะแลกกับเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปหนึ่งส่วน แกกล้าไหม?” เรนมองขวดโหลนั้น ความหิวกระหายที่คุ้นเคยเริ่มตีตื้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของกระเพาะ มันไม่ใช่ความหิวโหยอาหาร แต่มันคือความกระหายที่จะเติมเต็มช่องว่างที่หายไปในวิญญาณ “ตกลง” เรนตอบสั้นๆ โดยไม่ลังเล ความกลัวที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ มาดามเซเลเน่เปิดจุกขวดโหลด้วยนิ้วก้อย ไอเย็นจัดพุ่งกระจายออกมาจนพื้นร้านกลายเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา นางใช้อีกมือหนึ่งคว้าหมับไปที่หน้าอกของเรน ทะลุผ่านเนื้อผ้าและผิวหนัง ราวกับมือของนางเป็นเพียงเงาที่จับต้องสิ่งที่เป็นนามธรรมได้ เรนทรุดเข่าลงพื้น ลมหายใจของเขาถูกกระชากออกจากปอดอย่างรุนแรง ภาพในหัวหมุนคว้าง ความเจ็บปวดจากการถูกพรากเวลาไม่ได้อยู่ที่ผิวหนัง แต่มันลึกเข้าไปถึงในระดับรหัสพันธุกรรม ทุกจังหวะที่หัวใจเต้นคือการนับถอยหลังที่สั้นลง เขามองเห็นภาพตัดสลับไปมา—ชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่บนกองซากปรักหักพัง เสียงกรีดร้องของเข็มทิศที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก และใบหน้าของเด็กหญิงคนหนึ่งที่เลือนรางเกินกว่าจะจดจำได้ “นั่นแหละ... นั่นแหละคือตัวแก” มาดามเซเลเน่กระซิบข้างหู น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความสมเพช เมื่อมือของนางดึงกลับมา เรนหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ รอยย่นเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่หางตา ลมหายใจที่ถูกพรากไปทำให้เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าที่รุมเร้าเหมือนคนแก่ที่ผ่านสงครามมาทั้งชีวิต แต่ในหัวของเขา... ข้อมูลบางอย่างได้สลักลงไปแล้ว เขามองกระจกอีกครั้ง คราวนี้ภาพในกระจกไม่ได้ลอกเลียนแบบเขาอีกต่อไป แต่มันกำลังยืนกอดอกและยิ้มเยาะเย้ย เรนพยุงตัวเองขึ้นยืน มือสั่นเทาขณะล้วงเข็มทิศออกมาอีกครั้ง เข็มทิศไม่ได้หมุนคว้างแล้ว แต่มันชี้ไปที่มาดามเซเลเน่... เข็มที่ทำจากกระดูกคนตายนั้นสั่นระริกเหมือนกำลังตื่นเต้น “แกแลกเปลี่ยนเพื่อความจำ... แต่ดูเหมือนแกจะลืมถามไปอย่างหนึ่ง” มาดามเซเลเน่ขยับหน้ากากเล็กน้อย ดวงตาคู่หนึ่งที่อยู่หลังหน้ากากนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “ว่าสิ่งที่แกเพิ่งได้รับไปน่ะ... เป็นความจริง หรือเป็นแค่คำลวงที่ฉันปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อให้แกทำภารกิจชิ้นต่อไปให้ฉันกันแน่” ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ไม่ได้ดังมานานหลายทศวรรษกลับกรีดร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ประตูร้านที่ควรจะถูกปิดตายด้วยมนตรากลับค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา—เป็นร่างที่เรนจำได้ทันทีจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่เพิ่งแลกมาด้วยอายุขัยครึ่งหนึ่งของเขา มันคือชายในชุดคลุมสีดำคนเดิม แต่ในมือของเขากลับถือเข็มทิศอีกลูกที่ดูเหมือนกับของเรนไม่มีผิดเพี้ยน “มาดาม” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เรนต้องหยุดหายใจ “เขายังไม่พร้อมที่จะรู้ว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ ‘ภาชนะ’ สำหรับกักขังวิญญาณร้ายที่แกสร้างขึ้นมาหรอกนะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิด... แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ (ประตูมิติที่แปด)