หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลน

“ภาชนะที่รั่วซึม... ต่อให้เติมน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ลงไปกี่ลิตร มันก็มีแต่จะอาบพื้นให้เปรอะเปื้อนเปล่าๆ” เรนไม่ตอบโต้ เขานิ่งงันอยู่กลางห้องโถงที่เต็มไปด้วยกลิ่นกำยานฉุนกึกและกลิ่นอับของกาลเวลา แสงเทียนสีม่วงหม่นสั่นไหวราวกับจะดับลงทุกขณะ เข็มทิศในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขาสั่นระริก เข็มเหล็กภายในนั้นไม่ได้ชี้ไปทางทิศเหนือ แต่มันหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่งราวกับกำลังหวาดกลัวบางอย่างที่อยู่ตรงหน้า เบื้องหน้าของเขาคือหญิงสาวในชุดเดรสลูกไม้สีดำสนิทที่ดูกลืนไปกับเงามืด มาดามเซเลเน่... หรือที่ผู้คนในตลาดมืดรู้จักกันในนาม ‘ผู้เก็บกวาดเศษเสี้ยวความตาย’ บนใบหน้าของนางไม่ใช่เนื้อหนัง แต่มันคือหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนที่ดูเรียบเนียนจนน่าขนลุก ดวงตากลมโตสองข้างบนหน้ากากวาดเส้นขนตาหนาเตอะไร้แววตา แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ “อย่ามองผมเหมือนของเล่นที่กำลังจะพัง” เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “บอกสิ่งที่ฉันต้องทำมาเสียที ถ้าฉันเป็นภาชนะอย่างที่แกพูดจริง งั้นก็ใช้ฉันให้คุ้มก่อนที่วิญญาณข้างในจะแตกสลายเสียก่อน” มาดามเซเลเน่หัวเราะ เสียงของนางแหลมเล็กบาดหูเหมือนเสียงกรีดกระจก นางยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีขาวสะอาดสะอ้านออกมา นิ้วเรียวยาวหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากใต้โต๊ะไม้โอ๊คโบราณ มันคือ ‘กล่องดนตรีไม้แกะสลัก’ ที่มีรอยร้าวเป็นทางยาวราวกับรอยแตกบนใบหน้าของนาง “ของชิ้นนี้ถูกสาปด้วยความอาฆาตของหญิงสาวที่ถูกทรยศในคืนแต่งงาน เสียงดนตรีของมันไม่ได้มีไว้เพื่อความบันเทิง แต่มันคือการเรียกหาความตายของใครก็ตามที่ได้ยิน” มาดามเซเลเน่ขยับหน้ากากเข้ามาใกล้เรนจนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากพอร์ซเลนนั้น “ภารกิจแรกของแกคือ ‘นำมันไปคืนที่ที่มันจากมา’... ใต้ฐานรากของมหาวิหารร้างทางทิศตะวันออก ที่ที่ไม่มีแสงอาทิตย์ใดส่องถึง” “นั่นมันเขตของพวกเนโครแมนเซอร์” เรนขมวดคิ้ว “แกกำลังส่งฉันไปตาย” “ถ้าแกตาย แสดงว่าแกก็แค่ ‘ภาชนะ’ ที่ไร้ประโยชน์” มาดามเซเลเน่เอียงคอเล็กน้อยอย่างท้าทาย “แต่ถ้าแกทำสำเร็จ... ฉันจะมอบความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของแกคืนให้” เรนชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ความโหยหาที่ฝังลึกอยู่ในอกปะทุขึ้นมาเหมือนไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมัน เขาเอื้อมมือไปรับกล่องดนตรีนั่นมา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวไม้ที่เย็นเฉียบ เข็มทิศในกระเป๋าหยุดกึกในฉับพลัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหมุนวนในทิศทางทวนเข็มนาฬิกาอย่างรุนแรงจนเกือบจะแตกกระจาย “จำไว้นะเรน” มาดามเซเลเน่กระซิบผ่านหน้ากากตุ๊กตา “อย่าเปิดมันก่อนถึงเวลา และอย่าเชื่อเสียงที่ได้ยินจากภายในกล่อง... เพราะนั่นไม่ใช่เสียงเพลง แต่มันคือเสียงของส่วนที่เหลือในตัวแกที่กำลังเพรียกหาเจ้าของ” เรนกำกล่องดนตรีแน่นจนสันหมัดขาวซีด เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงกว้างของตลาดมืด ทิ้งให้มาดามเซเลเน่จ้องมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาที่ซ่อนเร้นภายใต้พอร์ซเลนไร้อารมณ์ ระหว่างทางเดินที่เต็มไปด้วยร้านค้าขายของแปลกประหลาด ทั้งอวัยวะดองในโหลแก้ว หนังสือหนังมนุษย์ที่ส่งเสียงร้องครางยามลมพัด หรือเงาที่หลุดออกมาเดินเพ่นพ่านเองได้ เรนพยายามรักษาสติให้มั่นคง ทว่าทันใดนั้น... เสียงดนตรีแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากกล่องในมือ มันไม่ใช่ทำนองที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือเสียงกระซิบที่คุ้นหูอย่างประหลาด *“เรน... เจ้ากลับมาหาข้าแล้วหรือ...”* เขารีบยัดกล่องใส่กระเป๋าหนังมิดชิด หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความหิวกระหายพลังงานในตัวเขาสั่นสะท้าน มันไม่ใช่ความหิวโหยแบบมนุษย์ แต่มันคือความกระหายที่ต้องการจะ ‘กลืนกิน’ วิญญาณที่สิงสู่อยู่ในกล่องนั่น เพื่อเติมเต็มส่วนที่แหว่งวิ่นในความทรงจำ เขาเร่งฝีเท้าจนพ้นเขตตลาดมืด ก้าวเข้าสู่ความมืดมิดของตรอกซอกซอยที่มุ่งหน้าสู่มหาวิหารร้าง เสียงฝีเท้าของเขาสะท้อนกลับมาเป็นจังหวะ แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขาหยุดเดิน เสียงฝีเท้าที่สองกลับดังขึ้นต่อท้าย เรนหยุดนิ่ง เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นตามไรผม เขาค่อยๆ หันกลับไปมองในความมืดที่ไร้แสงจันทร์ ที่นั่น... ร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่ใต้เสาไฟที่กระพริบดับๆ เป็นร่างที่สวมชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่า บนใบหน้าของบุคคลนั้นคือ ‘หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลน’ แบบเดียวกับมาดามเซเลเน่ไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่ดวงตาบนหน้ากากของคนคนนี้กลับมีหยดเลือดไหลรินออกมาเป็นสาย “แกไม่ใช่มาดาม” เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน บุคคลปริศนาเอียงคอช้าๆ จนเกิดเสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ ก่อนจะยกมือขึ้นชี้มาที่เข็มทิศในกระเป๋าของเรน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเรนต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ “มาดามเซเลเน่ไม่มีหน้ากาก... เรน... สิ่งที่แกเห็นในตลาดมืดน่ะ เป็นเพียงเศษเสี้ยวของตุ๊กตาที่ ‘ตัวจริง’ ทำตกไว้เท่านั้น” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับ "ประตูมิติที่แปด" ในบทนี้ครับ!