กระจกที่แตกสลาย

"ถ้าเจ้าคิดว่าการทำลายมันจะช่วยให้เจ้าเป็นอิสระจากพันธสัญญาได้ละก็... เจ้าก็แค่กำลังถีบตัวเองลงสู่หุบเหวที่ลึกกว่าเดิมเท่านั้น เรน" เสียงของมาดามเซเลเน่ราบเรียบ เย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนใบหน้าตุ๊กตาพอร์ซเลนของเธอ ดวงตากลมโตที่วาดขึ้นด้วยฝีแปรงประณีตดูราวกับกำลังจ้องมองทะลุเข้าไปในมวลวิญญาณของชายหนุ่มตรงหน้า เรนไม่ได้ตอบกลับในทันที มือของเขาที่กำด้ามมีดสั้นอาคมไว้แน่นจนสั่นสะท้อนถึงแรงอัดมหาศาลที่กำลังรั่วไหลออกมาจากเศษซากของ 'กระจกเงาบรรพกาล' ที่แตกกระจายอยู่แทบเท้า ของวิเศษชิ้นที่สองถูกทำลายลงแล้ว เศษแก้วคมกริบเหล่านั้นไม่เพียงแต่สะท้อนภาพใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยว แต่มันยังสะท้อนถึง 'รอยร้าว' ในโครงสร้างมิติที่กำลังสั่นคลอน “อิสระคือสิ่งที่ผมตามหา มาดาม” เรนเค้นเสียงผ่านไรฟัน เข็มทิศในกระเป๋าเสื้อของเขาหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทาง เสียงเข็มเหล็กกระทบกับหน้าปัดดังกังวานเป็นจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ ความหิวโหยในอกของเขากำลังพุ่งพล่าน มันเรียกร้องให้เขากลืนกินเศษเสี้ยวพลังงานที่กำลังฟุ้งกระจายอยู่นี้ “แต่สิ่งที่ผมเกลียดมากกว่าการถูกจองจำ คือการที่ใครบางคนมาถือสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตายความทรงจำที่หายไปของผม” บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เพดานของห้องโถงในตลาดมืดดูเหมือนจะทอดยาวออกไปไม่มีที่สิ้นสุด เงาดำมืดเริ่มไหลซึมออกมาจากรอยร้าวบนพื้น คล้ายกับน้ำหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำใส มันขยายตัวและคืบคลานเข้าหาปลายเท้าของทั้งสอง มาดามเซเลเน่ไม่ได้ถอยหนี เธอเพียงแต่เอียงคอเล็กน้อยอย่างคนขบขัน “ความทรงจำที่หายไปน่ะหรือ? เจ้าช่างน่าสงสารจริงๆ เรน เจ้าคิดว่ากระจกบานนี้เป็นเพียงเครื่องมือสะท้อนเงาอย่างนั้นหรือ? เปล่าเลย... มันคือ 'ประตู' ที่ขังตัวตนที่แท้จริงของเจ้าเอาไว้ต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของมิติที่ฉีกขาดก็ดังสนั่นขึ้น ผนังของตลาดมืดที่เคยดูแน่นหนาเริ่มปริแยกออก เผยให้เห็นห้วงอวกาศที่ว่างเปล่าและมืดมิดด้านหลัง ซึ่งควรจะเป็นเพียงห้องเก็บของธรรมดา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเหวที่ไร้ก้นบึ้ง เศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้นเริ่มลอยตัวขึ้นสู่ความว่างเปล่าราวกับสูญเสียแรงโน้มถ่วง เรนพุ่งตัวเข้าหาเศษกระจกชิ้นที่ใหญ่ที่สุด มือของเขาเอื้อมไปคว้ามันอย่างไม่กลัวคมบาด ความเจ็บปวดจากการถูกคมแก้วบาดลึกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือไม่ได้ทำให้เขาหยุดชะงัก แต่มันกลับกระตุ้นให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขากระหายมากกว่าเดิม เลือดสีแดงเข้มหยดลงบนพื้นแก้ว ก่อให้เกิดเปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนขึ้นชั่วขณะ “หยุดนะ เรน!” มาดามเซเลเน่ตะโกน น้ำเสียงของเธอเริ่มแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “ถ้าเจ้าสัมผัสมันในขณะที่มิติกำลังล่มสลาย เจ้าจะถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงเวลาที่ไม่มีวันหวนกลับ!” เรนไม่สนใจคำเตือนนั้น ในขณะที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนพื้นผิวกระจกที่แตกสลาย ภาพนิมิตที่คมชัดจนน่าใจหายก็ถาโถมเข้ามาในหัวสมองของเขา—ภาพของเขากับเด็กหญิงคนหนึ่งในสวนกุหลาบสีดำ ภาพของสถานที่ที่ท้องฟ้าไม่ได้เป็นสีเดียวกับที่เขาเคยเห็น... และคำพูดประโยคหนึ่งที่ดังก้องอยู่ในความทรงจำที่สาบสูญ *‘ถ้าวันหนึ่งฉันหายไป อย่าตามหาฉันในฐานะของวิเศษ... จงตามหาฉันในฐานะที่ฉันเป็นมนุษย์’* แรงดึงดูดมหาศาลจากรอยร้าวของมิติกำลังฉุดกระชากร่างของเรนให้ลอยขึ้นจากพื้น เศษซากของตลาดมืดเริ่มพังทลายลงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับโลกทั้งใบกำลังแตกสลายตามกระจกบานนั้น มาดามเซเลเน่พยายามใช้พลังอำนาจดึงรั้งไว้ แต่เธอก็ทำได้เพียงมองดูร่างของชายหนุ่มถูกความมืดมิดกลืนกินเข้าไปอย่างช้าๆ ในจังหวะสุดท้ายที่เรนกำลังจะหลุดพ้นจากขอบเขตของตลาดมืด มือของเขาก็คว้าบางอย่างไว้ได้ทัน มันไม่ใช่เศษกระจก แต่เป็นมือของใครบางคนที่ยืนรอเขาอยู่ฝั่งตรงข้ามของความว่างเปล่า มือที่อบอุ่นและคุ้นเคยอย่างประหลาดจนเรนต้องเบิกตากว้าง เมื่อแสงสีขาวสว่างจ้าปะทะเข้ากับดวงตา รอยแยกของมิติก็ปิดสนิทลงทันที ทิ้งให้ตลาดมืดอยู่ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว มาดามเซเลเน่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักพลางมองดูพื้นที่ว่างเปล่าที่เรนเคยยืนอยู่ ทว่า ในความเงียบนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอกประตูทางเข้าตลาดมืดที่ควรจะถูกล็อกตายไปนานแล้ว เสียงเคาะนั้นหนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจบางอย่างที่แม้แต่มาดามเซเลเน่ยังต้องสั่นสะท้าน เธอค่อยๆ หันหน้าตุ๊กตาพอร์ซเลนไปทางประตูนั้น เมื่อประตูเปิดออก ร่างของชายผู้หนึ่งที่สวมชุดคลุมสีเงินยาวเดินก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเศษเสี้ยวของเข็มทิศพังๆ ที่เรนเคยพกติดตัววางอยู่ในมือของเขาอย่างประณีต เขาก้มลงมองมาดามเซเลเน่ด้วยแววตาที่เย็นชาเหนือมนุษย์ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "เกมที่เธอเล่นมานานเกินไป... ถึงเวลาจบลงเสียที" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ