ความจริงที่เจ็บปวด

“เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะตายเสียทีกรันต์ มันดูไม่เข้ากับเบ้าหน้าอันหยิ่งยโสของนายเลย” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาดังกังวานขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องขังนิรันดร์ ภายในเขตแดนที่ถูกพันธนาการด้วยอักขระเวทสีเลือด กรันต์ทรุดตัวลงกับพื้นหินเย็นเยียบ มือขวากุมหน้าอกซ้ายแน่น รอยแผลเป็นรูปกุญแจที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิตกำลังร้อนดั่งถูกเหล็กเผาไฟทาบลงไป ดวงตาข้างซ้ายของเขาสั่นระริก ภาพนิมิตสีเทาหม่นฉายซ้ำไปมา—ภาพเขากำลังสังหารใครบางคนในอดีตที่เขาจำไม่ได้ กรันต์เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปยังร่างของหญิงสาวที่ถูกตรึงด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์กลางห้อง มายา... หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนเข็มทิศในตลาดมืดที่บัดนี้สภาพดูอิดโรย ทว่าแววตายังคงแน่วแน่ราวกับศิลา “ทำไม...” กรันต์เค้นเสียงออกมา ลมหายใจหอบถี่ “ทำไมต้องเป็นเธอ? เธอควรหนีไปตั้งแต่วันที่พวกนั้นล้อมตลาดมืด ไม่ใช่มายืนเป็นเหยื่อให้พวกมันใช้เป็นตัวประกันเพื่อล่อฉันมาที่นี่!” มายาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่กรันต์เกลียดที่สุด เพราะมันซ่อนความนัยที่เขาไม่เคยอ่านออก “นายประเมินค่าตัวเองต่ำไปนะกรันต์ ของที่ถูกตีตราด้วย ‘คำสาปโบราณ’ ระดับเดียวกับนายไม่ได้มีไว้แค่ให้ถูกล่า แต่มีไว้เพื่อรอวันถูกถ่ายออกต่างหาก” เธอกระตุกโซ่เบาๆ เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง “นายคิดว่าความทรงจำที่หายไปของนายมันหายไปเพราะอะไร? มันไม่ได้ถูกลบ แต่มันถูกกักขังไว้ในตัวฉันต่างหาก ความมืดในใจนายที่จ้องจะกลืนกินทุกอย่าง... ฉันไม่ได้ถูกจับมาเพื่อให้พวกมันใช้เป็นตัวประกัน แต่ฉันจงใจ ‘ยอม’ ให้พวกมันจับ เพื่อที่จะได้ใช้ตัวฉันเป็นภาชนะรองรับพลังด้านมืดที่กำลังไหลบ่าออกจากใจของนาย ก่อนที่นายจะกลายเป็นตัวประหลาดที่ไร้ซึ่งหัวใจจริงๆ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจของกรันต์ที่เต้นแรงจนแทบระเบิด ความจริงที่พุ่งเข้ามากระแทกใจทำให้เขานิ่งอึ้ง เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงสัมผัสเย็นเยียบของมายาทุกครั้งที่เธอแตะต้องแผลเป็นนั้น ที่แท้ไม่ใช่การปลอบประโลม แต่เป็นการ ‘ดูดซับ’ พิษร้ายที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเขามาโดยตลอด “ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้...” มายาพูดต่อ น้ำเสียงเริ่มแผ่วเบาลง “ในอีกไม่กี่ชั่วโมง รอยกุญแจที่หน้าอกนายจะคลายล็อค และสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น... สิ่งที่นายเป็นคนเลือกจะลืมมันเมื่อสิบปีก่อน... มันจะตื่นขึ้นมา และคราวนี้แม้แต่ตัวฉันก็ไม่สามารถฉุดรั้งมันไว้ได้อีกแล้ว” กรันต์พุ่งตัวเข้าไปหาเธออย่างลืมตัว มือที่สั่นเทาเอื้อมไปจะสัมผัสโซ่ตรวนเหล่านั้น ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสกับไอเย็นจากโซ่ พลังงานสีดำสนิทก็กระชากร่างเขากลับมาจนกระเด็นไปกระแทกผนังหิน เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากมุมปาก “อย่าแตะมัน!” มายาตะโกนลั่น แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความห่วงใย “ฉันกำลังทำพิธีสับเปลี่ยน... หากนายขัดขวางแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่ฉันดึงออกมาจากตัวนายจะย้อนกลับไปฆ่านายทันที กรันต์ ฟังฉันนะ นายต้องไปจากที่นี่ ไปตามหา ‘กุญแจดอกที่แปด’ ในบันทึกของพ่อถ้านายยังอยากจะรอด!” “ฉันไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่เพื่อตายแทนฉันหรอก มายา!” กรันต์ตวาดกลับ สัญชาตญาณนักประเมินของเก่าในตัวเขากำลังวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ที่พันธนาการมายาไว้อย่างบ้าคลั่ง เขามองเห็นรอยร้าวของพลังงานที่ไหลเวียนผ่านตาซ้าย เห็นจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ในอักขระเวทที่พวกมันใช้ เขารู้ดีว่าถ้าเขาทำลายผนึกตอนนี้ มายาอาจจะรอด แต่เขาก็จะกลายเป็นปีศาจที่ไร้การควบคุมในทันที หรือหากเขาปล่อยให้เธอทำต่อไป เธอก็อาจต้องสละวิญญาณเพื่อดับสูญไปพร้อมกับพลังด้านมืดนั้น ในวินาทีที่เขากำลังตัดสินใจ พลันประตูเหล็กขนาดมหึมาของห้องขังก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดูเสแสร้งและน่ารังเกียจ “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... ความรักของคนบาปที่พยายามจะไถ่ถอนกันและกัน” ชายร่างสูงในชุดคลุมสีเงินก้าวเข้ามา ความมืดรอบกายดูเหมือนจะสยบยอมต่อเขา “น่าเสียดายที่พวกเจ้าลืมไปว่า... ในตลาดมืดแห่งนี้ ของที่ถูกตีตราแล้ว ไม่มีวันได้เป็นอิสระโดยที่ข้าไม่อนุญาต” ชายผู้นั้นยกมือขึ้นเบื้องบน ห้วงอากาศสั่นสะเทือน มายาเบิกตากว้างด้วยความตระหนก “กรันต์... หนีไป! มันไม่ใช่คน แต่มันคือ ‘เจ้าของ’ ของประตูที่แปดคนเก่าที่นายพยายามจะแทนที่!” กรันต์หันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่รอยแผลเป็นที่หน้าอกของเขาเริ่มเปล่งแสงสีม่วงดำที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ได้หนี แต่เขากลับดึงมีดประเมินของเก่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แสงสีฟ้าจากตาซ้ายของเขาส่องสว่างจนห้องทั้งห้องกลายเป็นกระจกสะท้อนความจริงอันน่าสยดสยอง “ถ้าต้องตายเพื่อแลกกับการรู้ว่าใครเป็นคนบงการชีวิตฉันมาตลอดสิบปี...” กรันต์แค่นยิ้ม แววตาคมกริบดั่งใบมีด “ฉันยินดีจะกลายเป็นปีศาจตัวนั้นให้ดู” ทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวออกไป ร่างของมายากลับค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง และใบหน้าของศัตรูตรงหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยวจนกลายเป็นภาพสะท้อนของตัวเขาเองในอีกสิบปีข้างหน้า ที่มีรอยยิ้มอัปลักษณ์ไม่ต่างจากปีศาจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดครั้งนี้ไปกับผมนะครับ — ประตูมิติที่แปด