พลังที่ตื่นขึ้น

"อย่าพยายามซ่อมแซมสิ่งที่พังทลายไปแล้วด้วยความหวังที่จอมปลอมเลยกรันต์... นายกำลังทำลายตัวเอง" เสียงของมายาดังแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับในห้องใต้ดินของตลาดมืด กลิ่นอายของวัตถุต้องสาปนับร้อยชนิดที่วางเรียงรายบนชั้นไม้เก่าคร่ำคร่าส่งเสียงหวีดหวิวราวกับวิญญาณที่ไม่อาจไปผุดไปเกิด กรันต์ไม่ได้หันไปมอง เธอไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกที่เหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากอกด้วยมือที่มองไม่เห็นมันทรมานเพียงใด กรันต์ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาโบราณบานหนึ่ง ผิวแก้วร้าวรานเหมือนใยแมงมุม สะท้อนภาพชายหนุ่มที่มีดวงตาข้างซ้ายกำลังเปล่งแสงสีน้ำเงินอมม่วงลึกลับ และรอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกซึ่งบัดนี้กำลังเต้นตุบๆ ราวกับมันมีชีวิต "ความทรงจำของผมไม่ใช่ความหวัง มายา" กรันต์ตอบน้ำเสียงแหบพร่า เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่เริ่มมีเส้นเลือดสีดำเข้มไหลเวียนดั่งรากไม้ชอนไชไปทั่วผิวหนัง "มันคือหนี้ที่ต้องชำระ" "นายจะตายก่อนที่จะได้คำตอบนั้น" มายาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้แห้งและฝุ่นไม้โบราณที่ติดตัวเธอทำให้กรันต์รู้สึกวิงเวียน แต่เขาฝืนยืนหยัดไว้ มือของเขาเอื้อมไปแตะผิวหน้าของกระจกที่สั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรของเขา ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ความมืดไม่ได้เข้าจู่โจมจากภายนอก แต่มันปะทุขึ้นจากข้างใน รอยแผลเป็นที่หน้าอกเริ่มแผ่ความร้อนระอุราวกับเหล็กเผาไฟ กรันต์ล้มลงไปคุกเข่าบนพื้นไม้ที่ฝุ่นจับหนา เสียงกระซิบจากอดีตที่เขาเคยหวาดกลัวเริ่มดังขึ้นในหัว มันไม่ใช่เสียงที่น่ารังเกียจ แต่เป็นเสียงของ 'เขาเอง' ในวัยเด็กที่กำลังร้องไห้อยู่ในห้องลับที่ลืมเลือน *‘กุญแจไม่ได้มีไว้เพื่อล็อกประตู แต่มีไว้เพื่อไขขังความจริงเอาไว้’* "กรันต์! ถอยออกมา!" มายาตะโกนขึ้น เธอกระชากอาวุธหินสีดำออกมาเตรียมพร้อม แต่อาคมรอบห้องกลับตอบโต้เธอด้วยการเหวี่ยงร่างของเธอไปกระแทกผนังอย่างรุนแรง กรันต์มองเห็นมันชัดเจนแล้ว ภาพของตัวเขาในอดีตที่กำลังถือวัตถุต้องสาปชิ้นหนึ่ง... ชิ้นที่เป็นต้นกำเนิดของตลาดมืดแห่งนี้ ความมืดที่เขาเคยหนีมาตลอดสิบปีไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณที่ถูกแยกออกไปเพียงเพราะเขาปรารถนาจะลืมความเจ็บปวด "ผมไม่ต้องกลัวมันอีกต่อไปแล้ว" กรันต์พึมพำ ดวงตาข้างซ้ายของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งตาขาว พลังงานลึกลับรอบตัวเริ่มพุ่งพล่านจนวัตถุโบราณรอบห้องระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เขาไม่ได้พยายามผลักไสความมืดออกไป แต่เขากำลัง 'โอบกอด' มันไว้ ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินร่างกายกลับกลายเป็นพลังอำนาจที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือด กรันต์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ลมแรงมหาศาลหมุนวนอยู่รอบตัวเขาจนเศษไม้และฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้าง แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของนักประเมินที่หวาดหวั่นอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของผู้ที่หยั่งรู้ถึงธรรมชาติของคำสาปและจุดจบของทุกชีวิต "กรันต์... นายทำอะไรลงไป" มายาพยุงตัวขึ้นจากพื้น แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความกลัวผสมความโล่งใจ กรันต์หันไปหาเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก มันเป็นยิ้มที่เศร้าสร้อยแต่ทรงพลัง "ผมเพียงแค่ยอมรับว่าผมคือใคร มายา ความลับที่เธอเก็บไว้... ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน" เขายื่นมือไปในอากาศที่ว่างเปล่า ก่อนจะกระชากมันออกมา ราวกับเขากำลังดึงโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นออกมาจากความว่างเปล่า และในวินาทีที่เขากำมือแน่น พื้นห้องใต้ดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เพดานที่ปิดตายมานานหลายทศวรรษค่อยๆ ปรากฏรอยร้าวและเผยให้เห็นห้องลับที่อยู่เหนือขึ้นไป ซึ่งเป็นห้องที่ไม่มีใครในตลาดมืดเคยค้นพบ ทันใดนั้นเอง ประตูทางเข้าห้องใต้ดินที่ถูกล็อกด้วยกลไกโบราณก็เปิดออกด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาร่างของชายชราคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามา ชายผู้ที่กรันต์จำได้แม่นว่าคือคนในภาพความทรงจำที่หายไป... ชายที่ถือกุญแจอีกดอกในมือ "ในที่สุดเจ้าก็ตื่นขึ้นเสียที กรันต์" ชายชรากล่าวพลางยิ้มที่มุมปาก "แต่รู้ไว้เถอะว่า ประตูบานถัดไปที่เจ้ากำลังจะเปิด... มันไม่ได้นำไปสู่คำตอบ แต่มันคือนรกที่รอเจ้าอยู่" กรันต์เบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนมือของชายชรา ตราเดียวกับที่สลักอยู่บนหน้าอกของเขา... รอยแผลกุญแจคู่ขนานที่เชื่อมโยงเลือดเนื้อของพวกเขาไว้ด้วยกันตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา ความจริงที่ว่าเขาไม่ใช่เพียงนักประเมิน แต่คือ 'ผู้คุมประตู' ที่ถูกสาปให้มาเกิดใหม่เพื่อเฝ้ารอคอยจุดจบของโลกใบนี้กำลังกัดกินความรู้สึกของเขาไปจนหมดสิ้น แล้วเขาก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังชายชราคนนั้น... เงาของคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาเริ่มจำความได้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและยอมรับในความมืดมนไปกับผมนะครับ — ประตูมิติที่แปด