ร่องรอยของคนรักเก่า

"ถ้าคุณยังเปิดกล่องนั้นออก แสงจากตะเกียงน้ำมันวาบหวิวนี้จะกลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่คุณได้เห็นในชีวิต เรน" เสียงของมาดามเซเลเน่ราบเรียบและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่ขุดขึ้นมาจากหลุมศพนิรันดร์ เธอไม่ได้หันมามอง ผมยังคงยืนอยู่หน้าชั้นวางหนังสือเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นผงของกาลเวลา ในมือผมคือกล่องไม้แกะสลักรูปหัวใจที่สลักลวดลายเถาวัลย์หนามทิ่มแทงจนนิ้วผมซึมเลือด ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากข้างในนั้น มันไม่ใช่แรงสั่นไหวของกลไก แต่เป็น 'ชีพจร' ของบางสิ่งที่ยังมีชีวิต "ของในนี้ไม่ใช่ของเล่นสำหรับคนไร้ความทรงจำหรอกนะ" มาดามวางหน้ากากพอร์ซเลนลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบของมันก้องกังวานในความเงียบงันของห้องสมุดต้องสาป "แต่มันคือคำสาปที่พยายามจะย้อนกลับมาหาเจ้าของของมัน... ซึ่งก็น่าเสียดาย ที่เจ้าของคนนั้นคือคุณ" ผมเมินคำเตือนของเธอ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามรอยแผลเป็นบนฝากล่อง กลิ่นอายของกลิ่นดอกลิลลี่แห้งและเหล็กสนิมโชยออกมาจากรอยแยก ความหิวกระหายในหน้าอกซ้ายของผมเริ่มทำงาน มันเรียกร้องพลังงานจากวัตถุชิ้นนี้อย่างบ้าคลั่ง เข็มทิศในกระเป๋าเสื้อโค้ทของผมหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทางเหมือนจะเตือนว่า ผมกำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนที่ไม่อาจถอยกลับ "มาดาม..." ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมแหบพร่า "คุณบอกว่าคุณไม่รู้ว่าผมเป็นใคร แต่คุณกลับเก็บของชิ้นนี้ไว้ข้างกายคุณนานนับสิบปี ทำไม?" มาดามเซเลเน่หมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าใต้หน้ากากตุ๊กตาดูเหมือนจะจ้องมองทะลุเข้าไปในม่านตาของผม "คำถามไม่ใช่ทำไมฉันถึงเก็บไว้ แต่คือ ทำไมคุณถึงลืมมันได้ลงคอต่างหาก เรน" ผมไม่รอคำตอบอีกต่อไป ฝืนแรงต้านทานที่มองไม่เห็นจนกล่องไม้ลั่นเปรี๊ยะ ก่อนจะดีดเปิดออก แสงสีฟ้าจางๆ พุ่งวาบออกมาจากกล่อง ไม่ใช่ทองคำหรืออัญมณีล้ำค่า แต่เป็นม้วนกระดาษจดหมายที่เขียนด้วยลายมือตวัดสวยงามแต่น่าสยดสยอง หมึกบนนั้นไม่ได้ทำจากสี แต่ทำจากเลือดที่แห้งกรังจนเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลดำ ผมคลี่มันออกด้วยมือที่สั่นเทา จังหวะหัวใจของผมเต้นรัวราวกับกลองรบ *ถึง ‘เรนารุส’ ผู้ที่ลืมเลือนแม้กระทั่งชื่อจริงของตนเอง* *หากจดหมายฉบับนี้ตกถึงมือคุณ แสดงว่าตลาดมืดนั่นยังไม่ยอมปล่อยคุณไป และฉัน... ในฐานะสิ่งที่เหลืออยู่จากความทรงจำที่คุณฆ่าทิ้ง ก็ยังไม่ยอมไปเกิดใหม่เช่นกัน คุณไม่ได้เกิดมาจากความว่างเปล่า คุณคือผลผลิตของการแลกเปลี่ยนที่ผิดพลาดที่สุดในประวัติศาสตร์ตลาดมืด คุณไม่ใช่แค่นักสะสมของอาถรรพ์ แต่คุณคือ ‘กุญแจ’ ที่ใช้เปิดประตูสู่ตะวันดับ* *อย่าเชื่อมาดามเซเลเน่ เพราะเธอไม่ใช่ผู้ดูแลตลาด... เธอคือกรงขังที่เคลื่อนที่ได้ และเธอกำลังรอให้กุญแจอย่างคุณไขประตูบานสุดท้ายให้เธอ* *จากคนที่คุณ (พยายาม) ลืมไปตลอดกาล – เอเลน่า* โลกหมุนเคว้ง ผมเซถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับชั้นวางหนังสือ ลมหายใจสะดุดติดขัด ชื่อ ‘เรนารุส’ ที่จารึกอยู่ในจดหมายดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในกระดูกสันหลัง ทุกชิ้นส่วนของความทรงจำที่หายไปเริ่มปะติดปะต่อกันเป็นภาพที่บิดเบี้ยว ผมเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งในความฝันซ้ำๆ ใบหน้าที่ผมพยายามหนีมาตลอดสิบปี "เอเลน่า..." ผมครางชื่อนั้นออกมา มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเวทนา เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกจากร่างของเธอ "น่าประทับใจนะ ที่เธอยังทิ้งร่องรอยให้คุณเห็น แต่อย่าลืมสิเรน ทุกสิ่งที่เธอเขียนคือคำโกหกที่เธอใช้หลอกล่อให้คุณทำตามแผนของเธอ" "คุณโกหก! คุณขังผมไว้ที่นี่เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง!" ผมตวาด มือเอื้อมไปหยิบมีดสั้นอาถรรพ์ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อนอกโดยสัญชาตญาณ "ขัง? ฉันไม่ได้ขังคุณไว้ที่นี่หรอกนะเรน..." มาดามเอียงคอเล็กน้อย หน้ากากตุ๊กตานั้นดูเหมือนจะยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม "คุณเป็นคนเดินเข้ามาในกรงนี้เอง เพื่อจะขโมยหัวใจของฉัน... และตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณจะจำได้แล้วว่าทำไมคุณถึงต้องการมันนัก" จู่ๆ ไฟในห้องสมุดก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนผมมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ เสียงกระซิบที่ดังขึ้นรอบตัวผม ไม่ใช่เสียงจากมาดาม แต่มันเป็นเสียงของคนนับพันที่ตะโกนชื่อ ‘เรนารุส’ ออกมาพร้อมกัน ทันใดนั้น แสงไฟสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นที่ประตูทางเข้า ผมเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนเด่นตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างนั้นมีลักษณะเดียวกับผมทุกประการ ทั้งส่วนสูงและเสื้อผ้า แต่ที่ต่างออกไปคือดวงตาที่เปล่งประกายสีทองดุจปีศาจ เขายกมือขึ้นชี้มาที่ผม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นตัวผมเองทุกกระเบียดนิ้ว "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เรนารุส... การแลกเปลี่ยนรอบที่สิบสาม เริ่มต้นขึ้นแล้ว" ผมยกมีดในมือขึ้นหมายจะโจมตี แต่ร่างนั้นกลับสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำแล้วพุ่งเข้าใส่หน้าอกผมตรงตำแหน่งหัวใจพอดี ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านจนผมทรุดลงกับพื้น สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนสติจะดับวูบคือภาพมาดามเซเลเน่ที่ค่อยๆ ถอดหน้ากากพอร์ซเลนออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั้น... ใบหน้าที่เป็นของเอเลน่า ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางในตลาดมืดแห่งนี้ไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ